Milaan (20 – 23 juli)

Het was een erg vroege ochtend Transavia vlucht met veel turbulentie door een hoop wolken. Vlak voor de landing werd het spannend doordat we vrij laag over de bergen vlogen. Maar gelukkig hadden we een prettige landing. Ik ben fan van Transavia voorlopig.

Met een shuttle-bus vertrokken we richting hotel. Daar dumpten we de koffers maar op dat moment was onze groep nog niet compleet. Toch hebben we ons omgekleed en zijn we zonder hun de stad in gegaan. Ze zouden namelijk pas heel laat die avond aankomen. We kochten een metro/bus kaart en gingen zoek naar de Duomo. Vanaf de Duomo liepen we door een winkelcentrum richting een fontein en het park. Bijgekomen op een rustig plekje in het park besloten we dat het tijd werd om te gaan eten. We gingen op zoek naar een pizzeria..Het werd een of ander heel raar restaurant waar ik heel per ongeluk wel een lekker menu had gekozen. Na het eten gingen op zoek naar hotel Robbie. Van The Grand, naar Four Seasons maar nog geen teken van Robbie. We zijn ergens op de stoep gaan zitten in afwachting van. Een paar minuten later puur toevallig liep een deel van de band langs. Wij in achtervolging en ontdekten zo welk hotel ze wel zaten. Buiten bleven we netjes wachten en toen ze ons weg wilden sturen vroegen we of we dan misschien iets konden drinken binnen. Was geen probleem. Band gezien, geen teken van Robbie. En water bleek wonderbaarlijk goedkoop vergeleken met de andere drankjes. Na afloop besloten we sjiek met de taxi naar het hotel te gaan en in ons hotel zagen we toevallig de laatste 2 inchecken. We waren compleet.

Moeilijk uit bed komen, maar het ontbijt was prima verzorgd. Eerst gingen we de belangrijkste boodschappen inslaan om de dag in de rij te kunnen overleven en daarna richting San Siro om alvast te zien waar de ingangen waren en of er al mensen lagen. In de metro zagen we al het eerste groepje waarvan je al wel kon bedenken dat zij in de rij zouden gaan. Na een lange wandeling waren we bij het stadion waar we een rondje omheen gingen lopen. Zo kwamen we per ongeluk backstage waar de crew het podium aan het opbouwen was. Blij dat er afleiding was bleef 1 van de mensen (Pyro Pete van het vuurwerk) een praatje met ons maken. Hij nodigde ons uit voor een drankje later die avond en gaf zijn telefoonnummer. Daarna vervolgden we onze ronde en bleven we steken bij een open poort. Nieuwsgierig als we zijn liepen we naar binnen en ontdekten we een stadiontour die met 10 minuten zou beginnen. Voor de teksten van de gids hadden we weinig aandacht. We hadden alleen oog voor het podium dat werd opgebouwd en hoe mooi de opstelling was in dit stadion. Tribunes dichtbij en podium aan de lange zijde. Dit zou een geweldige show worden en gezien de hitte besloten we op dit moment om niet de hele dag in de rij te gaan liggen. Waar we uiteindelijk ook op het veld zouden komen, we zouden goed zicht hebben.

Bij het einde van de stadiontour liepen we langs een cafetaria waar Pyro Pete zat. Leuk zijn verbaasde blik te zien dat we in het stadion waren. Dat dat zomaar kon. Even overwogen we om kwijt te raken en de volgende dag op ons gemak voor de hekken open gingen naar voren te lopen. Maar we hadden te weinig drinken bij ons om dat te overleven. Dus toch maar niet gedaan. Buiten aangekomen zagen we dat er al aardig wat mensen (40/50??) in de brandende zon in de rij zaten, ongeveer anderhalve dag voor het concert zou beginnen. Respect als ze dit zouden overleven, want even later zagen we op een gebouw een temperatuur staan van 44 graden Celsius…

