Dat ene boek…

Ooit wil ik een boek geschreven hebben. Stel je toch voor, een heeeeeel lang blog dat bij iemand in de boekenkast staat. Of dat bij de ako op de top-5 plank ligt. Met een klein fotootje achterop. “Origineel debuut, we wachten met smart op de rest”… En ik droom nog even verder…

En nu ben ik dan eindelijk begonnen met schrijven en het valt me toch nog best wel tegen. Het onderwerp is er in ieder geval, met dank aan mijn tante! En hoe simpel kan het soms zijn. Zo dicht bij mezelf, maar ik zag het nooit.

Dus nu een beetje spelen met woorden en zinnen. Een ietwat uit de kluiten gewassen blog schrijven is nog lang niet gemakkelijk. Want nu is het voor het eggie. Maar als ik het nooit probeer, zal dat boek er nooit komen.

Hier en nu start mijn poging…

Verbouwing…

Soms overweeg je wel eens wat en dan is het maar goed dat we in het digitale tijdperk leven…

(onderstaande afbeelding kan vergroot worden door erop te klikken)

Ik denk dat het maar beter is als ik mijn lippen niet laat opspuiten, mijn ogen net laat vergroten en mijn neus niet laat verkleinen…:)

Sport omdat het moet?

Goh, er moet toch echt wat aan mij gaan veranderen als mensen zich inmiddels niet in kunnen denken dat ik ook maar enige sportiviteit in mij heb. Dan koop je een fiets en krijg je commentaar dat je wel moe zal zijn, van al dat fietsen! *zucht* Waar is het toch mis gegaan? Ik hou echt van sporten, maar ben kritisch in het type sport. Maar ik doe graag een potje squash of tennis. Of doe mee met volleybal. Eigenlijk is heel veel wel leuk, alleen doe je het niet zo snel meer….

Mijn jeugdliefde voor sport is het turnen. Vroeger toen ik nog een klein meisje was turnde ik. Helaas niet de sterren van de hemel, maar dat kwam vast door mijn kromme knieen. Tussendoor ben ik nog wel eens gestopt om jazzgym uit te proberen, maar al snel begon ik het turnen toch erg te missen en ging ik weer terug. Maar later, toen ik “te oud” werd, ging ik op paardrijden. Dit was een groot drama. Het was in de winter en mijn tenen vroren eraf. En ook dat paard vond ik maar eng. Dus dat heeft niet heel lang geduurd.

En wat doe je dan? Het dorp waar ik woonde was niet heel creatief in sporten. Door het meedoen aan schoolkorfbal kwam ik er wel achter dat ik dit een domme sport vond. En schoolvoetbal mocht ik niet aan meedoen omdat ik een meisje was. Dus dan hou je weinig anders over. Volleybal en tennis werd het dan. En tussendoor van alles: tafeltennis, fietscrossen met de jongens mee, schaatsen als er eindelijk eens ijs lag, rolschaatsen op alle andere dagen, een middagje klimmen tegen een wand op de camping, naar het zwembad in het dorp, met een verjaardag kanoen of bowlen, de jaarlijkse wintersport, biljarten op de camping, darten, midgetgolf en jeu de boules…alles was leuk, zolang het maar niet leek op atletiekachtige dingen…

Want dat was toch echt mijn ding niet. Waarom lopen en rennen als fietsen toch een stuk sneller gaat? Verspringen was dan nog wel leuk en op de middelbare school bleek speerwerpen toch ook erg gaaf. En softbal en hockey natuurlijk! Basketbal was bijzonder stom, aangezien je tegelijkertijd ook gewoon kon volleyballen in de les. En trampolinespringen was het leukste van de sportles.

En toen ging ik op kamers in Amsterdam. Ik ging weg bij de volleybalvereniging en stopte helemaal met sport. Zo nu en dan werd er nog wel eens een potje tennis of squash gedaan, maar meer dan dat was het dan ook niet. Darten in de kroeg tel ik dan even niet mee. Ik verhuisde naar de Pijp en ging weer op zoek naar een leuke sport. Ik begon met kickboksen maar sparren bleek toch niet zo mijn ding. Volleybal werd het weer, maar dat viel toch wel erg tegen. Ik was te fanatiek. Ik wilde hoger springen dan ik kon en wilde de bal beter aangespeeld krijgen dan mijn team kon. Ik gok dat ik een vreselijk irritante teamgenoot was en stopte er maar weer mee. Geen teamsport voor mij. Dat werd simpel baantjes trekken in het zwembad en fitnessen. En zo nu en dan op de lange latten of het snowboard. Tafelvoetbal op het werk was wel de meest regelmatige sportieve uiting…

Maar wat een ellende is fitness zeg! Geestdodend saai… Niets voor mij en ik ben er dus maar snel mee gestopt. Ietwat overmoedig ging ik terug naar mijn jeugdliefde. Ik vond een turnvereniging waar toesteltraining voor volwassenen was. Na 1 geweldige training besloot ik dat ik weer verliefd was op de sport. Ietwat gefrustreerd omdat het toch een stuk zwaarder was dan vroeger, maar overtuigd dat dat beter zou worden viel ik in slaap. De week erna kon ik mijn nek niet meer draaien en besloot ik dat dit geen slimme sport was om nu te doen.

