Wenen, 23 – 28 december 2008

Soms roep je wel eens wat. Dan baal je even van alles en iedereen en wil je het liefste gewoon ver weg vluchten. Eerst wilde ik een week in mijn uppie in een trein gaan zitten. Maar waar naartoe? Lissabon was het idee. Daar was het tenminste lekker warm en ik was er nog nooit geweest.

Ik weet niet meer precies hoe het nou heeft kunnen gebeuren dat ik samen met Juliette ineens een reis boekte naar Wenen. Met het vliegtuig zelfs. En dat terwijl ik al jaren lang last heb van enige vliegangst…Oja, daarom wou ik met de trein….

Maar opzich, de gedachte van Kerst in Wenen leek toch wel zeer te kloppen. Warme choco, sneeuw, arreslee, nog meer chocola en overal kerstmarkten…. Is er een plek op aarde waar je dit beter kunt vinden dan Wenen, dachten wij…

Ik belde met Karin. Zij woont in Wenen en vertelde me dat er nog geen sneeuw lag. Maar ze zou sneeuw gaan bestellen voor als we langs kwamen. Zo afgesproken en een paar dagen later sneeuwde het al in Wenen, alleen waren Juliette en ik nog gewoon aan het werk in Amsterdam…Foutje bedankt!

Zondag vertrokken we dan echt. Enigszins nerveus over het vliegen, maar zo erg zou het toch niet meer zijn? Met de Robbie tour had ik in korte tijd regelmatig gevlogen en dat was elke keer redelijk soepel gegaan. Maar het was erg bewolkt onderweg….De hele vlucht dagen we niets anders dan wolken… Juliette dacht zelfs op een gegeven moment dat er vooral veel sneeuw lag…. Maar helaas…wolken, wolken en nog eens wolken…

Bij de landing wisten we dus eigenlijk niet eens hoe hoog we zaten. Toen we eindelijk door de wolken heen waren, bleken we toch wel heel laag al te zitten… Voor ik het wist stond het vliegtuig op de grond en kon de vakantie echt beginnen. Op weg naar het hotel..

Het hotel was prima. Lag super mooi in het centrum. Het was zondag en alles was natuurlijk gesloten. Gelukkig was er nog een nachtapotheek waar we nog wat vergeten spullen konden halen. We werden meteen warm welkom geheten met een kerstpresentje bij de paracetamol… Dit ging erg fijn worden…

Blijkbaar is 24 december de belangrijkste kerstdag in Wenen. Als de winkels al even open waren, gingen ze om 3 uur in de middag al definitief dicht en de restaurants waren allemaal bomvol geboekt. Het was al erg vroeg donker in Wenen en wij vroegen van ellende maar aan het hotelpersoneel of er ergens nog een restaurant was dat misschien plek had en wat hij aan kon bevelen. Voor we het wisten had hij een plek voor ons gereserveerd in een restaurant dat een beetje vreemd klonk. Hij wist niet of het er lekker was, maar het was het enige wat nog plek had…*help* Toen we erheen liepen zagen we dat er inderdaad genoeg plek was. Maar ergens sprak het ons toch niet zo aan. We liepen dus nog even verder om iets anders te zoeken. Maar alles was vol. Wel konden we alvast reserveren voor 25 december. Mooi!

We gingen dus maar terug naar het restaurant dat ons niet zo aansprak. Er ontstond nog een rare situatie toen de twee mannen die het restaurant runden met elkaar in discussie gingen over de reservering…Er was plek zat. Boeide het nou echt of we hadden gereserveerd en welk hotel dat dan precies was? Een van de mannen leek ons niet binnen te willen hebben en de andere man vond dat hij zich aanstelde… Dit begon al goed.

