Stoere mannen!

Terwijl hij voet over de drempel zette, keek hij om zich heen. Was de kust veilig? Zo op het eerste oog was er niets aan de hand. Twee katten deden een tukkie in hun mand. In bed lag een vrouw te snurken. Die sliep overduidelijk. De kust was veilig. Dapper begaf hij zich over het zeil van de keuken op zoek naar iets eetbaars.

Het was glad ijs. Terwijl hij op verkenning was, rook 1 van de katten blijkbaar iets. Voor hij het wist waren ze beiden wakker en liepen ze richting drempel waar hij even daarvoor overheen was gekomen. Verstijfd van angst moet hij zijn geweest, want voor hij het wist werd hij door de lucht gegooid als een speeltje. De tegels in de keuken kwamen pijnlijk aan toen hij er met brute kracht tegenaan werd geworpen. Terwijl hij buiten zijn lichaam trad zag hij de bloedvlekken op de witte keukenmuur. Die moesten van hem zijn…

Vanaf zijn wolkje zag hij dat er nog lang werd gespeeld met zijn levenloze lichaam. Vol trots pakte één van de katten zijn lichaam op en liep richting baasje die nog steeds lag te snurken in bed. De deur naar de slaapkamer was dicht en hij wachtte geduldig af. Dat duurde nog wel even…

Ik gok dat het een paar uur later was dat ik wakker werd. Zonder bril even een plasje plegen en ik zag iets vreemds liggen bij de deur naar de slaapkamer. Toch maar even de bril opzetten om te zien wat het was. Mijn vermoeden werd bevestigd…Het was een dooie muis!

Stiekem ben ik best een beetje trots op mijn moorddadige monsters. Dit is volgens mij hun eerste muis. En ook de eerste muis die ik in dit huis ooit heb gezien. Helemaal in tact nog. Alle lichaamsdelen zaten er nog netjes aan. Blijkbaar vinden ze hun eten lekker genoeg om niet gezellig de muis op te willen eten….

Daar zit je dan…

Dat de afgelopen dagen mensen enthousiast mij feliciteerden en ik van alle kanten ben gezoend, geeft toch wel het idee dat er iets bijzonders is gebeurd. Maar waarom voelt het voor mij dan niet zo?

Ik besef me nog niet helemaal dat ik klaar ben met studeren. Naast mijn bed ligt nog het studieboek van mijn laatste tentamen. De puf ontbreekt om hem weg te leggen in de kast om er nooit meer naar te hoeven kijken.

Waar ik nu tegenaan loop is een dramatische vorm van verveling. De computer kan ik voorlopig naar verwachting nog even niet uitstaan. Maar de onrust van de laatste maanden zit nog wel in mijn kont. Op TV is niets leuks. Hoe ga je met vrije tijd om? Ik kan er nog even niet aan wennen…

Heel gek is het niet. Elf jaar “gestudeerd”. Of eigenlijk elf jaar een lijst in mijn hoofd gehad wat ik eigenlijk allemaal zou moeten doen. Elf jaar een schuldgevoel bij elke andere activiteit dan studeren.

Vandaag bedacht ik me ineens dat er best een oplossing is tegen verveling. En dat is gewoon met leuke mensen afspreken. Het zit blijkbaar nog niet helemaal in mijn systeem. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik druk ben namelijk en dat een afspraak helemaal niet uit komt. Grote onzin…Als ik de volgende dag maar op mijn werk verschijn!

Even wennen dus. De herinneringen aan de laatste paar zware weken moet ik binnenkort maar even wegwerken. En dan even tot rust komen. Want nu heb ik nog even nergens zin in. Vermoeidheid denk ik….Tijd voor vakantie!!

Tik…tak…tik…tak…

Ineens sta je op dat punt waarvan je een paar weken geleden nog dacht dat je daar wellicht nooit zou komen. Alles ingeleverd. Ik heb al mijn cijfers binnen, op 1 na!

Het tentamen van gisteren zal de doorslag geven. En het wachten op dat cijfer duurt lang…Heel lang!

Eigenlijk had ik gehoopt dat ik het verlossende cijfer gisteren al zou horen. Dan kon ik dit weekend feest vieren. Maar toen ik vanochtend de computer aan zette (ik was gisterenmiddag zwaar in coma geraakt en heb meer dan het klokje rond geslapen tot vandaag) had ik nog geen mail…Tot maandag wachten dan maar…of langer.

Het gaat wel goed komen. Ik durf nog niet van de daken te schreeuwen dat ik ben afgestudeerd, want dan ga je zo af als het niet zo blijkt te zijn. Maar ik schreeuw natuurlijk wel van de daken dat het waarschijnlijk zo is 😉 Een stemmetje waarschuwt me alleen niet te vroeg te juichen, de pessimist in mij. Maar ergens klopt het wel met mijn leven als het allemaal goed komt op het laatste moment. Geboren voor het geluk…

Ingeleverd…

Alle teksten zijn ingeleverd…Ik ga duimen dat ik nooit meer wat hoef te schrijven voor deze studie. In ieder geval niet in word dan. En dat ik vrijdag dan gewoon mijn laatste tentamen heb. En haal natuurlijk!!

Ik ga helemaal gek worden als ik 1 september echt afgestudeerd ben!