We besloten snel wat te eten en te drinken voor we weer wat anders zouden gaan doen. Heerlijke broodjes mozzerella gehad op een terrasje bij het stadion waar een groepje van de crew aan het bier zat. Toen we wilden vertrekken spraken ze ons aan. Zo hoor je nog eens wat andere dingen over de concerten dan alleen maar de verhalen van de fans. Een leuk internationaal gezelschap met ook een Nederlander. Hier en daar werd er gedold over dat de beste vriend van Robbie een eikel zou zijn. En dat zij ons wel op de eerste rij konden helpen. Maar als tegenprestatie moesten we dan tijdens het concert wel een bord omhoog houden met “Jonny is a Wanker”. Ze dachten dat we dat nooit zouden durven. Een uitdaging voor ons dus.

We hebben een ijsje gegeten bij de Duomo en zijn vervolgens even snel nog een winkel ingedoken voor sluitingstijd. Toen was het alweer tijd voor avondeten en nu vonden we wel een pizzeria. Na het eten besloten we nog een poging te wagen bij het hotel van Robbie en hoe dat is gegaan staat ergens anders op mijn weblog. (Link)

De dag van het concert scheidden de wegen van de groep. Een paar gingen winkelen en een paar bleven achter in de heerlijke airco van het hotel. (waren het de blaren?) We doken even internet op om op de hoogte te zijn van de laatste weetjes en haalden een broodje. Heerlijke relax middag. Toen de groep weer compleet was vertrokken we naar het San Siro met de taxi en zo rond half 7 gingen we naar binnen. (Meer dan 12 uur later dan we normaal in de rij gaan)

Het eerste vak was al aardig gevuld en daar leken we in eerste instantie niet meer in te komen. De beveiliging was aardig corrupt en lieten sommige mensen wel binnen en andere niet. Na een uurtje observeren en vragen gaf een man aan dat als je met een aantal vrouwen bent het wel moet lukken. Laten wij nou met 7 vrouwen en 1 man zijn…dus even later stonden we in het eerste vak waar mannen van de beveiliging met water de wachtende fans aan het natspuiten was. Ideaal en dat zouden ze overal moeten doen in deze hitte.

We stonden stukken beroerder dan normaal, maar op deze manier was het ook wel eens leuk een concert mee te maken. En gezien onze andere ervaringen tot nu toe deze vakantie hadden we er echt wel unieke ervaringen voor in de plaats gekregen. Tijdens het wachten maakte Richard nog snel het beruchte bord en gingen we op zoek naar bekenden van de crew. Die vonden we uiteindelijk ook en de beste Schot was blij verrast ons te zien staan met het bord. Hij wilde nog even een praatje komen maken, maar werd al snel weggestuurd door de security. De tekst “Access all area’s” op zijn pas gold blijkbaar toch niet dus. Het Italiaanse publiek bleek nog erg veel energie te hebben ondanks de hitte en ze gingen bij het voorprogramma (Chris Coco) al gigantisch uit hun dak. Deze keer geen Orson en Basement Jaxx dus een beetje een mager voorprogramma, maar de belangrijkste artiest kwam gelukkig wel.

Het San Siro is toch wel een super stadion om een concert in mee te maken. Het publiek zit in verhouding erg dicht op het veld en de tribunes zijn erg stijl. De hoeveelheid geluid dat zo het stadion vulde was indrukwekkend. Robbie was erg onder de indruk, maar het �campione del mondo� (door ons omgedoopt tot “champignons op je pizza”) tussen elke 2 songs was een beetje teveel van het goede. Maar Rob vond het wel leuk, dus dan is het goed toch?

De setlist was anders dan we gewend waren. Na Feel verdween hij niet meer van het podium en dat was aardig verwarrend. Hoe ging hij dit nou oplossen? Met Kids dus. En daarna verdween hij weer wel. Om vervolgens weer terug te komen met Let me entertain you. Ik was benieuwd wat hij met de andere toegiften zou gaan doen omdat Kids nu al gedaan was. De oplossing was geweldig. Rob besloot voor het eerst Rudebox live te doen en dat was een groot succes.

