Nog een beetje Athene…

<%image(20080528-P1000434.jpg|400|300|null)%>
En dan krijg je een goody bag en dan zie je dit. Ik als Nederlander vraag me toch af wat dat apparaat precies meet…
<%image(20080528-P1000442.jpg|400|300|null)%>
Kennisgemaakt met de bar voordat de hele drankvoorraad door niet te noemen personen werd opgemaakt…

<%image(20080528-P1000443.jpg|400|300|null)%>
Borrel en buffet-avond bij het strand. Leuke locatie, gezellig sfeer, lekker eten en drinken, mooie strandtent…
<%image(20080528-P1000457.jpg|400|300|null)%>

<%image(20080528-P1000464.jpg|400|533|null)%>
En met de laatste bus terug naar het hotel om nu toch echt de drankvoorraad in de nabespreking op te maken…

Nu lijkt het alsof er maar weinig foto’s zijn die op wat voor manier dan ook werkgerelateerd waren. En dat klopt ook. Want die foto’s zijn gewoon saai en niet leuk voor op een blog. Wat dat betreft waren de gesprekken boeiender om te noemen:

Ik denk hier bijvoorbeeld aan de discussie die ontstond over het verschil tussen conferentie en seminar, wat uiteindelijk opleverde dat er ook onduidelijkheid was over de begrippen congres, conventie, summit, bijeenkomst en symposium. En ik mis er vast nog wel een aantal…

Of de eeuwig terugkerende hilariteit om de pedometer? Maar niemand heeft dat apparaat ook echt uitgebreid getest, dus veel kunnen we niet over de werking vertellen. Alleen dat batterijen toch echt wel nodig zijn!

En dan was daar het gesprek over functies. Deze functies stonden in diverse creatieve varianten vernoemd op de naambordjes. En zelfs de functie ‘Analist’ is een mooi onderwerp. Goed voor mijn levendige fantasie werd er uitgelegd dat het maar goed was dat er ‘Analyst’ op het bordje stond en niet ‘Analist’. Dat was toch echt een heel andere manier van onderzoeken… Ik heb er helaas meteen beelden bij.

Mooi moment in de grote zaal: Er wordt een “punnikwerkje” gepakt om wat tijd te doden. Het eindresultaat heb ik helaas niet mogen bewonderen.

De achtervolging door de griekse salade was iets wat me persoonlijk dwars ging zitten. Want waar je ook was, je kreeg gewoon griekse salade. Ik heb de hele week zeker 4 van die salades naar binnen gewerkt. Feta en tomaten vind ik inmiddels zelfs lekker! Olijven nog steeds niet.

Toppunt van de hele week was misschien toch wel het pennen-incident. Want die pennen, die doorzichtige, schrijven toch wel heerlijk en waren nergens te bekennen. Kon daar niet wat voor geregeld worden. Want waren we eigenlijk niet stiekem met zijn allen naar Athene gekomen alleen voor die pennen?

Na een paar (teveel) borrels loopt een pennen grap alleen snel uit de hand. Als je uitgenodigd wordt op iemands hotelkamer met de smoes dat daar pennen uitgedeeld zullen worden ben ik blij dat ik niet zoveel drink… Gelukkig ben ik daar niet ingetrapt 😀

Maar ja, dan is het afgelopen en gaat iedereen weer zijn eigen weg. En van een groepje Nederlanders vertrok pas de volgende ochtend het vliegtuig. Dus nog even tijd om de stad nog 1 keer te verkennen!

<%image(20080528-P1000481.jpg|400|533|null)%>
Oog voor details. Hij heeft trouwens een discus in zijn hand.

<%image(20080528-P1000482.jpg|400|300|null)%>
Normaal eten is soms zooo lekker!!!

<%image(20080528-P1000483.jpg|400|300|null)%>
Thank God voor het Hard Rock Cafe!

<%image(20080528-P1000486.jpg|400|533|null)%>
De nacht viel over Plaka en het was nog steeds gezellig.

