Afgelopen zaterdag…

<%image(20060926-moi.jpg|400|265|)%>

Ik weet niet meer wat ik dacht. Ik kan me ook helemaal niets herinneren van deze foto. Maar hij is zaterdag genomen toen ik bij The Raving Jollies was in Tilburg.

Ik heb genoten. Misschien omdat Claudia en aanhang mega gezellig zijn? Mogelijk omdat Mailin ook zo lekker spontaan is en er bij past? Waarschijnlijk omdat het gewoon even lekker is om met relaxte, nuchtere mensen mensen op te trekken. Geen stress en geen gedoe…Lekker eten voor weinig geld. En ongegeneerd melig worden.

Marcel was weer super ook al was het niet zo druk in Tilburg. Een hele mooie afsluiter van deze Robbie tour.

En dan vragen ze op je werk wat je het weekend hebt gedaan. “Naar een optreden geweest”. Logische vraag is natuurlijk van wie dat dan was. Ze zijn bang om te horen dat het van Robbie was. Maar Nep-Robbie als antwoord valt helemaal raar. Ze verklaarden me al voor gek. Nu ben ik het helemaal volgens mij.

Vandaag een wisselende dag gehad met complimenten krijgen en ook momenten dat ik het even zat was. Dan gaat de deur dicht en is het echt even lekker om alleen op de kamer te zitten. Al heb ik ook echt wel behoefte aan aanspraak op mijn werk. Wisselende behoeftes, maar ik ben met een opgelucht gevoel weg gegaan. Toch fijn als je collega en jij elkaar goed begrijpen. En dat dezelfde dingen opvallen.

En verder weinig over mijn werk. Want wie weet lezen die lui mijn weblog wel šŸ˜‰

Land of the living…

Dan is het allemaal achter de rug en moet je je weer met belangrijker zaken bezig houden. En jullie hebben zoveel verhalen van de tour nog geen eens gehoord.

Bijvoorbeeld mijn terugkeer uit Londen. Dat we de boot hebben gemist (stomme treinen) en een nachtboot vol truckers moesten nemen. Dat een nacht op zo’n boot dan echt veel te kort is. (ook doordat er een uur tijdverschil is). En ik moest die dag meteen weer werken. Snel een tukkie gedaan en “fris” weer aan het werk gegaan die middag.

Deze week was erg heftig, wat gedeeltelijk veroorzaakt werd door vermoeidheid. Het mooie is alleen dat ik er met een fijn gevoel uit ben gekomen. Ik ben er sterker uit gekomen dan ik erin ben gegaan. Waar conflicten al niet goed voor zijn…haha

Zo’n Robbie tour is best leuk, maar je leert elkaar wel beter kennen. En dat je er leuke contacten aan over houdt is zo makkelijk vergeten als er een paar mensen zijn waar je niets meer goed bij kunt doen. Tot halverwege deze week kon ik me daar vreselijk druk om maken. Want ergens zit er in mijn hoofd dat als mensen boos op me zijn, dat zij dan weer met mensen praten die dan ook boos op me worden enzovoort.

Soms moet je gewoon even met eigen ogen zien dat het niet zo simpel gaat. En gaat mijn aandacht en energie richting de mensen die dat juist wel verdienen. Het is niet uit te leggen hoe dat voelt. Maar mijn buik is rustiger en mijn hoofd leger. Ik voel me niet langer verplicht dit probleem op te gaan lossen. Want soms kunnen problemen tussen mensen gewoon niet opgelost worden voor ze problemen met zichzelf afhandelen.

Kleine stappen richting mooie dingen…Het leven kan zo mooi zijn.

Vanuit Oxford Street, London

Daar zit je dan. In een veel te warm internethok waar de tl-buizen flikkeren en de toetsenborden ranzig zijn (als ze het al doen). Hier staan 155 pc’s en de meesten zijn leeg. Achter 1 van de pc’s zit ik.

Een paar dagen geleden ben ik met de boot vertrokken vanaf Hoek van Holland richting Harwich. Een hele relaxte trip die zeker voor herhaling vatbaar is. Aangekomen in Londen zochten we ons hostel op en dropten we onze spullen. Langzaam maar zeker werd de groep compleet. Met zijn 8-en hadden we 1 kamer.

