Even eruit…

Ik zit te overwegen om rond kerst en oud & nieuw de trein te pakken en door europa te kachelen. Even weg van alles en mijn hoofd weer op een rijtje krijgen. Ben alleen een beetje bang dat het niet echt de meest geschikte tijd zal zijn voor zo’n reisje…

Moeilijk moeilijk….Kerst bij je familie of kerst in de trein lekker alleen….

Hersenspinsels…

De laatste tijd droom ik veel. Al een paar maanden. Opzich hou ik van dromen, maar de gemiddelde recente droom is niet zo fijn. Het zorgt ervoor dat ik ‘s ochtends moe en chagrijnig wakker word. Ik droom namelijk over werk en dingen die ik nog moet doen. Tekenen van stress en zorgen. Een van de oorzaken dat ik de laatste tijd niet heel erg lekker in mijn vel zit.

Een fijne droom tussendoor is dan zeer welkom. En soms krijg je dan ook zo’n kadootje. Zo droomde ik dat ik in Australie (zelf in leuke dromen ben ik nog bezig met mijn werk, Ankie) was en daar een jongen ontmoette. We keken elkaar aan en het was meteen duidelijk. Niet verder zoeken, gewoon trouwen en kinderen krijgen. Met deze jongen zou ik gelukkig worden. Als ik mijn ogen sluit zie ik hem nog vaag voor me. Blond/rossige krulletjes en een leuke lach. Geen bijzonderheden, geen uitgesproken knappe vent. Gewoon fijn en vertrouwd. Het moment dat we elkaar aankeken duurde een eeuwigheid en we spraken geen woord. Terwijl ik me bedacht dat Australie helemaal niet handig was, werd ik wakker… Dat had ik weer. Ontmoet je eindelijk de ware, is het in je droom en word je wakker voor je uberhaupt hebt kunnen zoenen…

Het spookt door mijn hoofd terwijl het dagelijks leven weer door gaat. Ik ga binnenkort een cursus geven en ik ben hard bezig dit voor te bereiden. Verder probeer ik de boel op het werk draaiend te houden terwijl ik even in mijn eentje zit. Een uitdaging maar ook een zware last. Wanneer wordt een last te zwaar om het een uitdaging te blijven noemen? Ik krijg van collega’s te horen dat ik anders uit mijn ogen kijk. En dat kan ik me goed voorstellen. Ik ben mezelf niet helemaal. Of misschien ben ik mezelf meer dan ooit. Want ik ben tenslotte altijd een ster geweest in doen alsof. En dat lukt steeds minder goed 🙂

Langzaam vallen puzzelstukjes op zijn plaats. Dat je in je leven steeds maar weer tegen dezelfde soort situaties aanloopt. Duidelijk genoeg om niet meer de schuld bij anderen neer te kunnen leggen. Het is iets in jezelf dat maakt dat je het jezelf zo moeilijk maakt. En dan vraag ik me af wat ik doe dat vriendschappen eigenlijk nooit lopen zoals ik zou willen. Blijkbaar is het iets in mij dat mensen op afstand houdt. Of beter gezegd: blijkbaar hou ik mensen op afstand terwijl ik dat eigenlijk niet wil. En misschien zoek ik daarom onbewust wel mensen als mijn vrienden die niet te dichtbij willen komen.

Het leven is maar iets raars. Je maakt dingen mee zodat je er je lessen uit leert. Maar een handleiding krijg je er niet bij. Je moet zelf maar ontdekken wat de ervaringen je proberen te leren. Het feit dat je ongelukkig van iets wordt betekent dat je blijkbaar je les nog niet helemaal geleerd hebt. En dan mag je het later gewoon nog een keer proberen. Tot je het wel begrijpt. Maar als je heel diep in jezelf kijkt weet je wel wat de oorzaak is. De truc is om durf te hebben om te veranderen en je onzekerheden los te laten. Te zijn wie je bent en daar dan ook trots op zijn. Makkelijker gezegd dan gedaan, dat zal iedereen met me eens zijn. Want eigenlijk probeer je een automatisme, niet voor niets een “gewoonte” af te leren. Net zo moeilijk als stoppen met roken. Misschien nog wel moeilijker. Je vecht tegen wat de “stemmen” in je hoofd je vertellen. Je gaat in discussie met je eigen onzekerheid. Je geeft het “zie je wel” zo min mogelijk kans om je naar beneden te halen. En je stopt met denken voor een ander. Niet meer invullen wat een ander wel niet zou vinden, denken en doen. Het gaat om jou en niemand anders.