Na het concert kwamen we dezelfde Schot weer tegen en konden we wel op ons gemak een babbeltje maken. Ze hadden erg moeten lachen om het bord en vroegen zich af of we het nou eigenlijk ook omhoog hadden gehouden toen Jonny op het podium stond. Dat we dit maar een paar seconden hebben gedaan (voor de foto) en dat het vanaf het podium nooit leesbaar kan zijn geweest hebben we maar niet gezegd.

Het was tijd voor ons bedje en bekaf checkten we de volgende ochtend uit. We lieten de koffers achter in het hotel en gingen de laatste keer de stad in op zoek naar de Duomo. Nu zouden we er toch echt naar binnen gaan. Lekker koel zijn die kerken ook altijd. Maar we besloten toch nog even een ijsje te nemen. Vervolgens besloten we in het park onze laatste uren door te brengen voor de weer richting vliegveld gingen. In het park was het heerlijk en heb ik zelfs nog even geslapen. Daarna was het toch echt tijd om te vertrekken en een paar uur later zat ik dan ook weer zenuwachtig in het vliegtuig.

Uiteindelijk viel het weer mee…Zal ik er misschien dan toch ooit aan gaan wennen? Onderweg irriteerden we de mensen in het vliegtuig door “champignons op je pizza” te zingen. Op Schiphol aangekomen probeerde iemand contact met mijn mobiel te maken via Bluetooth. Zijn naam was Edje. Wie Edje was zijn we nooit achter gekomen. Hij heeft het een aantal keer geprobeerd en we hebben zijn naam geroepen, maar geen reactie. Edje is het mysterie van deze trip.

Fotoverslag Milaan

<%image(20060725-CloseEncountersMilaan005-vi.jpg|400|300|)%>
De dag voor de show zagen we de opbouw van het podium

<%image(20060725-IMG_1942.jpg|400|300|)%>
We waren er echt bij….

<%image(20060725-CloseEncountersMilaan008-vi.jpg|400|300|)%>
Mooie tribuneplek zou ook wel relaxt zijn…

<%image(20060725-IMG_0449.jpg|400|300|)%>
Vooral met deze temperaturen.

<%image(20060725-IMG_0450.jpg|400|300|)%>
We hadden het zo warm….

<%image(20060725-IMG_1927.jpg|400|300|)%>
Schuilen onder een boom

<%image(20060725-milaan9.jpg|400|300|)%>
Iemand die Robbie probeert na te tekenen…

<%image(20060725-IMG_0438.jpg|400|300|)%>
Wij de eerste avond in Robbie’s hotel (tweede avond -toen Robbie er was- maar geen foto’s gemaakt)

<%image(20060725-lunch.jpg|400|300|)%>
Mooie auto bij hotel.

<%image(20060725-fotogramma85765582207233500_big.jpg|400|300|)%>
Het concert…

<%image(20060725-fotogramma85765632207233503_big.jpg|400|300|)%>

<%image(20060725-Wanker02kopie.jpg|400|300|)%>
Rare fans….

<%image(20060725-195727313_5fcf8f5f98.jpg|400|300|)%>

<%image(20060725-that_time_again.jpg|400|300|)%>
Super foto…

<%image(20060725-195731535_f3aeac4588.jpg|400|300|)%>
Einde concert…

<%image(20060725-CloseEncountersMilaan087-vi.jpg|400|300|)%>
Bijkomen in het park

<%image(20060725-milaan10.jpg|400|533|)%>
Afscheid.

Robbie in het hotel…..(Milaan)

Even korte samenvatting:

Robbie was in het hotel BVLGARI toen wij aankwamen. We liepen zowat recht op hem af. En hij had direct door dat we voor hem kwamen en heeft ons dus goed bekeken. De meesten van ons wisten niet waar we moesten kijken, haha.