<%image(20080528-P1000490.jpg|400|300|null)%>
Poging tot griekse dans door een paar toeristen (ik ken ze niet, echt niet)

<%image(20080528-P1000516.jpg|400|300|null)%>
Tijdens de lange wandeling terug naar het hotel op zoek naar wat afleiding. Spelen met het fototoestel. Lichtlijnen maken is te gek gaaf wauw en waanzinnig enzo…

<%image(20080528-P1000531.jpg|400|300|null)%>
Yep, alles was weg. Uitgestorven ruimtes met een verdwaalde herinnering aan wat er ooit was…

<%image(20080528-P1000538.jpg|400|300|null)%>
Met de gasten verdwenen gek genoeg ook de sieraden…

<%image(20080528-P1000540.jpg|400|300|null)%>
En toen was het ook voor ons tijd om terug te vliegen. En er lag nog sneeuw op de bergen!

Uitjes

27/5/2008

Rare smsjes, gekke faxen, een sleutel met de post? Wat was er aan de hand? Dan ben ik toch best blij met heldere collega’s die een verband zien. Maar de verwachte rust was niet teruggekeerd. De organisatie werd uitgehoord en ze waren bikkels. Ze lieten niets los…

Mysterie, paranoia, onrust en verwarring zijn heerlijk. En ja, ik doe daar graag aan mee! En daarmee is het dus best een beetje jammer dat de rust na vanavond weer terug zal keren op het werk. Het is namelijk Game Over!….

Op pad gestuurd en succes gewenst. Een lijst met vragen en opdrachten en bijbehorende gadgets. Een paar gekke mensen die je onderweg tegen komt. Een een veel te fanatieke Roosje zo op de vroege ochtend… Dit zou nooit goed gaan komen. De eerste opdracht ging al finaal mis. Geen vierkant plaatje te vinden! Hoe moest dit de rest van de tocht door Amsterdam ooit weer goed komen?

Overal in de stad zag ik collega’s. Leuk om te proberen ze op een dwaalspoor te brengen, maar dat haalde eigenlijk niet echt uit. Het was meer “wij” tegen “hun”. Want er was een extra dimensie. We werden in de gaten gehouden door een of andere schaduw. Ik hoorde groepsgenoten een opmerking maken die even later via de sms van commentaar voorzien werden. “Zit er een microfoon in de koffer ofzo?” was een uitgesproken gedachte waarvan op een gegeven moment maar werd aangenomen dat het een feit was.

Tijdens de lunch de overige opdrachten maar eens doornemen en daar zat er 1 bij waarvan ik dacht dat die mij wel zou liggen… En dat heb ik geweten. Later liep ik al tetrissend door de stad, niet meer op of om me kijkend. Lijntjes maken en vooral niet struikelen. En de rest van de groep laten speuren en af en toe een zinnige opmerking proberen te maken (soms moet je gewoon ingrijpen..:)). En hier en daar een kreet van spelletjes-frustratie slaken. De groep ging een winkel in en ik wachtte wel ff buiten. Ik werd ruw uit mijn concentratie verstoord door een gil vanaf de andere kant van de straat:”Hey, Roosje staat daar te tetrissen!” Dat was een juiste waarneming. En het ging ook best goed, al zeg ik het zelf.

Blijkbaar werkte het overduidelijk tetris spelen en uitgebreid over mijn scores vertellen ontmoedigend bij de ander teams. Bij de nabespreking van de tocht hoorde ik hier en daar namelijk stemmen dat er onderling werd gezegd dat tetrissen weinig zin had, ze hadden me overal gesignaleerd met dat apparaat in mijn hand…

Een goed werkende tactiek. Want het heeft ons de overwinning opgeleverd. Een team met kennis van IT, Amsterdam , een meetkundig talent (bij poging 2), een GPS-goeroe en een expert spelletjes spelen is een gouden team gebleken. Stilletjes dropen sommige collega’s af na de prijsuitreiking. De eer is dit jaar weer gered. En de rust keert terug….(toch?)

Bloggen over werk…

En dan is het alweer maandag. Het weekend is alweer voorbij en er gaat gewoon over een paar uur weer gewerkt worden. Pc aan, inloggen, mail lezen en bedenken waar ik toch ook alweer gebleven was.

