Foto’s Wenen overig

<%image(20060827-wenen01.jpg|400|300|)%>

<%image(20060827-wenen02.jpg|400|300|)%> <%image(20060827-wenen03.jpg|400|533|)%>

<%image(20060827-wenen04-1.jpg|400|533|)%>

<%image(20060827-wenen05.jpg|400|300|)%>

<%image(20060827-wenen06.jpg|400|533|)%>

<%image(20060827-wenen07.jpg|400|300|)%>

<%image(20060827-wenen08.jpg|400|533|)%>

<%image(20060827-wenen09.jpg|400|300|)%>

<%image(20060827-wenen010.jpg|400|300|)%>

<%image(20060827-wenen011.jpg|400|300|)%>

<%image(20060827-wenen012.jpg|400|300|)%>

Foto’s concert Wenen tweede dag

<%image(20060823-wenen2wa.jpg|400|533|)%>

<%image(20060823-wenen3wa.jpg|400|533|)%> <%image(20060823-wenen4wa.jpg|400|533|)%>

<%image(20060823-wenen5wa.jpg|400|533|)%>

<%image(20060823-wenen6wa.jpg|400|533|)%>

<%image(20060823-wenen7wa.jpg|400|533|)%>

<%image(20060823-wenen8wa.jpg|400|533|)%>

<%image(20060823-wenen9wa.jpg|400|533|)%>

<%image(20060823-wenen10wa.jpg|400|533|)%>

<%image(20060823-wenen11wa.jpg|400|533|)%>

<%image(20060823-wenen12wa.jpg|400|533|)%>

<%image(20060823-wenen13wa.jpg|400|533|)%>

<%image(20060823-wenen14wa.jpg|400|533|)%>

<%image(20060823-wenen15wa.jpg|400|533|)%>

<%image(20060823-wenen16wa.jpg|400|533|)%>

<%image(20060823-wenen17wa.jpg|400|533|)%>

<%image(20060823-wenen18wa.jpg|218|496|)%>

<%image(20060823-wenen19wa.jpg|400|533|)%>

Wenen deel 2

We spraken een tijd af voor de volgende ochtend. Er lag nog niemand in de rij toen we erlangs liepen dus half 6 leek ons een mooie tijd. Vlak voordat het openbaar vervoer in Wenen op gang zou komen. We waren erop gebrand vooraan te komen als nooit tevoren. Dit werd ons concert!
De nacht was lang maar ook veel te kort. De wekker ging en ik wist niet meer waar ik was. Snooze was snel gevonden. Maar niet echt lang gebruikt. Voor ik het wist stond ik wakker te worden onder de douche. We checkten de tassen nog een keer. Karin zou de stoelen en nodige versnaperingen meenemen. Ik had mijn kaartje en fototoestel. Wat had ik nog meer nodig. Dian en ik sprongen in een taxi en legden de taxichauffeur nog maar eens uit hoezo mensen zo lang van tevoren al in de rij gaan liggen….(nee hoor, we hebben al kaartjes…we willen vooraan komen) De beste man kon voor mij niet hard genoeg rijden, want voor ons reed ook een taxi die kant op. Daar aangekomen bleek het niet een of andere groep fans te zijn, maar een crewmember die die nacht uitgebreid was wezen feesten. Hij wenste me veel plezier tijdens het wachten (en verklaarde me voor gek) en ging zelf naar bed. Dat had ik zelf ook wel gewild.

Bij de rij aangekomen zat er nog maar 6 man. Het vak was vlakbij de poortjes neergezet en van de vorige dag leek al wel duidelijk dat we niet meer verplaatst zouden worden. Er stonden houten bankjes waar wat verkleumde fans met dekens op zaten die al om 1 uur daar waren. Ik besloot even op het bankje te zitten tot Karin er was. Niet veel later kwam zij aanzetten met haar stoelen die ze voor weinig op de kop had weten te tikken. De dag ervoor vertelde ze enthousiast dat het geweldige stoelen waren. Net zoiets als in de Amsterdamse rij, maar dan zonder koffie houder. Ach, daar kon ik wel mee leven. Ik lust toch geen koffie….

De stoeltjes werden uit hun verpakking gehaald en dat was meteen het beginmoment van een melige bui. Het bleken kinderstoeltjes te zijn waar we net met 1 bil in pasten. We snapten de vergissing wel, want inderdaad, op de foto leken ze veel groter Wink. Wonder boven wonder bleken ze prima te zitten ondanks het formaat. En dus verlieten we het houten bankje en gingen we ernaast zitten.

Dit bleek een niet zo’n hele handige actie te zijn, want niet veel later kwam er een groep luidruchtige fans (waarvan later bleek dat 1 van hen nog maar een week fan was) precies in het ontstane gat zitten. Dit zorgde bij mij voor de nodige onrust, helemaal toen bleek dat zij voor de plek zouden gaan waar wij ook wilden staan. En dat op de vroege ochtend! Voordeel was wel dat Marion later gewoon bij ons aan kon sluiten…

Het wachten was zeer aangenaam. De thee-man kwam nog even langs in een stomdronken bui. Ik weet niet meer waar hij het allemaal over heeft gehad, maar op een gegeven moment is hij maar even op mijn matje gaan liggen….Het leek mij wel grappig als hij vervolgens in diepe slaap zou vallen, maar dit gebeurde niet. Hij vertrok naar zijn truck nadat ik beloofd had hem wakker te maken die middag.

Het wachten was prima. Het was een soort van slalomopstelling waar er verschillende vakken waren die op een gegeven moment werden afgesloten met linten. En de Oostenrijkers (95% van de massa…behalve een paar Amerikanen, Duitsers en wij Hollanders) hielden zich daar netjes aan. Rond 12 uur werden de polsbandjes uitgedeeld en ze begonnen in de achterste vakken. Liepen rustig tussen de mensen door die bijna allemaal gewoon rustig bleven zitten. Wat een verschil met de Duitse concerten!

De luidruchtige fans deden erg hun best. De drank vloeide sinds die ochtend al rijkelijk. Van de champagne naar de sterke likeur en weer terug….Ze probeerden vrienden te maken door uit te delen aan de anderen. Ik heb 1 slokje genomen, maar het was niet te zuipen….Ik liet het aan hun over om dronken te worden…..

MTV kwam ook nog even langs zo rond 3 uur. Het meisje dat net een week fan was werd geinterviewd en ze vertelde honderduit over haar eerste concert waar ze een shirt naar Robbie had gegooid en dat hij het had laten zien. Ze was inmiddels aardig aangeschoten en in overleg met de dames die er al de hele nacht hadden gezeten werkten we ons weer naar onze oude plek. Ze begrepen het…wij waren toch maar met 4. MTV ging verder met het interviewen van een stelletje uit de VS die een aantal keren waren geweest tijdens deze tour. Altijd leuk om mensen hun reactie te zien als ze erachter komen dat je 15 keer gaat…..(High 5 girl!!)

De mensen van MTV hebben raar moeten staan kijken. Want niet veel later stond de hele groep op om massaal op een paar vierkante meter te gaan staan. Het moment was daar. Er stond een schuchtere veel te jonge jongen aan de andere kant van het lint die overduidelijk heel nerveus was. Ons hele vak stond te popelen. Er werd ons verteld dat als we zouden rennen, onze bandjes afgenomen zouden worden. Pas na de tassencontrole en kaartjes controle een paar meter verderop mochten we sprinten voor het hek….We waren er wel een beetje gerust op. We zouden sowieso aan het hek staan, want de mensen van het tweede vak werden tegengehouden bij hun poortje. En ons vak bestond uit ongeveer 100 man. Hoe relaxt!