Even later hoorde ik Juul ineens zeggen:”Hey, Nederlanders!”. Ik draaide me om en keek in de gezichten van twee mannen die me vaag bekend voorkwamen. Waar kende ik deze mannen toch van? Toen Juliette zei dat ze ze ergens van kende, gingen we piekeren waarvan dat dan was. Als zij ze kende en ik ook… Dan moesten ze wel uit Amsterdam komen ofzo. Iets van lang geleden ofzo. Grappig dat zij ze ook kende…

We kwamen er niet uit en vroegen het gewoon aan ze. Ze kwamen niet uit Amsterdam en zij wisten niet waar wij ze van kenden… Jaja!! Juul zei een paar tellen laten:”Als ze nou gewoon zeggen dat ze op tv zijn geweest…”. En toen wist ik het. En Juul ook. We hebben ze niet meer aan durven kijken toen we het wisten en aten heel snel ons veel te dood gefrituurde voedsel op. Een van de mannen wenste ons nog smakelijk eten en zwaaide bij het weggaan… Die wisten allang dat we ze herkend hadden… Afgezien van deze twee bekende Nederlanders herkende je overal de Nederlanders tussendoor. De klank in de stem die overal bovenuit komt. Het klonk zeer asociaal zo nu en dan.

De stad leek soms helemaal uitgestorven. 25 en 26 december waren alle winkels gesloten. Dit werden dus de dagen van de musea. We zijn op Sissi tour geweest de eerste dag en hebben in het pikkedonker door de tuin van Schloss Schรถnbrunn gedwaald. Genoten van het uitzicht over de verlichte stad vanaf het tuinhuis bovenop een heuvel in de tuin. Deze avond zijn we gaan eten in een Italiaans restaurant dat de avond daarvoor volledig vol was geweest. Terwijl we nog met het voorgerecht bezig waren, kwam het hoofdgerecht al. Ze hadden blijkbaar haast… Maar het eten was erg lekker, dus we hebben ons er niet heel veel van aangetrokken. Wel viel het ons toen al op dat de mensen in Wenen niet zo heel veel haast hebben als je als gast wilt betalen. Iets wat mij persoonlijk vreemd leek…

Buiten was het weer erg koud. Hoewel Nederland toch ook best koud was geweest voor ons vertrek was dit een andere kou. Hoe dik de jas en muts ook was, je voelde het tot op je botten. Maar we hebben dan ook de hele week een grijs wolkendek boven ons hoofd gehad. Het kon elk moment gaan sneeuwen, maar waarom heeft dat het dan bijna niet gedaan???

De 26ste wilde ik musea bezoeken met moderne kunst. In het boekje van de Vienna-card stonden twee musea die wel interessant leken. Het Leopold museum en het Mumok museum. De voorbeelden van de getoonde kunst in deze musea deed vermoeden dat het toch best wel redelijk modern was. Bij het kopen van het kaartje bleek echter al dat in het Mumok niet de kunst werd getoond die in het boekje stond. Er was nu een China tentoonstelling. Ik zette dus alle troeven in op het Leopold… Dat had ik niet moeten doen. Schiele en andere Oostenrijkse kunstenaars blijken vooral erg deprimerend te zijn. Niet heel gek als je je hele leven in een grijze stad woont. Want inmiddels waren we er al wel achter dat de gemiddelde Ween niet heel erg vrolijk is… Het museum was dus niets van wat ik ervan had verwacht. Voor Weense begrippen zal het heus modern zijn geweest, maar ik verwachtte toch iets meer. Andere materialen en fellere kleuren had toch wel leuk geweest. Een grote domper al deze moderne kunst dus….

We besloten maar uit eten te gaan bij de Japanner op de hoek vlakbij ons hotel. De depri sfeer in de stad had toch wel effect op ons. Maar het eten was erg lekker….

Als twee verkouden mensen een hotelkamer delen dan kun je je bedenken dat er weinig van slapen kwam. Mijn gesnurk hield Juliette wakker en vice versa. ‘s Ochtends waren we niet op ons allerbest bij het ontbijt. Ik in ieder geval niet. Het zeer ruime ligbad maakte echter heel veel goed. Jammer dat er op tv niet veel andere zenders waren dan duitstalige zenders die alles nasynchroniseren. Ik ken niet anders van de schotel die we vroeger thuis hadden, maar Juliette werd er niet heel vrolijk van. Er werd uiteindelijk dan dus vooral gezapt tussen MTV, CNN en BBC world.