Vorige week was ik even heel blij. Een lang lopend “gedoe” was eindelijk afgerond. Het heeft zeker meer dan een half jaar geduurd tot alles akkoord was. En straks mag ik controleren of ook echt alles goed is gegaan en ik mensen blij kan maken… Dat wordt vast een onrustige nacht…

Bloggen over werk. Hoe saai moet je leven wel niet zijn als dat is wat je doet? Maar mijn werk is allesbehalve saai en soms even nadrukkelijk aanwezig in je leven. Want als je je werk geen leven noemt, heb je nog maar weinig tijd over… Want ik neem aan dat slapen dan ook geen leven is…

Nou was ik dus mooi voor mijn werk in Athene geweest. En heb ik wel verteld over de eerste paar dagen daar. Maar het deel dat voor het werk was heb ik niet beschreven. En ik zoek nog een beetje naar de vorm om dat te doen. Cryptisch, maar niet te cryptisch. Verhaaltjes zonder teveel details te vertellen. Vertellen over werk is toch best lastig, dus zal ik waarschijnlijk vooral vertellen over de dingen die tussendoor gebeurden. Tussen de presenties en voordrachten. Tijdens de borrels en lunches. En misschien hier en daar ook iets tijdens de presentaties.

Dus niet getreurd, er komt echt wel iets. En deze opmerking is in het bijzonder gericht aan een aantal nieuwsgierige mede-Athene-gangers…

TV verslaafd…

Op het moment dat ik “Verbouw mijn familie” zit te kijken en ik herken het gezin van Diane Famiglietti uit “Jouw vrouw, mijn vrouw”, waar gaat het dan mis???

Maar trouwens.. Is de Amerikaanse tv dan zo nep dat ze gebruik maken van dezelfde families? Dat is goed verdienen dan… Of zouden de producers niet door hebben gehad dat deze familie al in een ander programma was geweest?

Athene, maandag overdag…

<%image(20080516-P1000393.JPG|400|300|null)%>
Sjiekerdesjiek… De nieuwe hotelkamer voor de laatste dagen. Daar was niets mis mee. Alleen jammer dat het twee aparte bedden waren.

<%image(20080516-P1000397.JPG|400|300|null)%>
Overdag nog eventjes winkelen. Ik wilde toch nog even een extra jasje hebben. Maar de griekse meisjes zijn klein en dus ook de kledingmaten. Met veel pijn en moeite iets gevonden waar ik in kon.

<%image(20080516-P1000398.JPG|400|300|null)%>
En tussendoor natuurlijk nog een willen internetten. Maar in het hele centrum geen internetcafe te vinden. Uiteindelijk bleek er en winkel te zijn waar een hoekje was waar gratis geinternet kon worden. Bizar idee, maar het kwam wel even goed uit.

<%image(20080516-P1000399.JPG|400|533|null)%>
De Plaka buurt heeft toch wel erg mooie straatjes. Trappetje op, trappetje af, links, rechts en dan is het doodlopend en mag je terug. Heerlijk!

<%image(20080516-P1000404.JPG|400|307|null)%>
Vanuit het niets een vogel die ik in Amsterdam nog nooit heb gezien. Met mooie kuif!

<%image(20080516-P1000418.JPG|400|300|null)%>
De gevangenis van Socrates. In de rotsen op een heuvel in Athene zijn ruimtes gehakt waar tralies voor zitten. Je zult daar maar in gevangen hebben gezeten. Niet voor te stellen…

<%image(20080516-P1000423.JPG|400|533|null)%>
De weg naar het topje van diezelfde heuvel.

<%image(20080516-P1000426.JPG|400|300|null)%>
Uitzicht over Athene richting zee.