Door het gedrang wat daarna ontstond terwijl we naar het poortje liepen kwamen we veel verder achteraan. (We hadden de buitenbocht) Maar aan de buitenste poortjes stond zoals gewoonlijk weer eens niemand. Dus ik haalde de hele groep weer in. Het meisje bij de tassen lachte. “Stop maar met stressen…je bent de eerste”. Ik besloot pas te stoppen met stressen als ik bij het hek zou staan. Ik trok een sprint en het hek was leeg….De mannen van security maanden ons langzamer te lopen….Gelukkig wist ik de weg al van de vorige dag….Ik ging door het toegangspoortje van het eerste vak en het hek was leeg…Ik kwam een paar meter in de buurt van het hek en iedereen leek dezelfde plek te willen hebben….Ik dook in een minimaal gaatje en maakte zo veel mogelijk ruimte…Niet veel later stond Marion naast me…Dian en Karin konden er helaas niet meer bij en gingen aan de overkant aan het hek staan. We gingen zitten en brandden onze kont….Door de zon die al de hele dag scheen waren de metalen hekken gloeiend heet geworden. Maar ach….we zaten aan het hek…Op de plaats waar we wilden staan. Zolang we niet zouden flauwvallen zou dit een geweldig concert worden!

We kwamen rustig bij en konden op ons gemak naar het toilet gaan. Het wachten zou nog erg lang duren zonder Orson. Dian slaagde er zelfs in koffie te halen en we zuchtten wat in de felle zon. De security deelde gigantisch grote bekers water uit die erg van pas kwamen toen er later een klein brandje ontstond door een sigaret. De mensen om ons heen waren namelijk erg nerveus. Één van hen stond de ene sigaret na de andere op te steken. Heel irritant.

We zochten de mensen waarmee we in de rij hadden gestaan. De luidruchtige dronken fans konden we niet in de buurt ontdekken en later vonden we ze een stuk verder naar rechts. Maar ze leken toch ook tevreden te zijn. De Amerikanen stonden recht voor de cirkel en waren heel tevreden. Helaas zijn we ze kwijt geraakt na afloop van het concert.

Bij het checken wie er allemaal in onze buurt stond viel ons al op dat er niet echt gigantische knappe meiden bij stonden. Achter ons stond een meisje die je zou kunnen om schrijven als “niet helemaal 100” met ontzettend grote tieten met een bord “Look down here”.

Chris Coco had zijn eigen fans aan de zijkant. Hij bleef maar foto’s van hun spandoeken maken en zwaaien en lachen. Heel gaaf om te zien. Verder vind ik het niet echt een leuke support act. Dan heb ik liever Orson…denk dat iedereen het daar wel mee eens zal zijn.

Basement Jaxx was daarentegen weer helemaal geweldig. Ik had deze keer het spandoek niet bij me, omdat we maar met een heel klein groepje Nederlanders waren. Vula herkende ons dan ook niet direct. Pas nadat ik begon te zwaaien met de oranje slinger zag ze ons staan. Where’s your Hedda was natuurlijk weer een groot succes…

Het was dringen. Eerst stonden we nog heel erg ruim. Maar niet veel later waren er 2 meisjes rechts van ons die meenden dat ze er wel tussen pasten. We stonden op een gegeven moment heup tegen heup en Marion kon er soms zelfs niet eens meer tussen. De sfeer werd vervelender doordat mensen elkaar beschuldigden te duwen. Maar bij de komst van Robbie werd dat stukken beter…Er was toch ineens ruimte om te staan…

Voor Robbie kwam was er de Mexican Wave die de dag ervoor niet leek te willen lukken. Voor ons het teken dat dit een geweldig concert zou worden. Na de zesde keer hebben we niet meer geteld…..Het aftellen begon en het vuurwerk verlichtte het stadion. De band kwam op en het meisje naast me begon al lichtelijk hysterisch te doen. Ik bedacht nog dat ik iets in de microfoons voor me wou gaan schreeuwen naar het forum maar wist niet wat…..De rook vulde de cirkel en daar stond Robbie weer….Het publiek was hysterisch. Het meisje naast me stond te springen en te schreeuwen alsof ze nog 15 was en Take That voor het eerst zag. En ze was niet de enige. Marion en ik keken elkaar aan vol verbazing waar we nu weer terecht waren gekomen….Vergeleken met de dag ervoor was dit compleet het tegenovergestelde….We lachten naar de band en de cameramensen…En besloten ons niet langer te verbazen en dom te kijken maar ook een feestje te maken. Niet veel later stond Rob ook voor onze neus….

Rob vertelde over de radio uitzending en dat wist hij goed te combineren. Hij vond het overduidelijk erg grappig om soms iets te doen wat je op de radio niet hoorde…maar wel de reactie van het publiek. Het publiek werd steeds weer met dat soort acties opgezweept. Zo opende hij zijn riem ver voordat zijn broek naar beneden ging. Gevolg is wel dat we 2 keer zijn kont hebben gezien….1 Keer tijdens het dokter verhaal. En nu zat ook echt een pleister op zijn kont….De tweede keer ging zijn broek omlaag na de tekst:”And if the radioaudience haven’t got a clue what i am doing right now, can i get a scream!”

<%image(20060827-91.jpg|350|550|)%>

Robbie ging ook weer het publiek in. Alleen leek hij wat bang te zijn. Vrijdag werd er erg ruw aan hem getrokken en kwam hij moeilijk weg. Misschien daarom dat hij kort nadat hij was gaan zitten alweer opstond en langs ons heen rende naar de kop van de inham. Daar ging hij op zo’n stepje staan met zijn gezicht richting het publiek. En het publiek gilde nog harder dan ze al deden.

De banner ronde was weer erg leuk. De dag ervoor hadden er vooral veel ranzige tussen gezeten met teksten die volledig zouden worden weggepiept door de radio. Er stonden toen ook een paar meiden uit Brazilie waarop Rob reageerde dat ze hun geld beter hadden kunnen bewaren. “Don’t come to Rob. I come to you”. Deze keer was het een stuk netter voor wat betreft de teksten (minder f*ck). De meiden met het triootje “Threesome with 2 blondes” waren erg blij en zijn vast en zeker naar Robbie’s hotel vertrokken na het concert. “Iain” leek een vrouw te zijn voor zover ik dat kon zien. Mijn favoriete reactie van Robbie vond ik wel op de banner “You are fucking great tonight”. Daarop zei hij wat de schrijver had gedaan als het concert slecht was geweest. Of hij het dan met een marker had doorgekrast. Een andere favoriet van me is “Take me on stage”. Robbie’s reden dat dat niet zou gaan gebeuren:”Because you’ve got a penis”. “Will teach you yodelling for a kiss” sprak Robbie ook wel erg aan. Het jodelen klonk volgens de Oostenrijkse experts voor geen meter. Maar het meisje kreeg een uitgebreide zoen. De laatste jodelpoging was na die zoen. Een soort overwinningskreet Wink Make me pure moest alleen zonder jodelen gezongen worden…..was maar beter zo denk ik.

<%image(20060827-81.jpg|350|536|)%>

Het hele stadion staat. Zelfs de mensen op de stoeltjes helemaal in de nok achterin. Oostenrijkers klinken super als ze zingen…Maar dat zouden we later nog beter horen, tijdens Angels en She’s the One. Het publiek is in vorm. Na Rob’s “Vi” schreeuwt het publiek “enna!”. Als je er middenin staat heeft het iets magisch….

Jonny en Robbie waren erg knuffelig. Robbie leek stukken beter in zijn doen te zijn dan de vorige dag. Misschien omdat hij deze keer totaal geen last leek te hebben van zijn knie. (Iets waar hij de vorige dag gigantisch veel last van had, zodanig dat je merkte dat het publiek eigenlijk vond dat hij naar zijn hotel moest ipv de danspasjes eruit persen terwijl hij zijn tanden op elkaar zette.)…Zou Robbie daarom zo tegen Jonny aangekropen zijn op het trappetje? Het was in ieder geval erg vertederend om te zien.

De deo’s moesten natuurlijk ook weer gebeuren. Ondertussen vraag ik me af waarom ze dat grapje tijdens het splitten van het publiek niet meer doen. Robbie’s favo lijkt toch wel Scheisse te zijn. En Jonny kwam niet verder dan “I can’t speak German!”. Het einde van de deo met “you make me wanna shout” is ook wel erg gaaf.

Daarna kwam Strong. Als je naar het radio fragment luistert hoor je een aantal keer “Wow” na het stuk “Are those real, cos those look fake”. Ik zal verder niet vertellen wat ik deed….Jullie mogen een gokje wagen Razz (niet verklappen als je het wel weet) Het leverde in ieder geval een brede grijns van beide heren op…..En ik wilde eens een keer niet door de grond zakken…

Robbie lijkt expres jonge meisjes uit te zoeken vlak voor Back for Good. Vrijdag verbasterde hij de naam Sandra in Sandbag en Sanddrag….Nu maakte hij er helemaal iets onverstaanbaars van….En dat terwijl Cristina de longen uit haar lijf schreeuwde om haar naam te zeggen.