En het eerste wat de stemmen dan zeggen:”Beetje egoistisch, niet?”

Wat doe je?

Als je blog inmiddels niet meer de juiste plek is om je gevoelens op een rijtje te zetten? Dat je weet dat je jaren je ziel hebt blootgegeven op die plek op het internet waar je nu beter prive prive kunt houden.

Wat maakte het vroeger dan anders dat ik het wel deed? En dat ik ook niet de behoefte voel om nu alsnog met terugwerkende kracht die berichten te verbergen. Waarom mag dat van vroeger wel gewoon gelezen worden en moet het nu blijkbaar achter gesloten deuren gebeuren?

U zegt het maar. Ik heb geen idee. Ik weet alleen dat ik graag mijn blog wil gebruiken als kijkdoos naar mijn ziel. Maar je kunt er niet vanuit gaan dat er voorzichtig met de inhoud van de kijkdoos omgegaan wordt.

En dan google je op je naam en kom je het volgende bericht tegen…

Trouw – zaterdag 20 juni 1998

Wie biedt meer?

BIJDRAGEN JOOP BOUMA EN DORIEN PELS

Deze week haalde het bericht dat Michiel Portier, een eindexamenkandidaat uit Ede een 10,1 voor wiskunde-a scoorde. Dat is uniek, dacht de redactie, hoger dan een tien, dat kan eigenlijk niet. Maar inmiddels weten we wel beter. Het laatste bod: een 10,5.

Na het bericht van de 10,1 belde er een leerling van het Veurs College in Leidschendam met de mededeling dat er in haar klas dit jaar maar liefst twee leerlingen, Kenzo Kong Tse Lam en Theo Knijnenberg, een 10,2 scoorden voor wiskunde-a. Vervolgens belde er een moeder uit Voorthuizen om te melden dat haar dochter, “Roosje” van het Johannes Fontanus College in Barneveld, twee jaar geleden een 10,4 haalde voor wiskunde-b.

Kan het nog hoger? Ja, dus. Gisteren belde wiskundedocent A.J. van Westreenen van het Marnixgymnasium in Rotterdam. Van Westreenen heeft in 1995 een leerling in de klas gehad die twee jaar geleden zelfs een 10,5 scoorde, voor het examen wiskunde-b. Dat jaar werden de examens met een halve punt opgehoogd. “De beste leerling die ik ooit heb gehad.” Jan Stutvoet studeert inmiddels toegepaste wiskunde in Delft.

Copyright: Trouw
Link

Take That, Ahoy, 1 nov 2007

Vroeger, heel vroeger, had je een een boyband genaamd Take That. Dit was nog ver voordat ik Robbie Williams enigszins leuk begon te vinden. Na de New Kids on the Block hype waar ik middenin had gezeten was dit een nieuwe groep waar een meisje bij ons op de camping helemaal gek van was. Wonend ver vanaf de grote steden ging het meeste aardig langs mee heen. Geen concerten (geven ze die dan?), geen cd’s, slechts de plaatjes uit de hitkrant bekeek ik (en knipte ik soms uit voor in mijn agenda).

De plaatjes in mijn agenda laten zien dat ik vroeger vooral van de acteurs was. Joey Lawrence, Johnny Depp en Brad Pitt. Meer dan tien jaar ging Take That uit elkaar nadat Robbie er al niet meer bij zat en de hysterische reacties om mij heen begreep ik niet zo. (Het schijnt dat er in Duitsland een telefoonnummer in het leven is geroepen voor verdrietige fans)

In 2006 was de gigantische Robbie Williams Tour en om die concerten heen waren een paar concerten in Engeland en Ierland gepland van Take That. Ze waren weer bij elkaar gekomen en brachten een nieuwe cd uit. Robbie deed niet mee, al werd er hevig gespeculeerd in de roddelbladen welke datum hij spontaan op het podium zou verschijnen. Robbie was te druk met zijn eigen tour om mee te doen en eigenlijk was ik daar best wel een beetje blij mee.