We zijn op een rijtje aan de bar gaan zitten met (bijna allemaal) perfect zicht op Rob (waarom draagt die gozer toch kleren met zijn eigen naam achterop??? Wil je zo graag herkend worden ofzo???)

Anyway…even later stond hij op en kwam hij onze kant op lopen…Hart in onze keel, like you can imagine….Hij kwam vlak langs ons lopen en ging aan een tafeltje direct achter ons zitten met zijn gezicht naar ons toe. Josie zat ook aan dat tafeltje….Best even heel raar zo dichtbij…Leuk om zijn stem ook eens niet door een microfoon te horen. Al is hij zo wel een stuk minder goed verstaanbaar…..:)

Sandra ging toen naar de wc…En niet veel later stond Robbie op…en gek genoeg liep hij achter Sandra aan….Niet gek natuurlijk dat ze elkaar op de gang troffen….Robbie neuriede nog een Pompidom en Sandra was spontaan de weg kwijt….Arme meid. Ik geloof niet dat ze hem uberhaupt heeft aan durven kijken…(Weet je zeker dat het Robbie was???oja, z’n naam stond op zijn jas)

Daarna kwam hij doodleuk weer gewoon bij ons zitten. Nu wel op een andere stoel, want Marieke stond in de weg…Als hij even had gevraagd was ze vast wel even opgeschoven. Maar ik denk dat hij dit uitzicht wel prima vond (lekker kontje Marieke….maar beetje jammer dat je geen ogen in je achterhoofd hebt)

Vervolgens een beetje heen en weer geloop naar en van buiten tot hij voor langere tijd verdween naar een soort hoekje achterin de tuin, met bijna de hele band.

Opvallend: Waar was Jonny???? Waar was Claire??? En waar was Duffy???? De rest wel gespot…

Qua beveiliging, toen we binnen kwamen werd Caroline direct aangesproken. Niet om d’r nummer te vragen helaas voor haar, maar om te zeggen dat hij wist waarvoor we kwamen en of we geen foto’s cq handtekening wilden vragen….Maar natuurlijk beste beveiligingsmeneer met gestreepte trui met die geweldige baan dat je altijd 2 meter afstand moet houden van die man die niet herkend wil worden maar wel zijn naam achterop zijn jasje draagt en vervolgens zijn fans ontzettend lang en ongegeneerd zit aan te staren……Raar volkje die celebs en hun bodyguards…

Wat we nog vergeten zijn…Vlak voor we weg gingen kwam Rob weer onze kant op lopen en raakte hij in gesprek (en rookten samen sigaret) met 1 of andere blonde doos (gezien kleding en uitstraling en ontzettend gemaakte glimlach)…Hij vroeg haar of ze nog uit ging en even later ging ze bij hem zitten…Maar ondertussen bleef hij ons toch ook wel in de gaten te houden…want toen we wegliepen hing hij half over het hek heen om te checken of we hem echt zouden verlaten…Ik durfde niet te kijken, maar ik zweer het je dat ie ons vast heeft uitgezwaaid…en met hem de beveiligingsmeneer die 2 meter verderop stond. Toen we in de taxi zaten stuurde hij nog snel een sms en toen was het feest voorbij…..

Terwijl we de oprijlaan verlieten, werden we uitgezwaaid door een hele horde fans die niet het terrein op mochten (jeetje wat kunnen die vuil kijken)….Dit alles was zeker de veel te hoge rekening van 102 euro meer dan waard…Alleen dat wijntje was best prijzig…1 Tip: gewoon water drinken…..