En nu? Nu is mijn favoriete sport vooral het kijken naar andere mensen die sporten. Schaatsen, turnen, tennis, voetbal, wielrennen, volleybal, enz.. Olympische spelen doen het bij mij goed. Passief sporten, en denksporten dat zijn mijn huidige hobbies en ik ben er nog best goed in! 😉

“Hey Guus, mooie schoenen!”

Och wat een dag. Ik heb dan misschien nog geen fiets gekocht, maar omdat de bril dit jaar voor het laatst aftrekbaar is van de belasting heb ik toch maar even een nieuwe gehaald. Met Reactions! Je weet wel, die glazen die automatisch meekleuren naar een zonnebril als de zon wat feller schijnt. Handig en het werd ook wel een keertje tijd. Mijn reservebril komt nog uit de vorige eeuw, de tijd dat ik nog thuis woonde. Dus daar werd ik het liefst niet meer in het openbaar mee gezien.

En meteen maar even geregeld dat ik met die nieuwe ogen ook de komende tijd onbepekt naar de bioscoop mag. Want dat is toch best wel lekker bevallen. Wall-E was de eerste in een lange onbeperkte reeks. Schattig, origineel en leuk. Maar animtiefilms zijn toch niet helemaal mijn ding.

Het leek dus niet zo’n heel bijzondere dag te worden. Tot het moment dat er gegeten moest worden. Een tentje dat vooral wordt aangedaan door toeristen gevonden en op je gemak wachten tot er gevraagd wordt wat je wilt eten. Nadat we daar al een uur op hadden gewacht, gaven we het maar op en zijn we om eten gaan vragen. Guus had tenslotte toch ook allang zijn voorgerecht op. Dat dachten we tenminste…

Want ja, Guus zat aan de overkant te eten. Guus Hiddink, je weet wel, die man die Nederland uit het EK speelde. Die man waarover werd geroepen dat hij nooit meer welkom zou zijn in Nederland. En hij fietste doodleuk door Amsterdam, zette zijn fiets op slot en ging uit eten. Want ook de Russische bondscoach moet toch eten?

Mooi detail? Hij droeg foeilelijke, maar wel oranje schoenen…

De portemonnee van Den Haag…

Ik snap best dat ze in Den Haag een beetje geld over willen houden om de schuld wat te verkleinen. Maar het huidige plan past niet in de huidige tijd. Belastingverhoging aan alle kanten terwijl er stress is bij de burger. Energieprijzen omhoog, huizenprijzen omhoog, rente omhoog, salaris vooral niet omhoog… Een (hogere) toeslag op een grote auto, diesel, vliegtaks, verpakkingstax en misschien zelfs 1% btw verhoging? Vergeten we soms dat de gemeentebelastingen ook nog eens fors zijn gestegen de laatste jaren?

En daarnaast? We betalen nog steeds evenveel aan de ziektekostenverzekering en hebben nu ineens 150 euro eigen risico terwijl je eerst het eind van het jaar geld terug kreeg… Treinkaartjes worden met de nieuwe OV-chipkaart fors duurder. En wordt er ingegrepen? Nog even en we betalen gewoon zowel wegenbelasting als accijns op benzine, bovenop de kilometerheffing!

En wat ik dan gewoon niet snap, waar gaat dat geld heen? De mensen in de verzorging die keihard werken kunnen tegenwoordig in hun eentje amper rondkomen. Een bijstandsuitkering is niet voldoende als je ook nog kinderen moet verzorgen. Er gaan bakken met geld naar mensen die al genoeg hebben (ik noem geen namen) en naar vredesmissies waar heel Nederland niet eens achter staat. Ik zeg maar verder even niets over het geld dat naar ontwikkelingshulp gaat, wat in eigen land al meer dan welkom is!

En tuurlijk, de profiteurs moeten hard worden aangepakt. Helemaal mee eens. Maar laat daar de onschuldige burger niet de dupe van worden! Dus in plaats van snijden in alles, wees gewoon eens wat kritischer op persoonsniveau. Maar draai dan ook even de 30% salarisverhoging van de ministers even terug…Is dat met ons overlegd?

Misschien wordt het toch maar weer eens VVD stemmen. Ik zie hier toch aardig wat plannen om alle belastingen terug te draaien!