<%image(20080516-P1000428.JPG|400|300|null)%>
Het nieuwe hotel, een stuk herkenbaarder op foto’s dan het oude hotel. Maar dan ook veel groter…

<%image(20080516-P1000431.JPG|400|533|null)%>
De top bereikt. En daar staat het Filopappou monument… En wat daar precies het verhaal achter is? Geen idee, ik wilde zo snel mogelijk weer beneden komen en wat te drinken halen in het hotel…

Athene, zondag (alleen foto’s)

<%image(20080516-P1000247.JPG|400|300|null)%>
<%image(20080516-P1000254.JPG|400|300|null)%>
<%image(20080516-P1000257.JPG|400|300|)%>
<%image(20080516-P1000266.JPG|400|533|)%>
<%image(20080516-P1000269.JPG|400|533|)%>
<%image(20080516-P1000276.JPG|400|225|)%>
<%image(20080516-P1000277.JPG|400|225|)%>
<%image(20080516-P1000278.JPG|400|225|)%>
<%image(20080516-P1000287.JPG|400|300|)%>
<%image(20080516-P1000288.JPG|400|533|)%>
<%image(20080516-P1000289.JPG|400|533|)%>
<%image(20080516-P1000298.JPG|400|300|)%>
<%image(20080516-P1000299.JPG|400|300|)%>
<%image(20080516-P1000318.JPG|400|300|)%>
<%image(20080516-P1000320.JPG|400|300|)%>
<%image(20080516-P1000323.JPG|400|300|)%>
<%image(20080516-P1000328.JPG|400|300|)%>
<%image(20080516-P1000338.JPG|400|533|)%>
<%image(20080516-P1000344.JPG|400|300|)%>
<%image(20080516-P1000347.JPG|400|533|)%>

Wat een luxe…

Vandaag naar het andere hotel gehopt. Het Intercontinental van Athene. Wauw wat een luxe! Maar geen plek om de hele dag te hangen, want dat kost je een rib uit je lijf. Cola uit de minibar is 6 euro. Ik heb maar niet naar de prijzen in het restaurant gekeken, maar direct de bus naar de stad genomen. Want de metro stopt hier niet echt in de buurt.

Afgezet in het hartje van Athene met een gratis pendelbus van het hotel. En shoppen maar!!! En toch nog even een internetcafe zoeken. Maar dat blijkt niemand te kennen hier. Ja er is een winkel met wat internetpc’s waar mensen gebruik van kunnen maken. Dus nu zit ik gratis te internetten op een very fancy laptop. Bizar hoe het hier allemaal is geregeld in Athene…

In het hotel kan ik natuurlijk ook wel internetten. Maar de kosten daarvan zijn in verhouding van de kamerprijzen. Telt u rustig maar even 10 euro per uur neer, de kosten voor een maandabonnement in Nederland! Het moet niet gekker worden!

Vanavond begint dan het seminar en ik ben er klaar voor. Ik heb de meest belangrijke plekken bezocht in de stad. Ben met de bus op pad geweest voor een zonsondergang en heb ook nog het nodige overgehouden voor als ik hier terug ga komen. Want dat ben ik toch wel van plan!

Komende dagen ben ik te vinden in gesprek met expert die en dat van zus en zo. Een vermoeiende bezigheid, dat weet ik nu al. En weinig tijd voor ongein in de stad. En al helemaal niet om te genieten van het zwembad bij dit hotel. Dus daar ga ik nu nog maar even snel in liggen!

Athene, bewolkt maar zonnige dag…

Ok… Even geen foto’s deze keer. Ook bij de vorige heb ik nogal wat te vertellen natuurlijk. Maar dat volgt allemaal nog, beloofd.

Vandaag was het minder goed weer in Athene. Terwijl jullie helemaal wegzweten in Nederland, was het vandaag aardig bewolkt hier. En net vandaag had ik gekozen om naar het mooiste punt van Griekenland te gaan (Sounio), voor de zonsondergang.

Maar voor de zon onder gaat is er nog genoeg te doen natuurlijk. Gelukkig hebben ze tegenwoordig ik elke stad een hop-on-hop-off bus. Dus vol goede moed in zo’n bus gestapt. Een kleine 5 euro gelapt en me rond laten rijden langs alle bezienswaardigheden die Athene rijk zou moeten zijn…

Hoe bizar mooi sommige plekjes ook zijn hier, de rest van de stad is armoedig. Het is erg duidelijk dat de mensen hier niet veel hebben. In de winkelgebieden wemelt het van de mensen die op straat een boterham proberen te verdienen met troep. Zonnebrillen, kralen, tassen, sjaals. Bedenk het maar, het is te koop.