Mochten mensen na deze tour trouwens nog geld over hebben….Robbie heeft tijdens Feel zijn sokken en schoenen uitgetrokken en deze allemaal het publiek in gegooid. Ik heb het vermoeden dat de sokken iets goedkoper zullen zijn op ebay…

Hij opende zijn adidas trackie en Dian dacht dat hij hem in het publiek zou gooien, wat een waiste want Dian stond niet eens in zijn richting …. helaas gooide hij zijn Adidas niet het publiek in maar scheurde zijn t-shirt kapot en legde zijn hand op zijn hart … *keek daarbij erg voldaan om het enthousiaste publiek* Wink ……. liep naar de microfoon en zong She’s the One….Dat nummer ging aardig langs me heen…..Misschien te gaaf om te bevatten? Dian pinkte een traantje weg….En toen was het afgelopen.

<%image(20060827-143.jpg|380|559|)%>

Ik wil meer van dit…Na Duitsland dacht ik het wachten niet meer te kunnen trekken, maar dit was toch weer heerlijk…..Waarom is Milton Keynes nog zolang wachten????

mp3 verwijderd vanwege teveel dataverkeer. Als je geinteresseerd bent, stuur me een email.

Wenen deel 1

Oh waar moet ik beginnen? Ik zal eerst maar vertellen over het minder fijne deel van het weekend.

Stel je voor. Je bent als werkende student in de bloei van je leven. Je hebt tentamenperiode binnenkort. Verder werk je zoveel mogelijk om dagen over te houden zodat je misschien nog een robbie concertje mee kunt pikken. Je woensdag zit er op en je gaat naar huis. Daar moet je als een razende je koffers pakken om te vertrekken richting ouders. Daar zal je de volgende ochtend veel te vroeg vertrekken zodat je mooi rond 4 a 5 uur ‘s middags in Wenen aankomt. Het liefst wil je een paar dagen slapen….Maar daar is echt geen tijd voor.

De volgende ochtend kwam ik wonderwel aardig mijn bed uit. Bij Dian aangekomen dook ik op de achterbank en ben ik een paar korte hazeslaapjes gaan houden. Wensend dat ik een normaal bed had. Maar ook in spanning voor het komende weekend. We hoorden al dat Karin, de vriendin uit Wenen, de kaarten nog niet had ontvangen vanuit Canada. Nadat eerst woensdag werd gezegd zouden ze nu donderdag voor 6 uur bezorgd worden. Ik maakte me nog geen zorgen. We maakten maar weer een tussenstop bij een Duits tantstation en kachelden door…..Voor we het wisten waren we ineens in Wenen. Te snel naar mijn idee…want ik had me nog niet kunnen verdiepen in de route naar het appartement. Het duurde dan ook erg lang voor we die gevonden hadden. Het lag in het hartje centrum….nadeel daarvan is blijkbaar dat het een en al eenrichtingsverkeer is daar. Je moet het even weten…De terugweg was makkelijker.

Ons appartement was super. Stel je voor. Je opent de deur en alles was je ziet blinkt je tegemoed. Er is een grote slaapkamer met 2 persoonsbed. Daarnaast een mini kamertje met een 1 persoonsbed. En in de woonkamer is er een slaapbank voor 2 personen. Ieder een eigen stek dus. Heerlijk met het oog op mijn vermoeidheid. Een rondje door het appartement leerde me dat het ontzettend luxe was. Het bubbelbad zag er aanlokkelijk uit. En Dian was direct geintrigeerd door de ijsblokjesmachine in de ijskast. Dit bleek de kaskraker van het hele appartement te zijn. Onze hostes verliet ons en wenste ons een fijn verblijf en wij stonden met onze ogen wijd open vol verbazing te kijken waar we nu weer terecht waren gekomen. En toen viel ons oog op de laptop op het tafeltje naast de tv. We hadden zelfs internet!! Het moest niet gekker worden. Uiteindelijk bleek het verblijf van werkelijk alle denkbare gemakken voorzien te zijn. Vaatwasser, toaster, super-luxe-mega-kraan, wasmachine, ventilatoren….En het lag 5 minuten lopen van het hotel van Robbie af. En nog eens centraler in het centrum dan zijn hotel…We waren perplex!

We gooiden onze koffers neer en besloten op onderzoek te gaan. We haalden een 72 uurs kaart voor de metro (ontzettend goed geregeld daar) en togen naar de Adidas Store. Daar hadden ze weer andere dingen dan ik in andere winkels had gezien, waaronder het bewuste Rudebox jasje. We raakten aan de praat met de verkoper daar die geen gratis kaarten had gekregen voor het concert, maar ze gewoon zelf had gekocht. We gaven hem wat tips en wensten hem veel plezier. En ik kwijlde nog even verder bij het Rudebox jasje. Tijdens dat gebeuren meldde hij nog even tussen neus en lippen dat er een achtergrondzangeres kort daarvoor ook een jasje in de winkel had gekocht…..Ik werd hebberig….Resultaat is de foto.

<%image(20060823-rudeboxjas.jpg|400|477|)%>

We belden weer eens met Karin, maar ze had de kaarten nog steeds niet ontvangen. Dian had een voorgevoel dat die hele kaarten ook niet meer zouden komen. En zelfs ik raakte in de stress. Ik was benieuwd naar het stadion en of de crew daar te vinden zou zijn. Dus we waagden de wandeling vanaf de super kermis met reuzenrad richting stadion. (Hoe is het met de voeten Dian?). Dit was ook meteen de laatste keer dat we deze afstand liepen. Het was zeker verder weg dan de 10 minuten die de verkoper bij de Adidas store had verteld.

Dian en moeders gingen op een bankje zitten en ik ging inmiddels in het pikkedonker (heb ik al verteld dat ik nachtblind ben?) op zoek naar crew. Bij de trucks vroeg ik naar John en Gary, maar die waren nergens te bekennen. Ik besloot Gary te bellen en hij bleek bij Toto in de stad te zijn. Maar als ik naar de stad zou komen konden we later wel wat afspreken…We smsten onderweg naar het appartement nog wat over en weer en het werd al een beetje een vreemd verhaal. Of hij bij mij mocht slapen…of dat ik bij hem wilde slapen. En als hij John niet kon vinden, of ik dan nog steeds met hem wilde afspreken….Denkend aan die zoenpoging in Hockenheim was ik er niet erg gerust op….En ja…Hij klonk weer aardig aangeschoten. Later die avond na een kort telefoontje toch besloten af te spreken toen hij alweer bij de trucks was. Karin zat nog steeds te wachten op de kaarten. En ik deed mijn poging om tot een oplossing te komen. We legden het kaartjes probleem voor aan Gary en vroegen hem wat te doen. Hij vertelde dat het in het verleden wel eens goed was gekomen toen kaarten waren kwijt geraakt. Ik moest de volgende ochtend met zoveel mogelijk informatie naar hem toekomen en dan zouden we gaan proberen het op te lossen. We keuvelden verder nog even over koetjes en kalfjes. Dian kreeg haar korte uitleg over de stage-truck wereld. En langzaam droop de ene na de andere stoere man af om in zijn truck te gaan slapen. Gary liep met ons mee op zoek naar een taxi en we spraken af voor de volgende avond na het concert om wat te gaan drinken….Een welterusten en een rare nacht. Gary had namelijk echt teveel gedronken, want ik kreeg kort daarna diverse smsjes. Met als resultaat dat hij het geen goed idee vond om de volgende avond wat te gaan drinken. En hij verbrak alle contact.

Daar zit je dan de volgende ochtend. Gary wil je vast niet meer helpen en Dian sliep als een roosje. Ik ging dus in mijn eentje weer richting stadion waar al ontzettend veel mensen in de rij zaten. Karin vertelde me dat de mensen van Fed-ex haar verteld hadden dat de kaarten er voor 11 uur zouden zijn. We namen het risico maar niet om toch in de rij te gaan zitten. Zo zonde als je de hele dag wacht en de kaarten komen uiteindelijk niet.