Die nacht ben ik al richting Milton Keynes vertrokken (met zijn drietjes). Ik had geen idee welke gekte ik moest verwachten dus nam ik maar het zekere voor het onzekere. De trip duurde lang, maar was gratis (thanx!). Onderweg stonden we nog iets van 45 minuten stil vanwege een kapot sein. Rond half 3 waren we dan eindelijk aan gekomen en sloten we aan bij het hek. Vooraan wel te verstaan.

Het wachten tot het openen van de hekken is “heel kort” samen te vatten. Angst voor de regen hadden we, want toen we in de trein zaten kwam het met bakken uit de lucht vallen. Gelukkig hadden we een tentje en een zeil en hielden we het prima droog. De stress voor de kaartjes was erger. De Inner Sanctum (robbie williams site) had de gekochte kaarten niet verstuurd naar het buitenland. Dit tegen de belofte in om ze 4 weken voor aanvang concert opgestuurd te hebben. We moesten ze vervolgens afhalen bij de Box Office op de dag van het concert. Deze zou open gaan om half 2. De deuren voor het concert zouden 2 uur open gaan. De afstand om te lopen tussen de box office en onze rij was 10 minuten. En hou rekening met een rij bij de box-office en niet zulke snelle medewerkers. Reken uit de stress….

Na veel gedoe hebben we ze uiteindelijk over kunnen halen iets eerder open te gaan. Om 1 uur had ik onze kaarten en liep ik terug naar onze ingang. Ik was al kapot voor het concert uberhaupt begonnen was. Want vanaf 9 uur ‘s ochtends was ik al in de weer om de kaarten in bezit te krijgen toen ze bij onze ingang ineens kaartjes gingen controleren en zeiden dat de box-office al snel open zou zijn….sukkels.

De twee meiden waarmee ik die dag had gewacht (de rest was bij een andere ingang gaan zitten) hadden inmiddels uitgevonden dat er een shortcut was door de bosjes om op het veld te komen. Het zag er enger uit dan het uiteindelijk was. Het was echt een ideale oplossing. En we stonden dus weer op super goede plaatsen. Vervolgens was het weer wachten.

Je weet inmiddels wat je moet verwachten. Hoe laat de stress er bij het publiek in schiet en wanneer je op zijn laatst nog even naar toilet kan gaan. Dit was de laatste keer en het beviel me wel. Het zou een mooi slot van mijn tour worden. Ik maakte een bord “Thanx 4 a great summer”. Op de achterkant schreef ik “Now please pay my rent” (terug te vinden op www.chriscoco.com). Ik dronk en at wat en voor ik het wist was Orson alweer begonnen.

De laatste keer geniet je toch iets meer dan andere keren. Dit was de laatste kans om alles nog eens goed in je op te nemen. Orson bedankte ons ook nog na het zien van het bord. En Basement Jaxx kon het ook wel waarderen. De crew heb ik ook nog even gesproken…En dat zal meteen de laatste keer zijn geweest. En Robbie vroeg nu zelfs of we er alweer waren…

De laatste “Stalker’s day out!”. De laatste martelgang voor een goed plekje vooraan. De laatste keer balen dat je na het concert niet direct in je bed kunt ploffen. De laatste keer Robbie. Hopelijk alleen voor dit jaar.

Londen

Even niet vliegen. Wat een opluchting is dat! Vanochtend heel vroeg met de Stenaline naar Harwich gevaren en daar vandaan met de trein naar Londen. Wat een gemak. Zeker een aanrader voor een volgende keer.

Het hostel was zo gevonden en het openbaar vervoer hier is zo heerlijk. Net even geshopt in het centrum en mijn ogen uit gekeken hoeveel winkels ze hier wel niet hebben. Het lijkt wel een paradijs. Wat een verschil met Amsterdam zeg!

Zo even wat eten en drinken inslaan en me voorbereiden op mijn allerlaatste concert. Ben inmiddels geen recordhouder meer doordat iemand een inhaalslag heeft gedaan. Maar om dan nog maar een keer te gaan…..ik weet het niet.

See you soon! Ik ga onderweg naar Milton Keynes.

Ruimte maken…

Sommige dingen gaan kapot terwijl je ernaar staat te kijken. En het hoeft niet eens een reden te hebben. Persoonlijkheid zorgt voor de rest. Je bent zoals je bent, maar soms is het toch moeilijk te accepteren van anderen zoals ze zijn. En niet altijd bestaat de optie om dan gewoon maar niet met zo’n persoon om te gaan.