Als dan Bhutto wordt vermoord zijn we in ieder geval op de hoogte van het nieuws en kunnen we het ook verstaan. Een avond werd dus gevuld met nieuws kijken. Maar we moesten toch ook nog ergens uit eten gaan, om nog samen de dag af te sluiten. Juliette en ik waren deze dag namelijk allebei ons eigen weg gegaan. Ik had afgesproken met Karin om te gaan lunchen en daarna wilde ik de eindelijk weer open winkels op mijn gemak leeg gaan kopen… Juliette ging op zoek naar de Joodse musea in de stad. Het werd een restaurant uit een boekje dat we hadden over Wenen. Een italiaans restaurant wat je een waar vakantiegevoel zou geven…

Met hoge verwachtingen gingen we op zoek. Het was even zoeken, maar uiteindelijk vonden we het. Het was niet heel erg druk, maar zag er goed uit. Misschien iets te sjiek voor ons, maar de prijzen vielen best mee. We kregen van het huis een glas wijn aangeboden, maar dat sloegen we vriendelijk af. Of we dan een glas jus d’orange wilden. Maar natuurlijk! Nadat we allebei een bord pasta hadden besteld kwam de ober ineens met twee bordjes aan lopen en zette het voor ons neer. We vroegen wat het was. Iets met vis, kadootje van de keuken. Hoewel het er niet heel erg lekker uit zag wilden we niet onbeleefd zijn en begonnen we met eten. Er zat alleen graat in de vis en dus aten we het niet op. Leuk zo’n kadootje, maar wel riskant… Toen kwam het hoofdgerecht. Het was echt even zoeken op ons bord waar de pasta was. Tien stuks ravioli moest voldoende zijn voor ons. Nu snapten we wel dat de prijzen laag konden zijn, je kreeg gewoon amper te eten! We durften niet zo goed nog een hoofdgerecht te bestellen en namen maar een toetje. En daarna de rekening, want we moesten nog naar de Mac… Met een blik op de bon kwam inderdaad het vakantiegevoel. Oplichters!! Ze vroegen gewoon geld voor het drankje van het huis… En het kadootje van de keuken. En oh ja, de prijzen die op het menu stonden waren nog even exclusief btw… Dus of we dat ook nog even wilden betalen. We hebben nog net niet hoeven betalen voor ons bestek, brood en het ophangen van onze jas. Te verongelijkt om er een groot drama van te maken gaven we geen fooi en gingen we weg. Het eten was wel super lekker geweest, het lekkerste italiaans dat ik ooit heb gegeten. Maar toch!

De dag erop was alweer de dag van vertrek. De koffers werden gepakt en we gingen nog even op zoek naar de Hop on hop off bus die ons nog een rondje door Wenen zou rijden. Eens even zien of we nog wat gemist hadden. En ja, het was lekker warm in de bus en je moest toch wat. Echt veel droeg het niet bij. We zijn daarna nog bij Karin op het werk gaan kijken naar het uitzicht over Wenen om daarna als afscheid van Wenen een poging te wagen aan de Sacher Torte in hotel Sacher. Maar dat was zo druk dat we maar gewoon in de winkel op zoek gingen naar de taart. Ze hadden kleine minitaartjes en die kochten we maar om eerst te proeven. Deze beviel Juliette zo slecht (ik vond het zelf wel lekker) dat er dus ook geen taart meer werd gekocht. We gingen nog even op zoek naar wat kleine kadootjes en dan richting vliegtuig!

Soms kun je verlangen naar Nederland. Of gewoon naar je eigen huis en je eigen bed. Elke minuut die we vertraging hadden voor vertrek was er een teveel. Het vliegtuig moest nog even ijsvrij gemaakt worden voor vertrek. We vlogen uiteindelijk in het pikkedonker en zagen nu meer tijdens de vlucht dan op de heenweg. Weinig bewolkt en al die lampjes!! In Amsterdam was het echter erg bewolkt en het waaide best hard. Toen ik dat hoorde begon ik al erg zenuwachtig te worden. We verdwenen in de wolken bij Amsterdam en hier bleven we voor mijn gevoel veel te lang in. Hoewel ik bij het raampje zat, zag ik niets. Heel eng, want ik voelde het (kleine) vliegtuigje wel steeds verder dalen. Was er dan gewoon dikke mist in de stad?

