Het plan > de uitvoering…

Ik wilde me vandaag, net als voorgaande dagen, richten op 20six. December 2003 ben ik daar begonnen met bloggen en ik ben via een omweg (b-cool) hier terecht gekomen. Ik wil niet weten hoeveel berichten dat daar nog staan waar ik geen controle over heb. Ook heb ik er geen backup van. De laatste paar dagen ben ik dan dus ook bezig geweest de berichten daar over te zetten.

Het schoot niet echt op. Ik zat toendertijd bijna fulltime thuis, dus ik heb al snel vele berichten per dag geschreven. Stuk voor stuk heb ik die over gezet. Want soms was het bericht dan misschien niet zo interessant. Maar de daarop gekregen reacties waren best leuk!
Toen ik thuiskwam na het werk gooide ik dan ook vol goede moed mijn jas op de kapstok en zette ik de pc aan. Iets wat ik overigens ook zou doen als ik niet dit plan had gehad, want ik ben gewoon verslaafd. Vijf minuten mijn email niet kunnen lezen komt al dicht in de buurt van een nachtmerrie. En ik had de hele middag al een cursus gehad, dus ik wilde wel even weten of de wereld mij gemist had 😉

Terwijl de pc opstartte haalde ik een maaltijdsalade uit de ijskast (je schijnt geen koelkast te mogen zeggen…). Ik nam een grote hap van de duivenkater die me al een paar dagen op zat te wachten in de broodtrommel. Ik zette de tv aan en zag dat Lotte al over een paar minuten zou beginnen. Ik maakte het mezelf gemakkelijk en besloot in bed te gaan kijken…..Misschien was dat wel de grootste fout.

Als een dekbed net gewassen is en uit de droger komt is het zo lekker. Je kunt jezelf wel knuffelen met de zachte stof. Misschien heeft het er ook wel een beetje mee te maken dat het satijn is, maar dat terzijde. Maar mijn pc heb ik dus niet echt meer gezien vanaf die tijd tot een paar minuten geleden. Toen werd ik namelijk wakker….

Leuk plan….andere uitvoering. Ik weet nog niet of ik er erg van baal. Slapen is mijn hobby, maar hoe ga ik nou deze nacht door komen. Het zal wel nodig zijn geweest is wat je al snel denkt. Maar leer Roosje kennen. Die valt altijd en overal in slaap, net als haar vader 😉 (gelukkig snurk ik een stuk minder hard)

My demons have a date with me….

De geheugenkaart van mijn nieuwe telefoon staat alweer helemaal vol mp3’s. Een mooie souvenir van de afgelopen Robbie tour is toch wel mijn ontdekking van Orson. Sommigen kenden ze al, ik niet. Zelf vond ik er de eerste concerten nog geen zak aan. Maar ze groeiden gaandeweg de tour. Misschien mis ik hun wel het meeste van de hele tour.

Met de oordopjes in mijn oren zat ik in de tram en staarde ik uit het raam. Zoals gewoonlijk bleven de dopjes niet goed zitten. Wat nieuw was, was dat 1 van de oren nu pijn deed, en niet door de muziek. Zo’n nieuwe piercing is best leuk, maar het blijft erg gevoelig. Over pus praat ik maar even niet :p

Vroeger had ik niets met muziek. Waar mijn broers de hele dag radio luisterden en bandjes kopieerden keek ik gewoon tv. Mijn ouders namen videoclips op van toppop, naar mijn idee vanwege de muziek. Ik onthou ze als ze er leuk uit zagen. In de hal stond een piano. Op de basisschool had ik een jaar muziekschool gedaan als algemene vorming. Dat beviel me wel en ik wilde wel een instrument spelen. Logisch als je dan piano kiest. Twee jaar later haakte ik af. Verder dan het me laten omkopen door de muziekleraar ben ik niet gekomen. Ik kreeg chocola als ik goed mijn best had gedaan. Ik oefende zo min mogelijk om toch dat doel te halen. Later was ik blij dat ik niet meer hoefte (wat galmde die piano het hele huis door zeg!!). De pianoleraar vond het maar zonde. Ik richtte me verder op de dagopening op school, waar de psalmen gekozen werden en ik overtuigd meezong.

De jaren daarna heb ik vaak naar de piano gekeken. Nu moest het niet meer, maar mocht het. Verder dan het laatst geleerde liedje kwam ik niet. Op de middelbare school had ik meer plezier in muziek. Ik mocht vaak keyboard spelen omdat ik een beetje piano kon spelen. En prompt wilde ik thuis ook een keyboard (wellicht omdat ik dan gewoon een koptelefoon op kon en niemand mij hoorde oefenen?). Ik kreeg dat ding en met sinterklaas kreeg ik muziekboeken om de liedjes van Michael Jackson te spelen. De ritmes op het keyboard pasten niet bij de liedjes. En ik haakte weer vrij snel af.