Ik gooi de was in de wasmachine en laat de gedachten komen. EĆ©n van de eersten die komt is een bekende van me:”Wellicht zie ik het zelf wel allemaal verkeerd en hebben ze gelijk”. De trommel draait en ergens doet het me denken aan de manier waarop gedachten door mijn hoofd spoken. Helaas is er geen wasmiddel voor mijn hersenen.

Er is geen begin en einde aan de stroom. Alles lijkt met elkaar te maken te hebben. EĆ©n onschuldige opmerking valt nu al helemaal verkeerd. Mijn hoofd is op het moment in staat om alles in het verhaal in te passen. De complottheorie van 9/11 is er niets bij.

Op het moment ben ik vooral boos. Boos op mezelf dat ik me zo laat opfokken. Boos op mensen die niet zijn zoals ik ben. Boos op alles en iedereen die zonder reden boos op mij is. En boos op de mensen die zorgen dat andere mensen weer boos op mij worden.

Controle heb ik allang niet meer. Ik kneep even mijn ogen dicht en het gaat met me aan de haal. Meningen zijn gevormd, opmerkingen zijn gemaakt, beslissingen zijn genomen. Het enige wat nog werkt ie nu net hetgeen wat zo moeilijk is. Loslaten zodat ze er allemaal in kunnen zakken.

Maar er zit niets anders op. Want schelden en ruzie maken lucht niet op. Slapen haalt geen frustraties weg. Werken is na 6 uur ‘s avonds ook niet echt gezellig meer. Er gewoon niet aan denken is iets wat mijn brein niet kan.

Zij zijn zoals ze zijn. Ik ben zoals ik ben. Ik ben alleen niet meer zoals ik vroeger altijd was. Misschien komt daar de wrijving wel vandaan. Wie zal het zeggen? Ik heb mijn zegje in ieder geval weer eens gedaan. Het staat op internet en iedereen kan het lezen en er een mening over vormen. Ik benadruk maar weer eens dat met het schrijven van deze teksten de gevoelens verdwijnen. Zodra de laatste punt op het scherm staat is mijn hoofd weer even leeg. Even ja….want ik weet niet welke golf ik morgen weer over me heen krijg.

Virusvrij?

Ik heb het donkerbruine vermoeden dat mijn pc de laatste tijd ziek was. Het begon een paar weken geleden. Een van mijn twee harde schijven begon te tikken. Toch niet een heel erg fijn idee. Gelukkig bleek er nog garantie op te zitten. Ik liet hem nog even zitten.

Niet veel later begon de pc moeite te krijgen met opstarten. Ook liep hij op de meest vreemde momenten vast. Virusscanners vonden niet veel…en wat ze vonden was zo weggegooid. Diskcheck draaide overuren….Foutmeldingen kwamen steeds meer. Ik kon niets meer opslaan leek het wel….De pc ging spontaan uit. Ik kreeg er een punthoofd van. De andere harde schijf leek ook te gaan weigeren. De stress vloog me aan.

Ik gebruikte de garantie aanbieding van Western Digital en wachtte op een nieuwe harde schijf. Die kwam niet veel later. De pc werd open geschroefd….De nieuwe HD erin gehangen. En Windows opnieuw geinstalleerd.

De pc liep als een zonnetje en die ene harde schijf leek ineens geen probleem meer te hebben. Ik installeerde wat spul en kraakte wat ander spul…..En de pc begon weer te sputteren….Hij liep soms vreemd vast…Kreeg vreemde foutmeldingen…En mijn virusscanner gaf als een bezetene aan dat hij uitgaande mailtjes aan het blokkeren was….Niet veel later kon ik helemaal niet meer mailen…Mijn pc was een spammonster geworden. Maar hoe stopte ik dat???

AVG bleek steeds dezelfde virussen opruimen…Elke paar minuten kwam hij er weer 1 tegen met dezelfde naam. Mijn Vault zat bomvol….Het internet hielp niet echt mee…De pc ging slechter en slechter werken…

De truc??? Safe mode!!! Heb met pijn en moeite het hardnekkigste virus dat ik ooit heb gekend weg kunnen gooien…En mijn pc loopt weer als een zonnetje….Ben ik blij?? Wat denk je zelf? šŸ™‚