En verder toont het een na het andere vervallen gebouw ook niet echt goed voor de uitstraling van deze stad. Ondergekalkte muren en vertrapte rolluiken. Een berg scooters voor de deur en wat rondhangende mensen. Hier en daar een bedelaar, die al niet eens moeite meer doet wat te verkopen.

Een rondje duurde ongeveer 1,5 uur. En onderweg kon je zo vaak uitstappen als je wilde. Maar de stad nodigde verder niet echt uit om verder te verkennen. Ik ben bij Kerameikos en de Ancient Agora nog even wezen kijken naar bergen stenen en een verlaten tempel. Maar eigenlijk wilde ik rond 4 uur de bus naar Sounio gaan opzoeken om daar de tempel van Poseidon te bezichtigen en natuurlijk de zonsondergang.

In hemelsnaam, waar is die bus dan? In het hotel zeiden ze hier vlakbij. Maar iemand anders vertelde me ineens dat de bus vertrekt aan de andere kant van de stad. “Wil je naar het strand of het dorp?”, vroegen ze standaard. Wist ik veel! Ik wilde naar die tempel. Ik pakte mijn reisgids erbij en liet het plaatje zien. En hoewel de tempel aan de rand van het water ligt, zeiden ze allemaal “Ah, the village!”… Ik zag geen huizen in de omgeving van die tempel, maar het zal wel.

Een oranje bus. Ik stapte de metro uit op zoek naar deze bus. Overal waar ik keek reden bussen. Wat een ellende. Een erg vriendelijke griek liep vervolgens met me mee naar de juiste plek. Aan de buschauffeur vroeg ik of hij naar Sounio ging:”Sounio, yes”, was zijn antwoord. Maar als ik vroeg waar ik kon betalen kreeg ik een beetje afwezige reactie. Als dit maar goed kwam.

De mensen in de bus spraken allemaal geen engels en ik twijfelde nog steeds. Ging deze bus nou wel naar de juiste plek? Ik wees op het plaatje in de reisgids, maar ze gebaarden dat ik het maar aan de buschauffeur moest vragen die in geen velden of wegen te bekennen was. Ik liep nog maar even naar het loket om navraag te doen.

Ja, ik moest echt een kaartje in de bus kopen. En waar ik heen wilde? “The Village?” of “The beach?” in gebrekkig engels. Het oude riedeltje, eerst verwezen naar een andere bus en toen toch maar naar the village gestuurd. Het zou de laatste halte moeten zijn… Ongeveer 2 uur rijden.

Op goed geluk dan maar. Ik ging in de bus wachten op vertrek en zag ineens de vriendelijke griek de bus in komen. Of ik in de goede bus zat? Eh, ik geloof van wel en hij vond het ook. Ik ging het meemaken.

Geen hond kon engels daar. En na bijna 2 uur door allerlei dorpjes heen te zijn gereden kwamen we in het plaatsje Sounio. De hele bus liep leeg, maar waar ik ook om me heen keek, geen tempel! Hier was ik de hele busrit al bang voor geweest. En dan zit je in the middle of nowhere. Hoe ga je dan nog terug naar Athene komen?

Ik probeerde de buschauffeur duidelijk te maken waar ik heen wilde om te horen of dit dan het eindpunt was. Maar ineens ging hij weer rijden en na een klein kwartier zag ik ineens in de verte de tempel opdoemen. Gelukkig! Dit was echt de goede bus en de zon was nog niet onder gegaan. (als je dat al kon zien door de bewolking)

De laatste bus zou half 9 terug gaan en het was nu 7 uur. Genoeg tijd om rond te kijken dus. Een korte sprint de berg op en foto’s maken van de tempel. En genieten van het uitzicht. De zon was heel langzaam aan het onder gaan, maar verdween toen toch echt achter de wolken. Dit was dus niet de beste avond om dit te doen. Neemt niet weg dat ik toch wel een paar mooie foto’s heb gemaakt, denk ik.