Ik sprak wat mensen aan van de security en zij verwezen me naar een info-point. Maar waar ik ook zocht. Die dingen waren niet open of compleet zoek. Ik besloot een rondje te lopen om het stadion op zoek naar een info-point dat wel open was….Aan de andere kant van het stadion ontdekte ik toen geen info-point, maar wel wat anders. Daar stond de truck van Pyro-Pete. De man die sinds Milaan spoorloos leek te zijn verdwenen. De burostoel stond er nog net zo bij als toen, maar Pete was er niet. Een stukje verder zag ik Cary staan en ik sprak hem aan. Kort legde ik hem de situatie voor en of er een manier was om tot een oplossing te komen. Hij zou er later op terugkomen en we spraken rond 11 uur af. Een stukje verderop vond ik een John die erbij liep alsof hij een kater had die nooit meer over zou gaan. Overduidelijk ziek! Ik babbelde even kort met hem en legde nog eens uit wat er met die kaarten aan de hand was. Vertelde hem ook dat Cary ook mee ging denken. Dat na 11 uur plan B zou zijn.

Om 11 uur vertelde Karin me dat ze nog steeds geen kaarten had en dat het veranderd was naar tussen 2 en 3 uur ‘s middags. De opmerking dat als het medicijnen waren geweest, er nu echt inmiddels iemand was overleden maakte erge indruk. Want deze opmerking is uiteindelijk terecht gekomen bij de vrouw in Canada die ze verstuurd had. Alleen dacht Fed-Ex dat er inderdaad medicijnen in die envelop zaten. Ik vertrok maar weer richting Cary en liep daar ook Pete tegen het lijf die me vertelde in Hockenheim ziek te zijn geweest en zelfs het ziekenhuis te hebben bezocht. Vandaar zijn mysterieuze afwezigheid daar vermoed ik…Cary kwam daarna met een lijst aanzetten, maar dit waren helaas de namen van de mensen die geen kaarten hadden gekregen van IS. Nadat ik nogmaals uitlegde waar de kaarten precies waren kwijt geraakt moest hij me tot zijn spijt mededelen dat hij niets voor me kon betekenen. Dat was heel even teveel voor me en ik had een moment van wanhoop. De oneindige sorry’s losten het probleem helaas niet op. Ik bedankte hem voor de moeite en dacht aan plan B. Een plan dat nog niet bestond. Ik ben maar naar de kassa gelopen die nu ineens open was en ook daar konden ze me niet helpen. Ze wezen me door naar de Presse-Kasse alleen bleek die pas rond 2 uur die middag open te gaan. Ik kon niet langer het zicht van de mensen in de rij verdragen (dramatisch he) en besloot dat het tijd was om naar het appartement terug te gaan. Ik had alles gedaan wat ik kon bedenken en het was niet gelukt. Ik duimde dat de kaarten dan echt maar tussen 2 en 3 zouden komen.

Onderweg naar het appartement las ik in de “Heute” (Oostenrijkse Metro) over een last minute prijsvraag voor kaarten die avond. Ik schreef me dus bij terugkomst meteen in en heb uiteindelijk natuurlijk niets gewonnen. Ik dook van ellende nog even mijn bed in en was rond 3 uur helemaal van de leg toen we nog steeds geen goed nieuws over de kaarten hadden gekregen. Ik maakte mezelf al een paar dagen wijs dat het toch ergens goed voor moest zijn, maar ik kon inmiddels echt niets meer bedenken wat dat dan zou zijn….Dian was nog steeds overtuigd dat die kaarten nooit meer zouden komen. Sandra zei dat ze dacht dat het wel goed zou komen….Ik klikte zonder kijken wat rond op internet en schreef mijn frustratie van me af…

Dian pleegde rond kwart over 3 een belletje naar Karin om te vragen wat haar plan nu was, nu de kaarten er nog niet waren. En die vertelde dat ze onderweg was in de auto. Verwarring was even aanwezig, want wie nam nu de kaarten in ontvangst als die zouden komen….Maar dat bleek niet meer nodig, want de kaarten waren zojuist bezorgd.

We waren nu toch al te laat voor goede plaatsen en dus gingen we naar het hotel van Robbie om hem weg te zien gaan. Na 5 uur stonden we daar nog steeds en hoorden we dat hij via de zijuitgang was weggegaan…Jammer, maar helaas. We zouden hem in het stadion nog wel zien 😉 De taxi-chauffeur vond het blijkbaar een leuke dag om toeristen op te lichten, dus we waren 2 keer zoveel kwijt voor deze rit als normaal en hebben de hele stad ongeveer gezien. Misschien is het ook niet handig om zo’n man te vertellen dat je geen haast hebt. Aangekomen bij het stadion ontmoetten we Karin met de kaartjes en gingen we naar binnen….Het eerste vak was al dicht maar ik gokte erop dat ze nog meer mensen binnen zouden laten. Dit bleek vlak voor BJ ook het geval te zijn. En zo eindigden we tegen het hek voor het scherm aan de linkerkant….

Vanuit ons punt leek het publiek een beetje lauw. Maar als je gewend bent om ertussen te staan, dan is dat natuurlijk ook niet zo gek. Ik heb bij dat hek een paar momenten gehad dat ik me afvroeg waarom ik eigenlijk nog was gegaan. Dat ik ook gewoon in bed had kunnen gaan liggen. Ik ben verwend, ik geef het toe. Maar ik had gewoon veel liever tussen al die mensen gestaan dan aan de zijkant. De dag erop zou alles anders worden nam ik me voor……

Wenen…de 13de…

Vroeger was 13 mijn geluksgetal….Nu weet ik zo net nog niet wat ik ermee aan moet.

Je zit in wenen in een grandioos appartement. Bubbelbad….Ijsblokjesmachine…Beetje eng zo gaaf…Locatie is midden in het beste deel van Wenen….Bij de opera enzo…

Aardig positief begin dus…Maar vandaag, 18 augustus moet mijn 13de robbie concert van deze tour plaats vinden….We hebben lang geleden kaarten besteld via de officiele website. Die zijn een tijdje geleden aangekomen…in Canada. Echter….dat meisje haar vader werd ineens ziek en ze moest haar reis annuleren…Kaarten zijn dan ook maandagochtend met fed-ex verstuurd…en zouden woensdag aankomen…

Het is inmiddels vrijdag. En we wachten nog steeds op de kaarten. Fed-Ex snapt er zelf ook niets van waar ze blijven. De crew heeft navraag gedaan of ze iets konden doen…maar ook zij konden ons niet redden….Nog een paar uur voor het concert…stomme kaarten.

Het zal wel ergens goed voor zijn….

Hockenheim deel 2

De menigte was te groot om onze plaats te verlaten. Maar anders hadden we het ook niet gedaan. Want het goede begin kon nog wel eens veel moois voorspellen. De stalkers vlag hing alweer een tijdje. De make-up werd na de stortbui nog snel even gecheckt. We zwaaiden en lachten naar de camera van Chris Coco die opvallend vroeg al op het podium was verschenen. En David maakte nog snel even een foto van Sandra en Sanne.

We keken naar de mensen die het podium droog maakten voor de hoofdact. En daarna waren onze ogen gericht op het (vrij grote) gat onder de trap, waar je misschien Robbie voor zijn opkomst al wel doorheen zou kunnen zien kruipen. De mensen om je heen blijken een soort zesde zintuig te hebben om aan je te merken dat je vaker naar een concert bent geweest en houden goed in de gaten waar je naar kijkt. Ik zeg tegen het meisje achter me dat Rob waarschijnlijk allang onder het podium zit en blijf zelf stiekem nog wel kijken. Zonder succes helaas. Meer dan een zaklampje en een schim hebben we niet kunnen zien. Cary had zijn flesje water er precies voor gezet.