Uiteindelijk kwamen we onder de wolken en zagen we de snelweg al voor de landingsbaan… Door de wind zwiepte het vliegtuigje nogal heen en weer en scheet ik bijna in mijn broek… (bijna!) Gelukkig landde het vliegtuig wonderbaarlijk netjes voor zo’n slingerpartij en gestuiter in de lucht momenten voor de landing. Opgelucht liep ik even later op Schiphol….

Weer veilig geland en volgende keer dus echt met de trein… Wenen met de Kerst doe ik nooit meer, misschien wel weer eens in de zomer. De komende dagen ga ik rustig bijkomen en in bed doorbrengen met veel chocola en dvd’s. Een laatste beetje vakantie voor het 2008 is.

Foto’s volgen….

Fijne feestdagen!!

De koffer ligt open naast me. Warme kleding, handschoenen, sjaal en een superwarme muts liggen op een stapel om in de koffer te proppen.

Via deze weg wil ik jullie nog een hele fijne kerst wensen! En natuurlijk een super 2008.

Geen kaartje gehad? Geen paniek….Het zou vreemder zijn als je er wel een had gekregen van mij ๐Ÿ˜‰

Leuk die weegschaal van mij…

Er klopte al geen zak meer van toen dat ding spontaan 10 kilo meer aan ging geven. Maar nu lijkt het erop dat ie een beetje terug is gesprongen. Nu geeft ie nog maar 5 kilo teveel aan….Of ik zou in 1 dag 5 kilo moeten zijn afgevallen….

Wie heeft mijn weegschaal behekst???

*update* Ik zie net dat ik het algebra tentamen ook heb gehaald…Nu wel kantje boord met een 6…Maar toch!!! WAUW!!! Ik kan dit jaar mijn bachelor nog halen!
(21.6.05 11:19)
YES!! ๐Ÿ˜‰ Gefeli meid!

(21.6.05 11:39)
Proficiat, wat goed

Marielle / Website (21.6.05 12:05)
Gefeliciteerd!!!!!

(21.6.05 12:41)
feestje?!?!

(21.6.05 13:04)
gefeli!!!xxx

(21.6.05 13:05)
ik heb trouwens bericht van IB Groep *vorige week al*: ik heb ook een jaar extra!
xxx

(21.6.05 13:12)
Beetje veel gezweet dan…..

Gefeliciteerd!

(21.6.05 16:42)
slimmerd

(21.6.05 22:43)
50266…

nou, dat nummer gaat alleen maar omhoog!

(22.6.05 00:17)
Sprekende weegschaal? “niet met zijn tweeen graag”

(22.6.05 00:52)
Trust…X

Bijna 2008

En ik zette de computer maar weer een keer aan. Benieuwd of hij het eigenlijk nog wel deed. En enigszins vanuit een verplichting een rekening te betalen. Na het openen van nu.nl en telegraaf.nl betaalde ik de rekening en begon ik de pc alweer af te sluiten. En dan te bedenken dat de computer een tijd lang mijn “beste vriend” is geweest. Vanwege dit blog hou ik hem toch nog maar even aan.

In 2004 was ik overspannen. De huisdeur deed ik op slot en mijn weblog gebruikte ik om mijn gedachten op een rijtje te zetten. In die tijd had ik echt niet zonder computer gekund. Inmiddels afgestudeerd en de inmiddels nieuwe computer even zat. Heeft vast ook wel te maken met die studie. En dat ik op mijn werk al de hele dag achter de computer zit. En ja, wat zet je op je weblog tegenwoordig als er nu in de openbaarheid wordt geblogd?

De neiging om mezelf niet kwetsbaar op te durven stellen maakte het lastig om te bloggen. Ik werd verliefd op een goede vriend die ook mijn blog las/leest. Het leek me niet gepast als hij het uit zou vinden via het internet. Al past het misschien ook wel weer een beetje bij mij en het huidige computertijdperk. Ik had het mezelf een tijd geleden al een stuk makkelijker kunnen maken door gewoon eerlijk te zijn, maar was bang de vriendschap kwijt te raken. Inmiddels is hij op de hoogte en kan ik er dus gewoon over schrijven. Tot op zekere hoogte natuurlijk.