Ik had niets met muziek op de radio. Als ik mijn huiswerk deed stond de tv aan en hoorde ik heel ver weg de radio-cd-speler van mijn broer liedjes draaien. Hij oefende voor DJ volgens mij. Queen kende ik pas vanaf het moment dat Freddy dood was. Dat geeft wel aan hoe weinig ik met muziek had.

Maar op school was het toch anders. Muziekles was 1 van mijn favoriete lessen. Het blokfluiten ging me aardig af ondanks dat ik zo stilletjes mogelijk oefende op mijn kamer. De rest van de muziekles liep ook vlekkeloos. De repetities kon je niet veel voor leren maar kwamen neer op een goede concentratie en een muzikaal gehoor. Wat voor ritme is dit? Wat voor instrument hoor je? En schrijf de toonreeksen op die je nu hoort….

Verder ging ik bij de schoolmusical. Ik wilde spelen, maar kwam bij de vocals terecht. Het eerste jaar heb ik dus gezongen. Het tweede jaar heb ik bedankt voor de eer. Ik wilde spelen of niet. Dan dus niet. Ik solliciteerde nog even als zangeres bij de schoolband maar werd zeer vriendelijk afgewezen. De band ging terug naar zijn oude zangeres.

Mijn kast had intussen een schamele verzameling cd’s. Een van Gloria Estefan en een van Bryan Adams. En ik draaide ze zelden. Ik leefde nog in de tijd van casettebandjes en mijn walkman die ik vast kwijt was ergens in 1 van de vele kasten op mijn kamer.

Echt veranderd is het nooit. Ik mis muziek niet als ik het niet hoor. Zet mij in een auto en ik rij van Amsterdam naar Leeuwarden en ik vergeet de radio aan te zetten. Mocht ik er per ongeluk wel aan denken dan zing ik keihard mee (voor zover ik de tekst ken).

Mijn beste vriendin lijkt compleet tegenovergesteld te zijn. Zij gaat naar Lowlands en kent bijna alle bands al voor ze er is. Ze sprak over Scissor Sisters en Franz Ferdinand lang voordat ik ook maar van iets over ze hoorde. Terwijl ik een gitaar heb en er niet op speel, heeft zij het zichzelf aangeleerd en speelt ze regelmatig. Zij zingt in het openbaar en vindt het leuk. Ik ben onder de douche al bang dat ik te hard zing. Judith kan niet zonder muziek en ik merk het niet eens als het stil is.

Gedachtes die door je heen gaan terwijl je uit het raam staart in de tram. Een oor doet pijn, maar de muziek wordt er niet minder door. Orson raakt me terwijl ik er niet op had gerekend. Na het uitstappen merk ik dat ik anders loop als ik muziek luister. Mensen om me heen reageren anders op me. Bij de kassa van de Appie doe ik de oordopjes maar even uit om ze daarna snel weer in te doen. Op straat ontvang ik diverse glimlachen en mijn gulp stond niet eens open. De muziek bracht me in een trance die me heel even anders over het leven laat denken. Ik ben bijna thuis en dan komt het mooiste moment. Bij het pakken van de sleutel uit mijn tas om de deur te openen wordt het stil. Ik hoor de katten aan de andere kant van de deur. De playlist is afgespeeld en is precies klaar nu ik thuis ben. Het is niet de stilte die mooi is, maar de timing…

De pc gaat aan met de cd van Orson….Die tv wacht wel even.

Nieuwe telefoon…

Je bent een vrouw en je houdt van gadgets. Na jaren dezelfde oude verrotte telefoon te hebben gehad waarmee ik slechts kon bellen en sms-en (met hoofdletters) kocht ik vorig jaar voor het eerst een echte stoere telefoon. (Link)

Nou heb ik een jaar de tijd gehad om te wennen aan al die stoerigheden die deze telefoon bevat. Alleen ik mocht inmiddels alweer een toestel uitkiezen. Wat gaat een jaar toch snel dan!

En als je dan tevreden bent over je oude telefoontje, neem je al snel het jongere broertje. Eentje die nog betere foto’s kan maken en nog meer stoerigheden bevat. Deze camera is zelfs nog beter dan die van mijn digitale camera….Waar moet het heen???