Hamburg 15-7

Na de overdosis Robbie van Amsterdam had ik het even gehad. Heel even dus…want een paar dagen later bedacht Angela al dat er nog kaarten voor Hamburg waren en dat we daar ook nog wel heen konden gaan. Waarom ook niet? De kaarten tegen kostprijs, nog wat benzine kosten erbij en je bent klaar. Op het totaal maakte dat eigenlijk ook niet zoveel meer uit. Dus ik bestelde kaarten en ging me weer verheugen op een extra concert van Robbie.

De dag kwam dichterbij en de plannen werden gemaakt. We zouden vrijdagavond laat gaan rijden, zodat we zaterdag heel vroeg al in de rij konden gaan liggen. Je weet het niet met die Duitsers. We hadden namelijk al gehoord dat eerder die tour ze al 2 dagen van tevoren in de rij lagen. En als we dan toch zo’n eind zouden gaan rijden wilden we ook wel vooraan staan.

Het begon al lekker. Die vrijdagochtend waren de kaartjes van 2 meiden die mee zouden gaan nog steeds niet binnen(DHL he). En ‘s avonds zouden we al vertrekken. We duimden keihard dat de postbode ze die dag mee zou nemen. De stress zat er goed in! Maar uiteindelijk kwam alles goed. Ik werd gebeld door een zwaar opgeluchte dame die me meldde dat ze de postbode om de nek was gevlogen zo blij dat ze was.

De rit naar Hamburg toe was gezellig. Af en toe stoppen om wat te snacken in te slaan. Het viel ons wel op hoe slecht de wegen waren. En we hadden nog nooit zoveel DHL busjes gezien. De paardenrenbaan waar het concert gehouden zou worden, hadden we vrij vlot gevonden. We parkeerden de auto vlakbij, tegenover een ibis hotel. Bij de gekozen ingang was er nog bijna niemand. De eerste 4 poortjes moesten vrij gelaten worden, dus we zijn aangesloten achter de al aanwezigen met als doel naar de 4 poortjes te verhuizen zodra deze vrij kwamen. Het wachten was begonnen. Daar zaten we, voor het eerst gingen we echt de nacht doorhalen en slapen op het zwarte zand. Het lukte me aardig om een tukkie te doen. Maar het was een aardig vochtige nacht. Gelukkig regende het niet.

De volgende ochtend bleken er toch al wat mensen bij gekomen te zijn. De poortjes waren nog steeds vrij en we werden wat onrustig of we in de drukte nog wel konden veroveren. Het werd langzaam aan wat warmer en ik ging praten met de security over de poortjes. Wanneer we daar wel mochten gaan zitten. Hij gaf aan dat het wel mocht en heel sneaky verhuisden we voor de rest het in de gaten had.

De zon werd steeds feller. We fristen ons op in het Ibis hotel en gingen daar naar een schone toilet. De Dixies die op het terrein stonden waren nog niet schoongemaakt van de dag ervoor, dus waren te ranzig voor woorden. Voor het eerste vak zouden er polsbandjes uitgedeeld worden, maar wanneer dit zou gebeuren was niet helemaal duidelijk.

<%image(20061104-wachtenhamburg.jpg|400|533|)%>
Tja, met zo’n tshirt vraag je ook om opmerkingen natuurlijk 😉

We hoorden op een gegeven moment dat de andere ingang al bandjes had en bij ons schoot het niet op. De mensen stroomden toe en het werd steeds drukker. We begonnen ons ondertussen een beetje zorgen te maken of de bandjes wel op tijd zouden komen. “Er zijn er genoeg voor iedereen”, werd gezegd. Dat bleek later niet zo te zijn.

Pas vlak voordat de poorten open zouden gaan werden uiteindelijk bandjes uitgedeeld. Iemand van security stapte midden in de massa om uit te gaan delen en sloeg daarmee de eerste rijen over. Uiteindelijk waren er best veel mensen die al aardig lang hadden gewacht die geen bandje hadden. En met veel moeite hadden wij wel nog een bandje gekregen, wonder boven wonder.