Gisteren trouwde mijn nichtje en dat raakte mij vanwege allerlei redenen meer dan ik had verwacht. Tijdens een mooie en erg speciale kerkdienst heb ik een aantal keer een traantje weggepinkt. Ik was al heel lang niet meer in de kerk geweest en was verbaasd over de moderne preek. Dat de predikant noemde dat Christenen soms de neiging hebben zichzelf boven anderen (niet gelovigen, anders gelovigen) te plaatsen. En ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat deze predikant homoseksueel was. Maar ik ben niet echt een kenner… *edit* Hij blijkt dus toch getrouwd te zijn met een vrouw, dus wellicht had ik het gewoon mis *einde edit* Uiteindelijk ben ik vrij vroeg bij het feest weggegaan, maar ik heb het mooiste deel van de dag meegekregen. En daarnaast was ik gewoon moe zat…

Het einde van 2007 was voor mij vooral vermoeiend. Geestelijk dan vooral. Druk op het werk en de druk die ik mezelf opleg. Je zou denken dat je na het afstuderen ineens rust kunt vinden, maar niets is minder waar. En daarnaast speelt natuurlijk ook het hele gebeuren met die vriend mee. Inmiddels kan ik mezelf langzaam voorbereiden op het jaar 2008 en de leuke plannen die ik heb. Stedentrips, wintersport, verre reizen en ga zo maar door. 2008 wordt voor mij het jaar van de reisjes. Tenminste, dat hoop ik.

Wish me luck… Maar eerst ga ik met de Kerst nog even naar Wenen!!

Maroon 5 – Brabanthallen – 8 dec 2007

Bij het kopen van de tickets, afgelopen zomer, kon ik niet bedenken wat voor kutweer het zou zijn de dag dat Maroon 5 op zou treden. Hoewel we sowieso al niet van plan waren om vroeg in de rij te gaan, dachten we na het concert daar anders over. Volgende keer zeker vroeg!

Ik heb cd’s van ze. En ergens heeft de zanger iets dat me raakt. Ik heb er nooit echt de vinger op kunnen leggen. Maar ergens had ik niet zulke hele hoge verwachtingen van deze band. Hoewel de zanger een uniek geluid heb, had ik eigenlijk gedacht dat dit vooral studiowerk was en dat het live toch ernstig tegen zou vallen.

Had ik mij mooi vergist. Wat een geluid! Heerlijk om dit live te horen. De Brabanthallen waren bomvol en dus stonden we veel tever weg. En daar baalden we van. We hebben ons teveel geirriteerd aan de mensen om ons heen om echt goed te kunnen genieten van het concert. Maar langzaam kwam ik steeds meer in de sfeer….

Helaas was het over toen ik eindelijk volledig in the mood was. Maar 5 kwartier muziek en het was voorbij. We moesten weer de vreselijke regenbui in die boven Den Bosch hing. Stomend zaten we even later in de trein terug naar Amsterdam….

Maroon 5. Heerlijk geluid. Maar volgende keer toch wel vooraan staan. Wat zijn concertgangers soms toch vreselijk irritant! ๐Ÿ˜‰

Nieuwe broek?

Vanochtend was ik gelukkig heerlijk wakker. Na een paar dagen ziek te zijn geweest was het weer tijd om aan de slag te gaan. En hoe kun je je dag beter beginnen door nieuwe kleren aan te trekken.

Vrolijk haalde ik mijn gloednieuwe spijkerbroek uit de tas. Niet gepast in de winkel, want hier had ik er meer van. Deze zat prima en waarom een andere kopen als deze zo lekker zit? Ik gaf een schop tegen de lege tas (voelt soms zo lekker) en bewonderde de broek… Voor en achter. Geen gaten, keurig netjes.

Voor de zekerheid haalde ik het label er nog maar even niet af. Iets terugbrengen zonder label is toch meestal best een vervelend karwei. Toch eerst nog maar even passen dan. Je weet tenslotte maar nooit. Voor het zover was controleerde ik de gulp en daar zag ik het eigenlijk al meteen.