<%image(20061028-p_k800i_zoom.gif|400|400|)%>

(Ik ga in ieder geval mijzelf even verdiepen in alles wat ik ermee kan doen, waar is de trilfunctie?)

De gedachtenlezer?

Tussen de middag loop ik de laatste tijd nog wel eens een rondje buiten. De smaakjes aangeboden door de kantine ken ik ondertussen al aardig en daar krijg ik minder trek in. Gelukkig zijn er heel veel winkels op loopafstand van het werk en is het best gezellig daarheen lopen, aangezien er nog meer collega’s zijn die dat rondje wel eens lopen.

Vaste prik is om even bij de bakker langs te gaan. Daar kijk ik op de broodjeslijst in de hoop een broodje te zien staan waar ik spontaan vreselijke trek in krijg. En ik hoop dan dat dat broodje eens niet belegd wordt met mozzerella/pesto. Maar uiteindelijk wordt het toch steeds hetzelfde broodje…Wat overigens vreselijk lekker is.

Vandaag weer hetzelfde ritueel…Ik keek op de kaart en zag geen alternatief dat me aan sprak. Vervolgens liep ik verder de zaak in om een pakje melk te pakken. En ik draaide me om om te zien of er misschien nog iets lekkers in de vitrine lag. Ik twijfelde of een broodje mozzerella genoeg zou zijn voor de hele dag. Ik keek even naar de croissants en bedacht me dat dat eigenlijk ook wel lekker zou zijn. Een croissantje kaas…Of gewoon een extra bij het broodje.

Ik was aan de beurt en bestelde een broodje mozzerella. Het pakje melk stond op de toonbank en ik wachtte tot het klaar was. Bij het afrekenen werd er nog een zakje op de toonbank gelegd maar ik dacht dat het voor iemand anders was die geholpen werd. Ik rekende af en pakte de melk en het broodje…Maar vroeg voor de zekerheid even of dat andere zakje ook voor mij was…

“Ja! Dat is dat croissantje……..of wilde je die niet?”

Ik zou toch zweren dat ik niets over het croissantje had gezegd. Maar ik vond het wel erg lekker, dus heb het gewoon meegenomen. Maar toch snap ik er de ballen niet van. En mijn collega’s verklaarden deze gedachtenlezer met 1 enkele term……”Dementie”.

Zelfspot?

Ik hou er wel van. Maar in sommige gevallen is het voor anderen niet helemaal duidelijk en menen ze dat je serieus bent. En bij 1 bepaald onderwerp gebeurt dat gek genoeg steeds weer….
Robbie Williams…Ja, ik ben gestoord dat ik 16 keer ben geweest. Maar aan de andere kant heb ik een super leuke zomer gehad. Ik kon die vent op het laatst bijna niet meer zien (yeah right).

Op mijn werk weten mijn directe collega’s al een tijdje dat ik niet spoor. Ik was afgelopen tijd regelmatig een paar daagjes vrij. Gelukkig kon dat dan ook met mijn deeltijd job. Na een concert was ik vervolgens een paar dagen niet helemaal helder en ook dat werd gemerkt. Iedereen wist wanneer het weer zover was…Zelfs als ik gewoon een dagje vrij was werd gedacht dat ik vast wel weer naar een concert was geweest. Wat doe je dan? Ik stuur iedereen een mailtje om ze erop te wijzen dat ze allemaal naar tv moeten kijken omdat ik in Leeds vast vooraan sta bij een Robbie concert. En dat ik naar ze zal zwaaien.

Je hebt van die malloten die dan beeld voor beeld gaan bekijken om te zoeken. Er zijn er ook die totaal niet hebben gekeken. Maar de meesten hebben toch wel een stukje gezien. Weinig herkenden me…Maar dat zegt niet zoveel, want zelfs m’n moeder herkende me niet echt.

Dan is de tour voorbij en maak ik er een sport van het toch nog zo vaak mogelijk over Robbie te hebben…En ja, dat is best irritant 🙂 Maar ze kennen me inmiddels op de afdeling, dus ze weten hoe ze ermee om moeten gaan…

Alleen niet iedereen heeft de zomer meegekregen. Via via was inmiddels al vernomen dat ik niet helemaal tof ben (inclusief de hele korte uitleg “16 concerten Robbie”). En als zij het dan per ongeluk over muziek hebben dan verandert het gesprek gek genoeg vrij snel. (het volgende gesprek komt hier en daar niet precies overeen met de werkelijkheid)

“Het is toch elke keer hetzelfde?”
> Nou, eigenlijk niet. Hij heeft een heel repertoire aan grappen waaruit een selectie wordt genomen die in willekeurige volgorde worden verteld op het podium. En zijn liedjes zijn ook steeds anders. Hij vergeet steeds van andere stukken zijn tekst.