En dan begint het weer. De welbekende tune klinkt. Over het randje van het podium zie je nog net de band opkomen. Het publiek wordt hysterisch en ik krijg nu al spijt dat ik wederom geen oordopjes heb ingedaan. De kleine vlammen verschenen in het podium. Het zou zo lekker warm worden. Het aftellen was begonnen. Het gegil was oorverdovend. Daar waren de rookpluimen. En daar was Robbie weer. Ik moet toegeven dat het me ondertussen niet zoveel meer doet. En dat de band niet zo goed te zien was, was behoorlijk jammer op de momenten dat je wel eens wat anders wilt zien dan de kont van Robbie. Maar deze plek aan de linkerkant van het podium zorgt toch wel dat je ogen meer op Robbie gericht blijven. Je hoeft je niet constant om te draaien om hem te kunnen zien en als hij van de cirkel af komt loopt hij recht op je af. (Om vervolgens toch een bocht te maken om te voorkomen dat hij van de catwalk af valt)

Robbie verliest zijn geloofwaardigheid. We zijn bijna overal getuige geweest van zijn lofzang over het geweldige publiek. Was hij in Nederland nog lyrisch over de Hollanders, en stond hij in Milaan met tranen in zijn ogen te genieten van de atmosfeer, in Duitsland kan hij er ook wat van. De herinnering van Keulen was nog vers, maar ook voor Hockenheim had hij weer een groot compliment. Het was beter dan Knebworth! Ik nam het met een korreltje zout. Al was het zeker wel super gaaf zo op deze manier.

De zwaaiende armen van het publiek waren zeer indrukwekkend. En ook de lichtjes tijdens de trage nummers (en dat waren er nogal wat). De lichtflitsen van de fototoestellen waren vanaf onze plek ook ontzettend goed te zien. En ik vond het jammer dat hij dit niet altijd bij de concerten deed.

Ondanks de moeite die de crew had gedaan het podium droog te krijgen, was het overduidelijk nog erg glad. De heren liepen soms op een aparte manier heen en weer, alsof er iets dwars zat zal ik maar zeggen. Ik noemde het op dat moment:”Lopen als mietjes”.

We zongen keihard mee en probeerden onze oren te beschermen tegen het gegil van achter ons. Soms wierpen we een blik naar de andere kant van de catwalk waar Nicky overduidelijk uit haar dak stond te gaan.

Het welbekende voetbalwedstrijdje werd deze keer ruim door Robbie gewonnen. En niet omdat hij zo goed schoot…Maar omdat Jonny de bal compleet verkeerd raakte. Wel zo eerlijk uiteindelijk, want bij het inleidende praatje liet Jonny de bal al uit zijn handen vallen recht in het publiek. Je zag dat Rob er een opmerking over wilde maken in de trend van dat deze bal ook gewoon geldig was. Maar hij hield zich in. De tweede kans van Jonny kwam echter niet heel veel verder. Robbie bekroonde zichzelf al als winnaar voor hij uberhaupt geschoten had. De Zidane kopstoot had Jonny dan ook wel verdiend. Gelukkig viel hij net niet over het randje van de cirkel. Het leek nog steeds erg glad te zijn.

Je momentje hebben met Robbie is geweldig. Al heb ik zelf vooral momenten die mij van slag maken. Ik denk bijvoorbeeld aan de schrikreactie in Hamburg en de cirkelbeweging in Berlijn. De laatste beweging kwam in Hockenheim echter terug tegen een ander meisje. Nu zei hij er alleen iets bij:”You are pretty”. Alleen keek hij er deze keer niet zo moeilijk bij.

De momenten kwamen weer, maar door de afstand was soms niet helemaal duidelijk naar wie Robbie keek. Tijdens Make Me Pure schrok ik me suf toen ik dacht dat hij me aankeek. En zo erg dat ik spontaan de complete tekst vergat van het liedje. Ik keek hem vol spijt aan en schudde nee na het :”You don’t mind that do you?”. Sandra en Sanne bleken later ook het idee te hebben gehad dat hij naar hen keek. We delen dit moment nu met zijn allen.

En dan was er nog het andere moment. Vanuit het niets kwam daar ineens de vraag:”You’re from Holland?”. Als een stel debielen knikten we ja en vergaten we te schreeuwen. Was het de vlag? Was het de oranje slinger om Sanne’s pols? Was het de vraag die al sinds het hotel in Milaan op Robbie’s lippen brand? We zullen het nooit weten, maar nu weet hij het tenminste. David lachte naar ons en de show ging door alsof er niets was gebeurd.

Tijdens een rustig moment tussen de nummers door had Robbie overduidelijk wel even zin om toegezongen te worden. Hij zat op de kruk en zette een lied in. Het duurde heel even voor de Duitsers mee zongen. En daar sta je dan als Nederlander…Hieronder de tekst en een link naar de 2006 versie van het nummer.

Klik hier om idee te krijgen van het liedje
1 und 2 und 3 und 54, 74, 90, 2010
ja so stimmen wir alle ein.
Mit dem Herz in der Hand und der Leidenschaft im Bein
werden wir Weltmeister sein.

Wij begonnen ons maar alvast te verheugen op Rudebox. Maar dat zou nog wel even duren. We zongen braaf mee, maakten onze foto’s en filmpjes, knipoogten naar Robbie, lachten vriendelijk naar David en Cary en zagen ineens dat de drummer van Orson voor ons was komen te staan. Hij wilde Let Me Entertain You waarschijnlijk van dichtbij zien en stond zichtbaar te genieten. Vlak voor het vuurwerk werd hij erop gewezen een iets grotere afstand tot het podium te nemen. Niet dat het zoveel nut zou hebben. Erg veel haar heeft hij toch al niet meer op zijn hoofd…En toen was het ineens tijd voor Rudebox. De kleurkeuze was deze keer niet echt geweldig (groene broeken!!), maar Robbie’s performance had er niet onder te lijden. Hij wordt er steeds zekerder over bij dit nummer. En dat zie je terug op het podium. Toch vroeg hij nog even of het ok was. Als David niet zijn duim op stak dan klapte hij wel. Alles voor het zelfvertrouwen van Robbie.

Na Rudebox komt natuurlijk Angels en deze keer kregen we Kids weer extra. De lichten gingen uit. Robbie verdween. En het publiek zong voor een Zugabe (Toegift) die er niet kwam. Voor we het wisten stond John de schot alweer voor onze neus om te zeggen dat hij ging proberen ons op de afterparty te krijgen als we dat tenminste wilden. We zeiden enthousiast ja en hij verdween weer. Het veld werd leger en leger. En de helicopter met Robbie verdween….

Maar waar zouden we John en Gary nou ontmoeten. De afterparty had het plan gewijzigd, maar moesten we nou nog steeds naar de Brasilian Bar komen? Daar sta je dan, met je rug tegen het hek waar je uren lang met je buik tegenaan hebt gestaan. Het veld begint langzaam eruit te zien als een groot slagveld. Wat kunnen mensen toch een troep maken. Overal waar je kijkt ligt zooi. We gaan snel nog even met onze groep op de foto. Zuchten allemaal nog een paar keer diep om deze ervaring tot nu toe tot ons door te laten dringen. En bij het verschijnen van de mannen met de linten moeten we weg. Het eerste vak moet opgeruimd worden. En we besluiten naar de Brasilian Bar te lopen, in de hoop daar de 2 mannen van de crew te treffen.

Je bent moe en weet eigenlijk niet of je hier wel verstandig aan doet. Je leest de drankjes die deze bar verkoopt en ontdekt dat er eigenlijk vooral alcohol in zit. En dat ze ook best wel een beetje boel duur zijn. Maar de mannen zouden ons trakteren, dus heel erg let ik er niet op. Wel hoop ik maar dat ik nog even wat energie heb. En dat die afterparty gaat lukken.

Je hebt het idee dat je voor sufferd staat. We kijken om ons heen of we de mannen zien en niet veel later komen ze aanlopen. John is een beetje onduidelijk over de afterparty. Hij had nog geen toestemming maar ging het nog een keer vragen. Het was namelijk alleen voor mensen van de crew bedoeld. Maar alleen maar je collega’s zien op zo’n feestje vond hij ook maar suf. Vrouwenvolk was dan ook zeer welkom volgens hem. Maar hij moest de verantwoordelijke persoon daar nog van overtuigen. Of we in afwachting daarvan wat wilden drinken….Heel voorzichtig bestelden we….Wie moest er rijden naar het hotel? Caroline en Hanneke waren de pineut. De glazen drank zaten vol en waren groot. En de portemonnee van de heren werd getrokken. Later blijkt crewmember zijn toch best aardig te betalen. Ik had geen schuldgevoel meer. Of misschien toch een heel klein beetje. Hanneke en Essie besloten jammer genoeg alvast naar het hotel te gaan. Gebroken van het concert net als wij. Alleen wij durfden deze kans niet aan ons voorbij te laten gaan.

