Het is net als fietsen…

“Het is net als fietsen”, klonk al de hele dag in mijn hoofd. Een stem die ik nog kende van vroeger. Ik was al non-stop zenuwachtig geweest en probeerde er dan ook maar niet teveel aan te denken. Maar die zure appel, daar moest ik toch echt door heen bijten.

Inmiddels was ik al jaren in staat geweest een hele berg smoesjes te verzinnen om hier onderuit te komen. En terwijl de minuten zondag wegtikten, kwam het moment dichterbij dat ik er ook echt aan moest geloven.

Hoe ging het ook alweer? Het is wat dat betreft weer net als lopen. Als je gaat nadenken hoe je precies moet lopen, gaat het voor geen meter. Ik dacht na wat ik een paar uur later moest doen en raakte al lichtelijk in paniek bij het idee….

De belangrijkste smoes bestond niet meer. Mijn rijbewijs heb ik inmiddels toch maar laten verlengen en nu mag ik officieel weer auto rijden. Even later zat ik dan ook echt achter het stuur, voelend met mijn voeten waar precies die pedalen ook alweer zaten. Ehm, rechts het gas toch? En in het midden de rem? Met enig horten en stoten reed ik even later richting Amsterdam. Soepel kwam ik aan…

Je moet er niet bij nadenken. “Het is net als fietsen”, was wat mijn rijinstructeur zei om uit te leggen hoe je met je voeten moest bewegen bij het schakelen. Wist hij veel dat het in nog bredere zin geldt… Auto rijden verleer je blijkbaar ook niet…Het is net als fietsen.

Leave a Reply

Your email address will not be published.