En dan begon de volgende stress…Hoe moesten we lopen? Het was erg verwarrend. De mensen zeiden dat we meteen de bocht om konden lopen en dat we dan op het veld zouden zijn. Maar verhalen over de vorige dag zeiden dat we helemaal om de tribunes heen moesten rennen en dan weer terug het veld op. Dat scheelde nogal wat meters!!

Tot het moment dat de poorten open gingen was het nog verwarrend. We moesten uiteindelijk veel tever rennen. Ik denk dat we 2 keer de lengte van een voetbalveld hebben overgerend om om de tribune heen te komen. De meiden stonden al vooraan bij het trappetje en ik sloot aan. Gelukkig moesten we direct zitten van de beveiliging en werden er ijsjes verkocht. Dus even later zaten we allemaal aan een calippo te likken.

De hitte van die dag hadden we daarna geen last meer van. We zaten in de schaduw van het hek en moesten erg lang wachten tot het voorprogramma. De Stalker’s Day Out vlag werd maar weer opgehangen en toen begon Orson.

<%image(20061104-wij.jpg|400|267|)%>

(en hier moesten we omheen rennen)
<%image(20061104-tribunes.jpg|400|267|)%>

Orson was weer helemaal geweldig. Voor het eerst kregen we een teken van herkenning. Maar misschien komt het omdat maar weinig anderen de teksten kenden en wij uit volle borst mee zongen.

<%image(20061104-orsonhamburg.jpg|400|533|)%>

Basement Jaxx herkenden ons ook. “You know the song, you cross all Europa!”, zeiden ze. Toch wel heel gaaf! (Ook al is het nogal prettig gestoord)

<%image(20061104-bjhamburg.jpg|400|606|)%>

Robbie was in vorm. Na de concerten in Amsterdam was het toch wel een verademing. Hij was beter in vorm dan de 2 shows in het weekend. En ik had een leukere plek dan toen.

<%image(20061104-47b6d937b3127cce98548a54479200000017100QZt2bJw3ZMV.jpg|400|267|)%>

Terwijl de vliegtuigen over vlogen (het vliegveld was vlakbij) zong hij de bekende reeks van liedjes en zongen wij netjes mee.

<%image(20061104-190738550_4bf248e143.jpg|375|500|)%>

Ik heb het al eens vaker gezegd. Het wordt anders naarmate je vaker gaat. Ik stond bij het trappetje bij het hoofdpodium en moest me daarom omdraaien om Robbie op de uitloop te zien. Op een gegeven moment doe je dat niet zo vaak meer, want je zit dan vooral naar zijn kont te kijken (wat opzich niet heel erg is, maar toch)

<%image(20061104-robbiejonnyhamburg.jpg|400|300|)%>

En toen kwam Jonny erbij. En ik had eigenlijk niet echt een reactie van Robbie gehad op mijn veel te foute tshirt. Tijdens Strong stonden de heren recht voor mijn neus. Terwijl ze samen zongen :”Are those real cos those look fake” wezen ze richting ons. Ik begreep dat ze mijn tieten bedoelden, maar dat is altijd moeilijk te zien. Robbie seinde dat hij tieten wilde zien….Maar de kleuren van mijn bikini (knaloranje en knalroze) schrokken hem zoveel af dat hij niet meer terug is gekomen met Jonny 🙂

Zonder Jonny durfde hij blijkbaar wel weer voor onze neus te staan. En hij vertelde dat zijn vader op de tribune zat. Ik geloof dat onze hele rij stond te glunderen toen Robbie tegen zijn vader zei:”Dad, there are some nice tits out here”…

Niet veel later was het concert afgelopen. We hadden van tevoren al bedacht dat het misschien niet heel veilig zou zijn helemaal naar huis terug te rijden en dus hadden we een cheap hotel geboekt onderweg. Daar komen was nog een hele klus aangezien de hele buurt geblokkeerd was door een grote mensenmassa die over straat richting de auto’s liep. En daar zaten wij middenin….Na een stukje over de stoep en ingewikkeld keren konden we dan eindelijk weg komen….Doodop kwamen we aan bij het hotel en lag ik even later in coma….Weer een geslaagd concert.