Ze wilden ons graag dronken hebben. Want na de eerste moest de tweede direct besteld worden. De smaak van de baco beviel me niet zo en de tequilla sunrise van Sandra zag er erg leuk uit. Ik besloot voor de kleurtjes te gaan. Bij het nemen van mijn eerste slok kwamen alleen de mannen met de schoonveeglinten al aanlopen. Of we van het terrein af wilden gaan. John liet zijn AAA pas zien en voor we het wisten bestond de macht van het lint niet meer. Het verdween over onze hoofden en we stonden ineens op een stuk van het veld waar we anders niet zouden mogen staan. Een avontuur begon. John en Gary besloten alvast richting party te lopen en het daar ter plekke te proberen. Braaf liepen we achter hen aan. Ik voelde me jaren jonger. En ik wed dat ik erbij heb gelopen als een giechelende schoolmeid.

Dan ineens loop je op een stuk dat je nog niet hebt gezien. We hoorden de mannen uit over van alles en nog wat. En zo kwamen we te weten dat er 2 podiums waren ipv 1 (wat veel mensen van jullie vast allang wisten….maar ach). En dat alleen de gele boogdingen bij elk concert zijn. Dat de vrachtwagens niet in colonne mogen rijden naar de volgende locatie. En ze dus in groepen van 6 gaan rijden. Dat er 35 vrachtwagens die van concert naar concert rijden. En dat er in totaal zelfs 81 vrachtwagens zijn. Als je hoort dat er 250 crewleden zijn vraag je je af of die dan allemaal in de vrachtwagens slapen..

Verder natuurlijk nog naar geheimpjes gevraagd….Maar geheimpjes moesten geheim blijven. Dus over Dublin kunnen we niets vertellen. En ook niet over een eventuele nieuwe tour…

We liepen verder over “restricted area” en keken onze ogen uit. Ik voelde dat de drank al aardig heftig gevallen was. Maar dat was ook niet gek met een lege maag. Er stond een man bij een hek en John ging maar even vragen of we naar de party konden. Wij bleven met Gary netjes wachten op het hopelijk goede nieuws. Niet veel later kwam John aanzetten met het verlossende nieuws dat we mee mochten. We liepen door het hek en stonden voor het Mercedes gebouw. Entree was blijkbaar 20 euro, en dan kon je onbeperkt (gratis) zuipen. Wij doken in onze tas op zoek naar geld, maar voor we het wisten hadden de mannen al voor ons betaald….We kregen een RW VIP sticker die we moesten dragen en liepen gelaten naar binnen. Ik voelde me aardig ongemakkelijk toen ik eenmaal binnen was.

De muziek stond hard en er was veel drank. Her en der zag ik een bekend gezicht. Maar ook zag ik veel onbekende gezichten. Door de harde muziek kon ik onze Schot nu helemaal slecht verstaan, maar Sandra bleek door de drank steeds beter Engels te gaan praten. Sanne kreeg een baco waar bijna geen cola in zat en een tijdje later stortte ze dan ook finaal in. Ze verdween naar buiten om even rustig te zitten. Haar werd aangeboden om in een truck te gaan slapen. Dat zag ze toch niet echt zitten. Wij bleven nog even binnen.

Als fan ben je een behoorlijke bezienswaardigheid bij dit soort feestjes. Je voelt dat de meeste mannen om je heen hunkeren naar sex. Maanden zijn ze van huis en ze zien vooral mannelijke collega’s. Niet heel gek dus dat ze vrij veel aan elkaar zitten. Misschien moet je het vergelijken met de marine. Maar wij waren dus ook aardig de dupe. We werden van alle kanten goed bekeken en veel mannen kwamen dan ook even kort een praatje maken. De een na de ander stelde zich voor en vroeg zich af wie wij waren.

Gary legde ons ondertussen uit wat een bimbo was en we kregen her en der uitleg wie al die mensen waren die om ons heen stonden. De kale meneer in de hoek was de zanger van Orson. (Check!!) En ik besloot dat ik daar wel een praatje mee wilde maken. Niet veel later werden we op een vrouwtje gewezen dat actief aan het dansen was naast ons. Zij deed de kleding van Robbie en gezien haar gilletje en baggy pants kon dat eigenlijk ook niet anders. Sandra heeft veel van het voorstelrondje gemist want zij had inmiddels haar zinnen gezet op de leuke cameraman. De cameraman die in Keulen nog zo leuk leek bleek toch een beetje raar te zijn. Of was het de drank?

Verder hebben we nog Gary en de indiaan gezien. En bleken de blazers van Basement Jaxx ook rond te lopen. En ook Steve (van Angela) stond op een gegeven moment sip voor onze neus. Of we Angela konden bellen om haar te vertellen toch te komen. Angela was net Hockenheim uit bleek later en besloot niet om te keren. Het feestje werd compleet toen we de thee-man nog even spraken en een Nederlands sprekende belg die in Milaan vol verbazing naar ons had gekeken toen we enthousiast naar hem zwaaiden met de nederlandse vlag in de veronderstelling dat hij Nederlands was. Kwam door het kenteken geloof ik…

De drank en vermoeidheid sloeg aardig aan. Een glas wijn werd dan op dit feestje ook een fles. En water hadden ze niet. We gingen met diverse mensen op de foto en de heren grepen deze kans aan om ons eens goed vast te houden. Zelfs werd er verzocht om een shirt-wissel door John. Met als lokkertje een Robbie Williams Crew shirt haalde hij mij over te ruilen. Hij trok mijn topje aan en ik zijn shirt. Het stond hem wel aardig, maar zonder borsten was het het toch net niet. John werd er voor zijn collega’s blijkbaar toch een stuk aantrekkelijker van, want ze moesten allemaal aan zijn tieten zitten. We deden een rondje door de tent en ruilden weer terug. Het Robbie Williams Crew shirt moet ik nog krijgen….Maar dat ga ik in Wenen opeisen.

Ondertussen was Sandra klaar met de cameraman die hele grote zweetvlekken onder zijn oksels had. En ze stond al snel te dansen met een andere jongen. Beetje jong misschien, maar erg leuk. Jammer dat hij maar van T-Mobile was en niet van de crew :P.

De sfeer begon een beetje om te slaan. De mannen werden lichtelijk handtastelijk en mede hierom besloten we weg te gaan. Sandra zoende nog snel even de T-Mobile jongen en Gary dacht zijn kans te kunnen grijpen bij mij. Het werd uiteindelijk een knuffel. Snel werd ons nog uitgelegd hoe we weer bij de auto moesten komen nadat ons 100x werd gezegd dat we toch ook gewoon een taxi konden nemen.

Tijd om naar de auto te gaan. Buiten kwamen we Cary tegen. Lachend noemde hij Sanne een stalker. Lichtelijk verongelijkt zei ze dat wij net zo vaak waren geweest. “But you stand out”, was zijn antwoord, doelend op haar rode haar. Het liefst had ik nog wel een tijdje met hem gepraat (hij was tenminste nog nuchter), maar we waren onderweg naar de uitgang. Orson heb ik niet meer gesproken.