“Je kan toch ook zijn dvd kijken?”
> Inderdaad, maar dat is dan weer wel elke keer hetzelfde…En als je helemaal vooraan staat bij zo’n concert is dat toch een stuk specialer

“Dan moet je zeker wel vechten om vooraan te komen”
> Valt wel mee…je moet er gewoon heeeeeeel vroeg zijn. De meeste andere fans zijn wel netjes…

“Wat moet ik me voorstellen bij heeeel vroeg, toch niet ‘s ochtends al he?”
>Nee, dan lig ik er vaak allang….De laatste paar keer heb ik er zelfs geslapen..

“OMG…is dat niet koud dan?”
>Nee joh, we hebben slaapzakken en hele verzamelingen spullen en eten om te overleven. Dat is een makkie voor experts als ons. Soms hebben we zelfs een tentje om in te slapen.

“Mag je die tent dan gewoon mee naar binnen nemen???”
> Nee, vlak voordat de deuren open gaan leggen we die gewoon weer in de auto, net als de andere spullen. Zo heb ik de slaapzak mee kunnen nemen naar alle concerten.

“Maar hoe doe je dat dan als je moet plassen als je zo lang moet wachten?”
>Ze hebben vaak gewoon dixies staan….En als je eenmaal in het stadion bent kunnen vrienden wel even je plek bezet houden….

“Ben jij ook zo’n type die naar zijn hotel gaat?”
> Ja…we hebben zelfs een keer vlakbij hem gezeten…(en vervolgens vertel ik het hele verhaal)

“Hij herkent je inmiddels vast”
> Nee…Of misschien wel…Dat laat hij toch nooit merken…(dit was vaste tekst tot het laatste concert toen hij ons ineens wel herkende)

“Die nieuwe single..die is best raar…”
> Helemaal mee eens, ik vind er weinig aan

“Eh…….”
> Ik ga niet naar die concerten voor de muziek…

“Ehhhhhhh……waarom dan wel??”
> Nou, meer voor hem als performer. Dat vind ik veel gaver

“Jaja….”
>Ja, eigenlijk zijn de leukste stukjes tijdens het concert tussen de nummers. Want dan praat hij.

“Roosje…..heeft iemand je wel eens doorverwezen naar een psycholoog?”
>Hoezo? Zo erg is het nou toch ook weer niet?

“Wat is je doel in je leven Roosje, met hem trouwen?”
>Tuurlijk trouw ik met hem!!!

Chef valt van stoel….

Toch wel leuk als iemand zo in shock kan raken 😉

De toetjes test van de maand….

<%image(20061023-toetje1.jpg|400|300|)%>

Zie hier het test object. Een geweldig idee dat wij (Suzanne en ik) ontdekten in de plaatselijke Appie. Vol ongeloof staarden we deze bak vol met smurrie aan. Zouden we de gok wagen, of konden we misschien beter kiezen voor de ietwat veiliger geachte chocolademousse?

Wij zijn wel van het nemen van risico’s en aangezien we laatst nog vol genot een zak engelse drop leeg kaanden moest deze horde toch echt wel genomen kunnen worden. We zijn tenslotte pro’s!

<%image(20061023-toetje2.jpg|400|300|)%>

Ok….het besluit was genomen. Het grote moment was daar. Engelse drop pudding kon toch niet zo smerig zijn als het klonk (en eruit zag?? wie verwacht er nou dat blauwe gelei lekker is?!?). Suz hield met 1 hand haar ogen dicht om vooral niet bij voorbaat al over haar nek te gaan terwijl ze het toetje uit haar benarde positie bevrijdde.

<%image(20061023-toetje3.jpg|400|300|)%>

En het is gelukt. Vol trots toonde de overduidelijk iets te zoete pudding zijn driekleur. Roze, geel en blauw. Wie lust het nou niet? De geur van chemische hubba-bubba kwam ons tegemoet en de blauwe drap baande zich een weg langs de stijle zijkant van deze geweldige lekkernij.

<%image(20061023-toetje4.jpg|400|300|)%>

Daar gaan we dan. De fijnproever heeft genoeg aan een klein lepeltje om de smaak goed in zich op te nemen. Laat de lucht maar rollen en zich vermengen met de zoete smaak van de pudding.

<%image(20061023-toetje5.jpg|150|200|)%>

Lachend en onwetend neemt ze een hap….