Duimen jullie voor mij, dan hou ik mijn handen nog even vrij om morgen door mijn boek heen te bladeren…

Ik kan geen computer meer zien…

Ik had een 8 voor mijn stage! Helaas kan ik het nog niet echt vieren…want het is bijna 1 september en ik ben nog niet klaar. *zucht*

Maar de grootste ellende is achter de rug. Ik hoef nooit meer stage te lopen! En nog heel even, en ik hoef nooit meer scriptie te schrijven. Want dat is waar ik nu mee bezig ben.

1 April zou ik klaar zijn met mijn stage was de planning. Maar wat een slechte grap. Het werd pas augustus dat ik mijn verslag kon inleveren. Weg waardevolle maanden om mijn overige schoolwerk af te ronden. En nu probeer ik dat in een paar weken te proppen.

Dit is werkelijk je grenzen verleggen. Ik kan geen computer meer zien, maar moet nog een paar pagina’s schrijven voor mijn literatuurstudie. Met hangen en wurgen plaats ik wat woorden in een zin en plaats ik die zinnen weer in een alinea. Het zal de schoonheidsprijs niet krijgen en een literair hoogstandje haalt het bij lange na niet. Maar ja, normaal heb je er dan ook iets meer tijd voor om dit te doen.

Maar bijna klaar. Ik verheug me al op het tentamen dat ik vrijdag heb. Want als ik dit verslag klaar heb mag ik weg achter de computer en kan ik in bed duiken…Om een studieboek te leren…

Als je even niet oplet…

Ach, ik zag al wel langer die reclame van UPC voorbij komen. Onbeperkt internet en telefoon voor maar 29,95… Ik was al erg lang klant van ze en let er al bijna niet meer op. Want als je vervolgens meer leest over de aanbieding blijkt het een vanaf prijs te zijn voor de traagste verbinding. Vervolgens komen televisiekosten er ook nog eens overheen, en de btw…En je wilt natuurlijk een hogere snelheid…En is er niets van de aanbieding over.

Maar als je er maar lang genoeg mee wordt doodgegooid en je mail doet raar ga je naar de homepage van UPC om te zien of er ergens een melding staat dat er wat problemen zijn. En weer staat daar die aanbieding. Inmiddels wel nieuwsgierig hoe de vork bij deze aanbieding nou precies in de steel zit klik ik erop… UPC basic zeker?

Wat schetst mijn verbazing? Het is precies hetzelfde pakket wat ik ooit, in februari heb aangeschaft voor 40 euro per maand! Waarom, oh waarom, betaal ik dat nu dan nog steeds terwijl het inmiddels dus veel goedkoper is geworden? Waarom krijg ik geen brief in de bus dat de prijzen zijn verlaagd???

Je let even niet op en je gaat dus gewoon de mist in! “Nee, mevrouw, u kunt dit niet met terugwerkende kracht laten aanpassen”. “Nee, u krijgt dus geen geld terug”…. oplichters….

Anyway…Ik heb mijn pakket per direct om laten zetten naar deze aanbieding. Dat scheelt me vanaf nu dan mooi een tientje per maand… Jammer dat UPC die prijsverlaging voor trouwe klanten niet gewoon automatisch doorvoert. Ben benieuwd hoeveel mensen in Nederland er nog meer zich niet bewust zijn dat ze allang minder zouden kunnen betalen…

Met de trein…

Soms stap je met je verwarde hoofd in een trein in de veronderstelling dat deze naar de bestemming gaat waar jij heen wilt. Als je maar lang genoeg een beetje suf blijft merk je dus ook pas veel te laat dat deze helemaal niet de goede kant op gaat!

Zo stapte ik vannacht in mijn dromen in een trein naar het zuiden. Tenminste, dat dacht ik. Maar pas in de buurt van Polen kwam ik erachter dat deze trein naar Kiev zou gaan. De twee meiden die samen met mij waren ingestapt vonden dit geen probleem en zouden via die weg ook op hun eindbestemming komen. Voor mij was het wel finaal de verkeerde kant op. Ik werd het me bewust toen de conducteur op zijn fluitje blies en de trein vertrok van een station ver weg van waar ik vandaan kwam. Ik liep naar hem toe met de vraag wanneer het volgende station zou komen. Dit zou nog 5 uur duren….

Daar zat ik dan. In een trein waar ik niet in wilde zitten. En zelfs zonder kaartje. Een juist kaartje kopen in de trein was nog aardig ingewikkeld merkte ik, maar ook de twee andere meiden. Je moest blijkbaar wel het juiste vertrekstation kiezen. Wel zo handig aangezien ik een retour nodig had. Na twee kaartjes gekocht te hebben had ik het pas door. Hopelijk kon ik deze kaartjes omruilen voor een nieuwe…

Hoe verder we richting het oosten reden, hoe slechter de rails werden. Gek genoeg kon ik de rails zien liggen waar we over heen moesten rijden. Terwijl de trein fijn doorreed zag ik in de verte mensen aan de rails werken. Wij kwamen op het verkeerde spoor terecht waar de rails niet op elkaar aansloten. De trein zou gegarandeerd ontsporen, maar gek genoeg gebeurde dit niet.

Hoe groot de gaten tussen de rails ook waren, de trein reed door… Maar of deze nou uiteindelijk zijn eindbestemming heeft gehaald weet ik niet. De wekker ging omdat ik als een trein weer aan de studie moest.