En dan sta je buiten. Midden in de nacht op een soort van verlaten Hockenheimring. De man bij de poort waar we eerder hadden gewacht vroeg ik nog of we op tijd waren voor de eerste rij. Een glimlach was het antwoord. Even liepen we naar het veld en het podium waar de schoonmakers bezig waren de ergste zooi op te ruimen. We maakten een paar foto’s (die behoorlijk mislukt zijn helaas) en draaiden ons om voor de lange wandeling naar de auto. Voor ons de baan waar we die middag zo keihard overheen hadden gerend. Bezaaid met troep lag het asfalt klaar voor de volgende dag. De dixies stonden ook klaar en sommigen hebben daar dan ook meteen even gebruik van gemaakt. (bedenk me nu net pas dat dat niet logisch is aangezien er gewoon normale toiletten waren op het feestje). We liepen terug de dranghekken door en zagen het grote hek waar we 24 uur eerder lagen te slapen. Verontrust kwam een jongen van de security aan lopen. Melig van de drank vroeg ik aan hem of dit de ingang was voor het concert van die dag. Ik heb nog nooit iemand zo snel zien denken. Hoe we daar waren gekomen! Lichtelijke paniek maakte zich meester van hem. Hoe waren die meiden binnen gekomen? Er moest een gat in de beveiliging zijn! Snel probeerde ik hem uit te leggen dat we op een feestje waren geweest en dat we alleen maar het hek uit wilden. Er werd een collega bij gehaald die in eerste instantie vertelde dat dat niet kon. Het hek was gesloten….Niet veel later bleek er toch een alternatieve route te zijn….Andere security mensen verbaasd voorbij lopend….

Niet veel later stonden we bij de auto. Nog helemaal high van alles wat ons was overkomen. Het hotel vinden was toch best een beetje lastig. Maar ik lag al vrij vlot in coma. De volgende ochtend een smsje vindend van Gary:”Are you ok!! I told you not to leave. Robbie came back and you missed it!”…..De klier….

Hockenheim

Cocktails op een lege maag drinken is niet altijd het meest ideale wat je kunt doen. Maar in sommige gevallen maak je graag een uitzondering. Laat ik bij het begin beginnen…

Bekaf was ik nog van Keulen. De dagen na het concert heb ik amper tijd gehad om te slapen. Vrije uren gingen op aan bijblijven op Robbie gebied, winkelen en nadenken over hoe we Hockenheim nou weer zouden gaan aanpakken. En dan ineens heb je weekend. Neem je de tram naar huis, waar je snel je spullen bij elkaar zoekt en onder de douche springt. Niet veel later zat ik dan ook alweer in de trein naar Leiden. On my way to Hockenheim!

Als ik heel eerlijk ben had ik niet zoveel zin erin. Maar bij het zien van de meiden was dat al vrij snel verdwenen. Ik dropte mijn zooi achterin de auto en dook op de achterbank. We pikten Sanne op in Arnhem en niet veel later reden we alweer over de Duitse Autobahn. Hanneke en Essie reden kilometers verderop. En we hoopten maar dat we ongeveer tegelijk aan zouden komen.

Ze waren er dus al eerder dan wij. In de regen bleken er al aardig wat mensen te liggen. De parkeerplaatsen waren toch best ver lopen en waar de ingangen precies waren was nog niet duidelijk. Ze gingen op onderzoek uit. Wij reden door richting Hockenheim.

Aangekomen haalden we een nummertje (ik was alweer 62ste in de rij…). En de regen kwam met bakken uit de lucht vallen. Er was echt nog een andere ingang waar niemand zat…Dus we gingen op ontdekkingstocht in de auto. Want we hadden het met de regen vertikt om alvast een parkeerplaats op te zoeken. En zijn gewoon het terrein op gereden.

We reden wat heen en weer, op zoek naar die beruchte ingang. Onderweg kwamen we beveiliging tegen en politie. Maar niemand kon ons eigenlijk wat wijzer maken over de ingangen. Want het begon er op te lijken dat die andere ingang veeeeeeeeeeel verder lopen was van het veld. En dat het daarom dus helemaal leeg was daar. Maar ja…die lege rij in Keulen was toch uiteindelijk ook best een succes. Dus wie weet zouden we nu weer een goede gok nemen.

Uiteindelijk na veel rondvragen namen we definitief de gok. We lichtten Hanneke en Essie in en zij zouden bij ons komen liggen. Snel schreven we nummertjes op onze hand voor de groep Duitsers die aan kwam lopen zich voor ons kon neerzetten. Het zeil werd opgehangen aan het hek, de luchtbedden opgeblazen, de paraplu’s geinstalleerd. En toen was het inmiddels alweer een paar uur later. Het zou een korte nacht worden. Want de auto moest alweer 4 uur later weggehaald worden.

Ik vind het een heerlijk geluid. Als je de regendruppels op een zeil hoort vallen. Ik heb dan ook zowaar in coma gelegen. Ideale situatie om onrustige dromen te hebben over ver van het podium te eindigen, te struikelen tijdens het rennen, of zelfs bij een compleet verkeerd concert te zijn beland.

Zonder contactlenzen ziet de wereld er een stuk gezelliger uit. De Duitsers kijken je niet zo vuil aan. De regendruppels zie je niet, maar voel je slechts. En alle mannen van de security lijken allemaal op Brad Pitt. Maar de lenzen moesten op een gegeven moment toch echt weer in. En als je dan even later het tentzeil naar beneden moet halen van de security ziet zo’n rij met mensen er toch een stuk anders uit. “Hey hallo, wat leuk dat jullie hier ook zijn….” zei ik dan in mijn beste Duits (let op…het is dus voor het gemak even vertaald). De sfeer was er dan ook meteen….(as if)

Er kwam niet veel later al berichten van de andere kant dat zij inmiddels al naar binnen waren naar het laatste dranghek. Wij zaten nog voor de grote poort te wachten. En daar kwamen de polsbandjes voor het eerste vak. Voor zijn aanpak was wel wat te zeggen. Maar echt perfect ging het ook niet echt. Wij vooraan werden deze keer niet platgedrukt, want hij liep achter door de menigte. Een paar supertoffe Duitse meiden pakten een hand vol bandjes aan die voor ons waren bedoeld en verdedigde ze om ze aan ons te geven. We hadden allemaal. Maar even later bleek er voor een groot aantal andere mensen toch iets gruwelijk mis te zijn gegaan.

De beste man was tijdens het door de menigte lopen gerold van zijn bandjes. Hij bedankte deze persoon vriendelijk, wie hij/zij ook geweest is, en bood zijn oprechte excuses aan aan de mensen die hier nu de dupe van waren geworden. Hij kon niets meer doen. Deze bandjes zouden in de roulatie komen en het eerste vak zou dus vol komen. Er was geen manier om de gedupeerde mensen alsnog in dat vak te krijgen.

Misschien egoistisch….Maar wij hadden onze bandjes dus ik heb me er niet zo druk meer om gemaakt. Onze volgende zorg was de afstand naar het veld. De heren security bleven tegenstrijdige dingen vertellen. En wat ons uiteindelijk langzaam duidelijk leek te worden was dat we bijna een kilometer zouden moeten rennen. Waar we daarvoor even niet aan hadden gedacht waren alle mannen in de rij. Ik begon me zorgen te maken voor de show. Want het leek mij dat er slechts mannen op de eerste rij zouden komen op deze manier. Arme Robbie…..

Het hek ging natuurlijk weer eens veel te laat open. De menigte was al veel te groot om gecontroleerd naar binnen te laten gaan. Ons werd verteld dat we naar een plek moesten rennen zo’n 50 meter verderop. Het doel hadden we voor ogen. Het hek ging open. Je voelde de kracht van de menigte achter je in je rug en er zat niets anders op dan te rennen voor je leven. Ik heb nog nooit zo hard gerend, want die mensen achter me waren echt wel een klein beetje eng. Onderweg naar dat bewuste hek werd het nadeel van een Hockenheimring pijnlijk duidelijk. Als je even niet oplette zou je je nek breken in de grindbak. Voor veiligheid van de coureurs…Maar ik heb er best een aantal mensen heftig plat op hun bek zien gaan daardoor.

Maar de sprint had mij voor al die mannen gehouden. De eerste horde was genomen. De volgende zou de langste worden. Wel 800 meter naar het dranghek bij het concertterrein. De moed zakte in mijn schoenen en ik hoopte maar dat de mannen niet zo heel hard konden. En dat ze bij het rondje zouden gaan staan. En verder beloofde ik mezelf zo hard en lang mogelijk te rennen.

Ik hoopte maar op de snelle dames onder ons. En voor we het wisten moesten we weer. Rennend keek ik om me heen en drong het tot me door dat we echt over een racebaan aan het rennen waren. Dit was toch best een aparte ervaring. Normaal rijdt Schumacher hier keihard voorbij en nu had ik de eer om over deze baan te rennen. Als een slak vergeleken bij zo’n Ferrari. Ik hapte naar adem en bleef doorrennen. En gek genoeg zag ik geen mannen voorbij komen. Ik bleef ongeveer op gelijke hoogte met ieder ander om me heen.