<%image(20061023-toetje6.jpg|200|150|)%>

Aj….

<%image(20061023-toetje7.jpg|400|300|)%>

Het leek ons dan ook een goed moment om deze overheerlijke lekkernij weer in zijn verpakking terug te stoppen en retour Appie te sturen…..

Wordt vervolgd 😉

(maak je vooral geen zorgen dat we uiteindelijk niets gegeten hebben…we hadden er al rekening mee gehouden dat het niet te vreten zou zijn en hadden tevens de chocolademousse meegenomen…..)

Met dank aan Mona en Suz voor deze dappere actie!

Kroegentocht in de Pijp?

Het plan was een kroegentocht in de Pijp. Zaterdag na 19 uur waren we compleet. Dit was het tijdstip omdat vanaf die tijd pas gratis geparkeerd kan worden hier vlakbij. En aangezien je hier toch al 2 euro per uur moet dokken om niet eens heel veilig te staan (ruitjes intikken komt best vaak voor gezien de grote hoeveelheden glas op straat) leek mij dit wel een goed plan.

Maar eerst hadden we honger, of eigenlijk hele erge trek. We begonnen te kijken bij de Duvel, maar het leek ons leuk om een beetje rond te kijken wat er allemaal was. Tapas hadden we wel zin in, maar in beide ontdekte tenten was er geen plek (helaas pindakaas). Uiteindelijk zijn we in Kale de Grote geeindigd. Gelukkig is het eten hier standaard voldoende. Maar de snelheid van de bediening is soms best een beetje irritant laag. Deze avond maakte dat niet zo heel veel uit, want we hadden het toch gezellig genoeg. Maar bijna de hele tent was leeg op het moment dat we eindelijk de rekening kregen…hihi

De bodem was gelegd, maar wat ga je dan doen? De kroegentocht die we voor ogen hadden zou vooral leuk zijn met wat beter weer. Van terrasje naar terrasje gaan was een leuke fantasie, maar onuitvoerbaar aan het einde van oktober. De overweging was om een Robbie-dvd te gaan kijken of toch nog een drankje te gaan doen in het centrum.

Cocktails gaan er bij mij altijd in. En NJOY vind ik ergens toch best een leuke zaak. Alleen doordat ik mezelf een stuk minder hip voel dan de tent is, voel ik me er nooit echt op mijn gemak. Dus na 1 cocktail zijn we weer vertrokken voor een laatste drankje (zo dachten we).

De pianobar was in de buurt. Ik was bang dat het superdruk zou zijn, maar het viel reuze mee. Ik hou wel van zulke zaken. Geen neonlicht en opgeschoten jongeren. Drugsgebruik is daar ook wet beter verborgen dan in tenten als de Cooldown. Ik ben niet zo’n stapper, maar daar kan ik me toch echt wel vermaken. Nadat we een iets te vriendelijke meneer hadden afgewimpeld zijn we aan de piano gaan zitten en probeerden we de pianist, Benjamin, over te halen wat liedjes van Robbie te spelen.

Na 2 nummers hield hij het voor gezien en werden het weer Gouwe Ouwe nummers. Maar we waren al langer blijven plakken dan we van plan waren geweest. Uiteindelijk bleven we tot na sluitingstijd met aardig wat zoete witte wijn achter de kiezen. Een taxi naar huis (ook al is het maar een mini stukje vanaf het Leidseplein) is dan toch wel erg lekker!

Conclusie? Soms is uitgaan toch best leuk, als je maar met de juiste mensen bent en naar de juiste plek gaat. Dit was dus zeker voor herhaling vatbaar….(het wachten is nog op de foto’s)

Richard…

Vandaag een aparte werkdag. Niet op kantoor, maar in een congrescentrum. Collega’s zouden daar een presentatie houden, dus daar wilden we bij zijn natuurlijk.

Het grootste deel van alle presentaties was oer-saai. Teveel vaktermen en blabla…Behalve natuurlijk de presentatie van de collega’s. En daarnaast was er nog een best indrukwekkend verhaal van “onze eigen” Richard.

Zijn carriere heb ik al die jaren best wel gevolgd. Ik wilde hem wel omhoogschreeuwen op de wereldranglijst. En baalde met hem mee als hij weer eens geblesseerd was geraakt. En dan is het eigenlijk heel leuk om eens van hem te horen hoe al die jaren zijn geweest. Je merkt op zo’n moment echt even de macht van de pers.

Nu ligt in mijn boekenkast het boek “Harde Ballen”.