Lachen mag niet meer?

Ik lees net dit op nu.nl (Link)

Ben ik even blij dat ik net een nieuw paspoort heb waar ik nog lachend op sta. Ik ben over een aantal jaar één van de weinige Nederlanders die dan nog blij lijkt te zijn dat hij Nederlander is. De rest staat chagrijnig voor zich uit te kijken op de foto.

Wat een zotte regel zeg! Ok, eigenlijk maak ik me gewoon druk dat ik alleen lachend leuk op de foto sta….

Samenvatting deel 5 (Amsterdam op vrijdag)

Onvoorbereid was ik aan de Bloemenmarkt blijven slapen. Best lastig als je lenzen hebt. Die had ik dan ook maar even in een glaasje water gelegd. Niet de meest ideale oplossing, maar om ze in je ogen te laten zitten is nog erger. Compleet kapot (slecht geslapen) kwam ik mijn bed uit…Ik was halverwege de nacht van de bank afgekropen en bij Dian gaan liggen. Echter had zij maar een 1 persoons dekbed. Dus ik lag onder een kleedje…Gek genoeg was het die nacht zomaar koud (ze doen het erom).

Het was vrijdag….Robbie gaf geen concert. Als je me weken van tevoren had gevraagd hoe ik deze dag voor me zag dan zou ik zeggen dat ik de hele dag zou gaan slapen. Daar kwam helaas weinig van terecht. We hadden namelijk in de welbekende wandelgangen gehoord dat Robbie op zijn vrije dag zou gaan voetballen bij de ArenA. En dat wilden we niet missen natuurlijk. Het zou om ongeveer 16:00 beginnen, dus ik had nog even. Ik ging snel naar huis en deed een snelle powernap (1,5 uur?). Snel douchen en naar het voetbalveld met fototoestel. Maar niet voor ik nog even snel een broodje had gehaald en bij het postkantoor de lang geleden bestelde vlag, die we mee proberen te nemen naar zo veel mogelijk concerten….

<%image(20060713-stalkervlag.jpg|400|533|Stalkers' day out)%>
Uitleg bij de vlag (Stalkers’ day out!) lijkt me niet nodig……

Bij de Arena aangekomen kwam het een en ander al in beweging. We waren goed te zien aan een busje dat achter ons reed….Weer die Duitse nummerborden en weer een geblindeerd Volkswagen busje…Dat moest wel van Robbie en aanhang zijn. Terwijl we bedachten waar we zouden gaan staan zagen we Robbie ineens al op het veld staan. Op ons gemak (yeah right) liepen we naar de andere kant van het veld om een mooi plekje op te zoeken zodat we de wedstrijd konden zien.

De beveiliging liep een rondje en kwam ons, de fans, vertellen dat we best een foto mochten maken, maar dat we Rob gewoon moesten laten voetballen. Even daarvoor hadden we nog kort gebabbeld met 1 van de heren van het andere team die had gevraagd of wij geen foto’s wilde maken van hem tijdens de wedstrijd. Dan had hij zelf ook nog een aandenken.

<%image(20060713-robbievoetbal.jpg|400|300|)%>

Na een tijdje kwam de beveiliging ons dan ook weer verzoeken om te stoppen met foto’s maken. We hadden er volgens hem wel genoeg….(genoeg??? wij??). Alleen als dat gebeurt is het best zuur als je verderop de papperazzi foto’s ziet blijven nemen! We gingen dus verhaal halen en er werd vervolgens ook direct ingegrepen. Beveiligingsmensen hielden waar mogelijk handen voor de telelens. Dat leidde tot aardig wat irritaties en al snel stopte Robbie met voetballen en ging hij aan de kant zitten. Robbie had geen zin om te voetballen met zoveel fotograven, de fans baalden. Na een tijdje mocht de beveiliging niets meer doen. Openbaar terrein maakt het best lastig dan. Maar doordat wij zo baalden besloten we zelf in te grijpen.