Ik ging namelijk niet naar de Take That concerten, in tegenstelling tot een aantal vriendinnen van me. Want veel Robbie fans stammen natuurlijk uit die oude tijd en waren door het dolle heen dat de jongens weer aan het touren waren geslagen. De verhalen maakten me erg nieuwsgierig, maar ik had geen geld (gek he, met al die Robbie concerten). Ze zouden vast wel naar het Europese vasteland komen nog en dan wilde ik ze wel zien…

De wederopstanding van Take That was een groot succes en de TT fans in mijn omgeving waren zo enthousiast dat het aanstekelijk werkte. Toen ze naar Carré kwamen voor een eenmalig optreden werd het wel heel verleidelijk om mee te gaan. Daar was het vooral raar om de jongens in het echt te zien. En dit was niets vergeleken met hun eigen show moest ik geloven…

Ongeveer een half jaar geleden gingen de kaarten voor Nederland in de verkoop. Die keer zou ik dan tenminste in ieder geval gaan. Misschien nog wel vaker als ik het leuk zou blijken te vinden. 1x Ahoy, dan had ik ze vroeger misschien nooit live in concert gezien. Nu zou dat dan in ieder geval één keer gebeuren.

1 November was het zover. Ik ging deze keer niet in de rij liggen want ik moest gewoon werken. En om eerlijk te zijn had ik het er gewoon niet voor over. Mocht ik het echt heel gaaf vinden kon ik dat altijd nog doen. Aangekomen bij Ahoy zag ik verspreid over de inmiddels al erg lange rij veel bekende gezichten. Een soort reunie van Robbie fans, maar dan bij een ander concert. Ik had een baaldag en had er eigenlijk maar weinig zin in. Inmiddels was ik zelfs al vergeten dat ik ze ooit in Carré even had gezien en dit dus niet de eerste keer was. Ik vertelde onnozel tegen iedereen dat dit mijn Take That ontmaagding was…

Er zouden twee podia zijn, dus als je laat binnen kwam zou je het ook nog goed kunnen zien. Reden genoeg om nog even in de buurt wat te eten en later de zaal in te gaan. Gelukkig was ik niet de enige die dit plan had, dus even later zaten we lekker warm bij La Place een broodje te eten. Om ons heen niets anders dan TT gangers, gezien de grote hoeveelheid meiden.

En toen was het zover. Een leuk plekje gevonden in de zaal en wachtend op wat komen ging. Het voorprogramma was aardig slaapverwekkend (of kwam het omdat ik moe was). En er werd nog even omgeroepen dat Take That niet compleet zou zijn. Mensen mochten hun kaartje inleveren als ze er problemen mee hadden en dan zouden ze hun geld terug krijgen. Om me heen kijkend vermoedde ik dat behoorlijk wat mensen dit hadden gedaan. Want hoewel het uitverkocht was, was de zaal allesbehalve vol. Op internet gingen de kaarten voor ver onder de kostprijs over de toonbank, dus hier stond ook al niet iedereen te springen om dit optreden te gaan zien.

Ik verwachtte veel show, afgaande op wat de meiden verteld hadden. Toen de show begonnen was drong ineens tot me door dat dit dus niet de eerste keer was geweest en herinnerde ik me Carré ineens weer. Mark was nog steeds behoorlijk klein en Gary keek nog steeds erg scheel. En Jason, die ik vroeger de leukste vond, danst wat mij betreft veel te overdreven.

Maar waar ik vooral van schrok waren de fans. Hysterische meezingend met elk woord. Waarschijnlijk hierbij uitschreeuwend wat ze 10 jaar hadden opgespaard. De show zat gelikt in elkaar met veel teveel dansers en opsmuk en dat liet weinig ruimte over voor werkelijk contact met het publiek. Wel leuk dat Howard even het podium op kwam om zijn excuses te maken dat hij niet mee zou doen. Maar met een klaplong is dat natuurlijk ook wel aardig lastig. Fijn dat hij zijn blote billen toonde en dat was dan misschien ook meteen wel het meest opwindende van het hele concert.

Als je te hoge verwachtingen hebt kan het zo tegenvallen. Een geweldige show. Ja, dat was het. Maar die show nam de hele behoefte weg om nog een keer te gaan. Want waar je bij Robbie weet dat je elke dag iets anders krijgt, was hier wel aardig duidelijk dat het concert erop precies hetzelfde zou zijn. Behalve dan dat Howard dan misschien weer mee zou doen.

Leuk om te zien, dat zeker. Maar deze tour hoef ik niet perse nog een keer naar ze toe. Volgende tour misschien weer wel, dus dat hou ik nog eventjes open. Maar ik weet wel dat ik inderdaad vroeger geen fan van ze was en nu blijkbaar nog steeds niet. Geef mij Robbie maar 😉

<%image(20071104-1818854769_53f0c00e05.jpg|400|300|null)%>