En toen maar weer terug met een bus. Een Canadees meisje was net zo verward als ik door het slechte engels van de buschauffeurs. Beide bussen gingen naar Athene, welke moesten we nou? Uiteindelijk weer de goede gepakt en nu langs de kust terug naar Athene gereden. Allemaal lichtjes, geweldig. Maar helaas geen foto’s van gemaakt, omdat ik zo druk in gesprek was met Kayla, wiens naam overigens erg veel gelach veroorzaakt bij de grieken (zoek maar uit waarom)

Veilig terug in Athene nog even op zoek naar een restaurantje. Gyros had ik nog niet gedaan, dus daar was ik naar op zoek. En gelukkig een goede gekozen vlakbij het hotel.

En morgen hop ik naar een ander hotel. Alleen net ff jammer dat ik een kwartier geleden te horen kreeg dat morgen de taxi’s staken 🙁

Athene, overdag oude meuk bekijken…

Zaterdag. Ik had uitgeslapen en mijn eerste foto’s online gezet. En toen was het tijd om bij daglicht de oudheid te bezoeken. En wat bleek? Vanwege een of andere beslissing van het ministerie van cultuur was het die dag allemaal gratis.

Aangekomen bij de Acropolis was wel duidelijk dat het gratis was. Wat een mensen!


Het theater van Herodes Atticus. In de oudheid overdekt met een houten dak, waar nu niets meer van te zien is omdat het is afgebrand. Tegenwoordig worden er zomers nog steeds voor concerten gebruikt!

Uitzicht over de stad in de richting van mijn hotel. Het grote gebouw is het Acropolismuseum wat nieuw is volgens mij.

En dan echt de berg op door de poort het Acropolis terrein op. Lekker handig, al die mensen die in de weg staan. Reisgezelschappen… *zucht*

Vanaf boven de Areopaag, de rots van de oorlogsgod Ares, waar altijd groepjes jonge mensen te vinden zijn, genietend van het uitzicht en elkaar.

De lucht boven de tempel van Nike, voor de godin Athena Nike

En dan eindelijk het Parthenon, hoogtepunt van de Acropolis. Deze is in de 17de eeuw ontploft bij een bombardement. Niet zo gek als je weet dat er toen buskruit werd opgeslagen.

Uitzicht van boven op het theater van Herodes Atticus

Leuk zo’n nieuwe fototoestel met 10x optische zoom. Zo kan ik ineens een foto maken van de Poort van Hadrianus en de Tempel van de Olympische Zeus.

Even het bewijs dat ik er zelf ook was…

En ergens in de verte zie je dan ook het imposante Olympische stadion van 1896.

Nog een uitzichtfoto. Bizar zo groot als deze stad is!

Zo lijkt het ineens alof er verder niemand is…

Erechtheion, wat weer werd beschadigd door een blikseminslag inde 17de eeuw.

Hier de kariatidentribune van het Erechtheion. Mijn favoriete stukje van de Acropolis.

Doorkijkje bij het Theater van Herodes Atticus

Het theater van Dionysus, god van de wijn. Ik ben nog op zoek gegaan naar een beeldje van hem, maar het was maar een lelijke god 🙂

Tijd om te eten! Spinazietaart is overal te krijgen in Athene. En de aardbeienmilkshake was fenomenaal!

Toch nog even kijken bij de tempel van Zeus. En ook hier weer gratis entree.

Met op de voorgrond de poort van Hadrianus gaat je aandacht toch naar de Acropolis. Wat een indrukwekkende berg!

Zuilen…Een van die zuilen ligt plat. Deze is ooit omgewaaid in een storm.

Nog wat zuilen…

Toch ook even langs bij het oude Olympische stadion, het Panathinaiko. Dit stadion bestond al in de oudheid maar is in 1895 herbouwd voor de eerste moderne olympische spelen. Tegenwoordig kunnen er bijna 80.000 toeschouwers in, even voor de beeldvorming hoe groot het is. Overigens was het vanuit het vliegtuig erg herkenbaar!



De nationale tuin van Athene. Een van de plekken waar je veel Atheners kunt vinden in de schaduw van de bomen.

Wisseling van de wacht bij het parlement. Wat lijkt dat me een suffe baan zeg!

Dan toch nog even naar het Plaka. De gezelligste wijk van Athene. Vol souvenirshops. En ook DE plek om lekker uit eten te gaan.