We gingen de bocht om. Was dit de ingang/uitgang van de pits? Een klein stukje over het gras en weer op het asfalt. Ik begon te duizelen in mijn hoofd en zwabberde op mijn benen. En ineens zag ik de dranghekken in de verte. Ik holde voorbij de dixies waar ik op dat moment het liefste zou zitten. En gaf maar weer eens extra gas. Nog steeds rende ik en ik bleef door rennen. Vergetend dat ik moe was sloot ik links aan als tweede in de rij. Ik had al gezien dat er rechts nog hekjes vrij waren maar ik denk dat zuurstoftekort toch eventjes invloed heeft gehad. Niet veel later stond ik ineens niet meer tweede bij het poortje maar besloten allerlei mensen vooraan te sluiten ipv normaal achteraan. Rechts zag ik de rest van de meiden zitten, dus ik stond op en ben verhuisd. Vooraan bij een ander poortje. Waar waren al die mannen toch gebleven???

Opgelucht keek ik de dames aan. Het was nog steeds goed gegaan en echt heel ver was het niet meer naar het podium. En het 1500 meter kuchje bleef gek genoeg ook een tijdje uit…Tot ik terug liep naar de dixie terwijl mensen me bijna omver renden de andere kant op. We maakten ons op voor de laatste sprint maar vlak voor vertrek werd ons medegedeeld dat de mensen die zouden rennen hun bandje zouden verliezen. We moesten dus lopen. In hoeverre dit werkelijk zou worden uitgevoerd wisten we niet. Na het openen van de poort begonnen we dus langzaam…En naarmate het podium in zicht kwam ging de snelheid steeds verder omhoog. En toen stonden we ineens vooraan….Links bij het trapje. Eerste rij…Opgelucht…Zitten…

Dan kom je langzaam weer terug in het land der levenden. En je kijkt over het veld om een indruk te krijgen hoe dit nou allemaal in elkaar steekt. Langzaam leg je de link. Dit was dus een plek die je al heel vaak op tv had gezien. Waar ze de heuvel op reden. De mensen stroomden langzaam binnen op het veld. Het podium stond hoog op een heuvel en het veld liep naar beneden. We konden zelfs op de cirkel kijken. Een heel klein beetje kon je voelen van wat Robbie altijd zou voelen op het podium. Het leek wel alsof je iedereen in het publiek recht in zijn gezicht kon kijken. Gaaf….en heel apart. En het mooiste? De zit-tribunes waren eigenlijk allemaal op dezelfde afstand van het podium. Ik vroeg me af wat het verschil zou zijn tussen best-seats en gewone seats. Want ondanks dat er iets van 90.000 man zou komen leken de tribunes ontzettend dichtbij te zijn.

Misschien dat het weer ook wel een van de raarste punten is geweest van dit concert. Waren we die nacht bijna weggedreven…Toen we waren gaan zitten bij het hek brandden we onze kont aan het hete ijzer. Een waterijsje was dan ook zeer welkom na een tijdje. Met als gevolg een heleboel wespen die ons gezelschap kwamen houden. Ik zat tegen het hek en wilde niets liever dan die wespen weg hebben….Ik nam snel een laatste hap van mijn ijsje en smeet de verpakking van de calippo achterover over het hek….”HEY!!!”, hoorde ik….Ik draaide me om en keek door de gaatjes van het dranghek in de ogen van een geschrokken security meneer. Ik had hem geraakt en ik denk dat hij vooral voor de wespen nu een lekker hapje was geworden. “Sorry sorry sorry”, was vervolgens genoeg om te voorkomen dat hij me eruit zou zetten….De rest van de avond heb ik goed om me heen gekeken bij het gooien van afval over het hek.

Niet veel later waren de wespen weg. Niet omdat iedereen zijn ijsje op had, maar vanwege een regenbui die langzaam begon. De poncho’s gingen aan en we gingen van heel warm naar koud. De zonnebrand zat nog nat op Sanne’s huid….

Het wachten duurde vreselijk lang. We zaten al om 15:00 bij de hekjes en Orson kwam een half uur later dan verwacht op het podium (18:30). Het moment waar ik vreselijk naar had uitgekeken. Ik baalde dat ik had besloten mijn Orson-hoedje niet op te doen. Maar al snel was het vooral genieten. Elke keer dat ik ze hoor ga ik ze beter vinden. Het contact met het publiek wordt ook steeds beter. Alleen was de hoogte van het podium nu alleen even lastig. Maar het mocht de pret niet drukken….Ik heb bij Look Around nog goed om me heen gekeken…Maar de zanger was ik kwijt…Hij zat verstopt achter zijn keyboard. Uit het zicht van de eerste rijen….(De setlist was hetzelfde als in Keulen..zie het verslag van Richard :P)

En dan is het weer wachten….We zagen aan de andere kant van het podium John de schot al lopen en hij kwam onze kant op. Misschien dat het enthousiaste zwaaien van ons niet nodig was en dat hij ons sowieso al had gevonden. Maar hij zal het vast wel leuk hebben gevonden. Met een grijns kwam hij bij ons staan. Naast hem stond Gary. En gelijk (was het een teken?) kwam de regen met bakken uit de lucht vallen. Of we wat te drinken wilden. Warme chocomelk hadden ze niet, maar cola wilden ze wel brengen. Even later kwamen ze met diezelfde grijns en een paar blikjes aanzetten. Of we na de show wat met ze gingen drinken. Er was in de buurt eigenlijk niets te doen en achterop het veld stond een cocktailbar. Het kon wel een half uur duren na de show tot ze daar waren, maar dan zouden ze ons een drankje aanbieden. Leuk natuurlijk en we stemden in. Gary en John liepen vervolgens weer weg. Want Gary zijn adidas jasje begon toch wel ernstig doorweekt te raken zo zonder poncho…

En daar hoorden we de eerste tonen van Basement Jaxx alweer. Caroline had een speurtocht gedaan op internet om de naam van de rondborstige zangeres te achterhalen. In de rij had ze zich zeer creatief bezig gehouden om een bord te maken. Robbie Rocks, waar Robbie is doorgestreept en vervangen door Vula. (Niet lullig naar Robbie bedoeld voor het geval iemand dit verkeerd begrijpt). We hadden Vula al in Keulen gewaarschuwd dat we er in Hockenheim weer zouden zijn en na haar opkomst zag ze ons dan ook meteen staan. Ze schoot in de lach en we hadden toen het bord nog geen eens laten zien.

Even later was het wel tijd om het bord te laten zien. Caroline hield het omhoog en niet veel later zag Vula het. Het leek wel alsof dit het eerste bord was dat er ooit voor haar was gemaakt. Ze viel compleet stil en kreeg een smile van oor tot oor. En hoe duidelijk kan je een negerin rood zien kleuren??? Geweldige reactie in ieder geval. De toon was gezet…Even later zei ze de cameraman het bord in beeld te nemen en zei:”That’s my name!!!”. We hebben iemand blijkbaar heel blij gemaakt die avond. Want de blazers zijn zelfs op een gegeven moment van de rechterkant opgehaald en naar onze kant gebracht. Rare meid, die Vula….Ze bleef maar kijken en lachen en toen ze klaar waren zwaaide ze nog naar ons en zei ze nog iets, wat we niet hebben verstaan. Maar het was iets met “Girls”…En door dit allemaal ben ik compleet vergeten om op de rest van BJ te letten. Ik zag dus niet dat ze door de gladheid onderuit gingen. En ook niet dat er geen apen op het podium waren deze keer.

We waren eigenlijk al tevreden toen. Door het rare veld stonden we allemaal aardig scheef en dat stond niet echt comfortabel. Ik dolde wat over dat we nu wel naar huis konden gaan. Maar hier en daar hadden mensen toch echt wel pijnlijke benen. Om nog maar te zwijgen van het duwen van sommige mensen. En mensen een heuvel af duwen schijnt toch best makkelijk te zijn. Essie verloor langzaam aan haar plek vooraan.

En toen moest Robbie nog beginnen……

(wordt vervolgd)