Soms kregen we spontaan de neiging om voor de lens van zo’n fotograaf te staan. Of om aan het hek te rammelen zodat er net niet goed scherp gesteld kon worden. Het werd een sport van onszelf om zo irritant mogelijk te worden. We hingen jassen op over het hek en gingen zo breed mogelijk staan. Dat sommigen geirriteerd raakten werd duidelijk door opmerkingen als:”Jeetje, wat een stel dikke reten zeg!” en “Als ze je aanraakt, gewoon erop meppen hoor”, van een man (was het Dennis van Tellingen?) tegen zijn collega fotograaf. Een beloning voor het harde werken kregen we met de glimlach van de beveiliging. Ze vonden het toch wel een hele leuke actie. Al snel werd Robbie zelf ook op de hoogte gesteld van wat er aan de andere kant van het hek allemaal aan de gang was. Aan de andere kant van het veld lag Robbie in een deuk, en wij verplaatsten onze dikke reten nog 1 keer vol in het beeld van de telelens. Blijkbaar kreeg Robbie nu ook weer ineens zin om te gaan voetballen. Hij stond op en liep onze richting op en stak 2 duimen op. Vlak voor onze neus besloot hij vervolgens het laatste kwartier een balletje te trappen. Eind goed, al goed…

En wat ga je dan doen? Robbie was weer weg voor je er erg in had. We gingen maar vast kijken hoe lang de rij bij het stadion was. En verder even bij de Perry Sport wat aankopen voor het overlevingspakket doen. Voor weinig geld een slaapzak gevonden en nog even bij de Febo langs gegaan voor een snelle hap. We aten toch al een paar weken zwaar ongezond, dus dat kon er dan ook nog wel bij. Op naar huis!! Maar eerst toch nog even langs het Amstel Hotel….(ze kan het niet laten)

Onderweg naar het hotel de Canadeze dames nog even gebeld. Helaas moest onze Oostenrijkse vriendin ‘s ochtends vroeg meteen al vertrekken, dus zij was er niet meer. Maar de andere dames zouden nog in de buurt van het Amstel uit eten gaan en ik moest mee…(wat vervelend)…Ik vond het een mooie gelegenheid om het hotel te combineren met het etentje en bleef daar dus doodleuk staan tot ik de dames zou ontdekken. Ondertussen zakte de Feboburger naar beneden en ontstond er weer ruimte voor iets anders. En Robbie bleek intussen ook trek te hebben gekregen. Want plotseling werd er wat geroepen in de trand van :”Robbie zit buiten te eten” en ze renden allemaal weg….Ik stond erbij en keek ernaar, de mafkezen. De beveiliging, die ik nog herkende van eerder die dag, was er niet zo content mee dat er een aantal fans aan het hek stonden te rammelen en gillen (en terecht). De achterblijvende fans (waaronder ik) die rustig bij de ingang bleven staan stonden zich op te vreten over de nieuwe generatie hysterische fans die blijkbaar in Amsterdam was neergestreken. De beveiliging maakte een opmerking dat het triest was dat ze de man niet gewoon rustig konden laten eten…Ik denk niet dat het kwartje gevallen is.

Gelukkig kon ik kort daarop bij de Canadeze dames aansluiten en heb ik heerlijk op mijn gemak gezeten, zonder gegil en flitsende fototoestellen. Ik heb dan ook heeeeerlijk gegeten (Tonijn….jummie) en besloot redelijk vroeg weer naar huis te gaan. Dat werd helaas iets later dan redelijk vroeg en ik lag er dus weer veel te laat in. De volgende ochtend moest ik alweer vroeg in de rij liggen….Ik wist nog niet hoe ik de komende 2 dagen door moest gaan komen.