Van binnen moest ik eigenlijk wel grijnzen. Het zal toch niet? Om het zeker te weten trok ik de broek nog even aan en inderdaad. Het kon gewoon niet anders!

Ik zat doodleuk weer opgescheept met een broek die ik een half jaar geleden terug had gebracht omdat de gulp niet goed was gestikt…

De tijd vliegt?

Ik kan me nog een tijd herinneren dat ik elke dag minimaal 1x een blog schreef. En tuurlijk zaten daar vooral onzin blogs tussen, ik had toen meer inspiratie dan de laatste tijd.

Zojuist heb ik mijn pc weer eens aan gezet. Sommige apparaten moeten zo nu en dan aan staan om te voorkomen dat ze sneller kapot gaan. En sommige mensen moeten soms weer even verplicht actief worden, zoals hun mail lezen. Vooral als ze dat al een week niet hebben gedaan.

Maar gelukkig had ik geen belangrijke mails. Dus ik kan de pc straks gewoon weer rustig uit zetten. Toch zit ik nog wel met een klein punt. Ik moet jullie eigenlijk nog op de hoogte stellen dat ik Robbie weer heb gezien. Al was het maar 15 seconden en hij was bijna onherkenbaar. Toch! Genoeg om KFAR jaloers te maken, dat weet ik zeker ๐Ÿ˜‰

Dat was toch wel even het hoogtepunt van de afgelopen tijd. Ik had het even nodig om weer wat energie te verzamelen om knopen door te hakken. Gek genoeg heeft het eigenlijk direct geresulteerd in een griepje waardoor ik al een paar dagen thuis zit. En even dacht ik dat de energie weer weg was….

Het is bijna het eind van het jaar en dus is het weer de jaarlijkse schoonmaak in mijn hoofd. Zo kan ik straks fris het nieuwe jaar in. Op het moment weet ik nog steeds niet vanuit welk land dat zal gaan gebeuren. Al gok ik dat het wel ergens in Europa zal zijn ๐Ÿ˜‰

Hoe dan ook. Een groot deel van de 2007 zooi is inmiddels bijna opgeruimd. Of eigenlijk, over de muur geflikkerd. Maar dat is nu even mijn probleem niet. Hier ziet het er voorlopig weer lekker opgeruimd uit. En het bleek makkelijker te zijn dan verwacht. Iets wat ik al lang geleden had moeten doen!

Je kwetsbaar opstellen is (als je een kwetsbare persoon bent) erg moeilijk. Het lijkt zo gevaarlijk. Ik dacht met alle scenario’s rekening gehouden te hebben, maar toch loopt het anders. Ik wil graag alles begrijpen en inmiddels begin ik dan ook eindelijk mezelf te begrijpen. En eigenlijk zou dat genoeg moeten zijn. Toch begrijp ik ook graag wat andere mensen maakt tot wat ze zijn. Mijn hoofd is in staat duizenden scenario’s door te nemen waarom mensen bepaalde dingen doen of zeggen. Daarbij ga ik volledig voorbij aan mijn eigen emotie.

Als je jezelf denkt te begrijpen ga je over andere dingen nadenken. Waarom dingen zijn zoals ze zijn en lopen zoals ze lopen. Of karma bestaat en wat dat voor betekenis voor mij heeft en zal hebben. Op zoek gaan naar de rode draad in je leven zodat je deze zonodig door kunt knippen. Dit alles kost energie en tranen, maar levert aan het einde van de speurtocht ook zoveel op.

Heerlijk zo’n hoofd te hebben zoals ik heb…? Leuk dat je intelligent bent en zonder teveel moeite je studie af kunt ronden. Een godsgeschenk! Maar mijn hoofd is niet gewend om stil te staan en zal dus altijd dingen zoeken om over na te denken. Dus zodra je klaar bent met je studie is je leven aan de beurt. Feest!

Ik stop dus even te zoeken naar een nieuwe opleiding, want ik ben inmiddels alweer aan het afstuderen op iets anders. Een studie naar mijn leven…