Einde van dit saaie bericht…

Clouseau, ofzo..

Goh, heb ik toch ineens een kaartje gekocht voor een avondje Clouseau in Belgie! Want ook idolen uit je jeugd moet je een keer live zien. Dus dat gaat nu helemaal goed komen.

Oja…Als ik dan toch bezig ben over jeugdidolen, ik zag dat Cyndi Lauper naar de Melkweg komt…*twijfel*

Wijvenfilm!

Ladies Night in Pathe, dat is vragen om problemen. Je verheugt je al ruim van tevoren op de goodiebag die je bij de film uitgereikt krijgt. We blijven namelijk een raar volkje. Ik kan me namelijk niet herinneren hoe vaak ik de “samenwoonbox” alias Boxfor2 en varianten voorbij heb zien komen. En de film is romantisch en heeft een paar bekende namen… Dus het komt sowieso goed…

Tuschinski is er klaar voor. Een zaal afgeladen met vrouwen en het wachten is op de muizen. Want die komen nog wel eens op visite daar. Maar het blijft deze keer rustig. Afgezien van veel gegrinnik her en der. Best knap terwijl de film eigenlijk zo voorspelbaar was.

Denny Duquette bleek in deze film ineens weer te leven en dat is fijn om te zien. Hij maakt een film, meer heb je eigenlijk niet nodig. Ondeugende ogen en kuiltjes en de hele zaal vol vrouwen (uitgezonderd die enkele verdwaalde man) is in zwijmelstand. Goeie actie zo’n Ladies Night!

Maaruh….hoe heette die film ook alweer? Ik lijk die naam maar niet te kunnen onthouden. Anyway…het is een wijvenfilm met Colin Firth en niet grandioos, maar dat mag je ook niet verwachten van een chick flick.

Wat is juist?

Gek is dat. Als ik kijk naar een paar jaar geleden en hoe mijn blogs er toen uit zagen, is er toch en groot verschil. Toen kon een gespotte vogel op het dak van de school hier tegenover nog inspiratie zijn voor een leuk verhaal. Nu is die school er niet meer en lijkt het gedaan met die inspiratie. Zonder duidelijke reden. Met onduidelijke gevolgen…

Betekent dat dat je beter in je vel zit of minder goed? Dat je dichter bij je ware aard komt om er verder vanaf? Of dit gevoel tijdelijk of denitief is? Een speurtocht die, als je wilt, je hele leven lang door kan gaan. En een speurtocht waar ik al heel lang fanatiek en soms minder fanatiek mee bezig ben. Dit vanwege mijn aard. Ik wil het begrijpen, waarom is mijn leven zoals het is? Waarom ben ik wie ik ben, en wie ben ik dan eigenlijk precies? Want als je dat al niet eens weet, hoe kun je dan ooit weten wat je wilt met je leven? En zo’n proces gaat nou eenmaal gepaard met ups en downs. Allemaal veroorzaakt door je hoofd….

Stemmen in je hoofd. Ik heb het er vaak over en ze gaan niet echt weg. Hele discussies kun je ermee voeren. Ik heb er twee soorten van, kan ik zo snel bedenken. De ergste en gevaarlijkste soort is de paranoia stem. Deze stem vult andermans gedachten voor jou in. Zonder dat je er erg in hebt weet je dat als iemand binnen een dag niet terugbelt, dat dit komt omdat ze je eigenlijk helemaal niet willen spreken. En dit niet eerlijk tegen je durven te vertellen…Deze gedachten drukken meer op je gevoel dan de gedachte dat iemand gewoon druk of ziek was of misschien niet eens heeft doorgehad dat je hebt gebeld.

De andere stem is je interne dialoog voor het nemen van beslissingen. Het uitvinden wat je eigenlijk wilt. Wil ik wel met die persoon wat afspreken of niet? Het zou toch raar zijn als ik dat niet zou willen. Dat ik er nu geen zin in heb, komt dat omdat ik bang ben dat ze mij helemaal niet willen zien? Of omdat ik mezelf liever thuis opsluit en helemaal niets doe? Of voel ik me genaaid terwijl dit helemaal niet op feiten berust? Gewoon een gevoel dat je gebruikt wordt? En wat doe je daar dan aan?

En op basis van die stemmen probeer je dan beslissingen te nemen. Welke beslissing is juist? Het definitief lijken van je keuzes, veroorzaakt al snel uitstelgedrag. Want hoe zeker ben je dat deze keuze wel de juiste is. Vriendschappen verbreken op basis van gevoel in plaats van feiten, bijvoorbeeld. Wie zegt niet dat het gevoel alleen maar zo slecht is, omdat je zelf zo slecht in je vel zit. Iets wat je toeschrijft aan andermans gedrag, dat dit eigenlijk alleen maar bij jezelf ligt. Dus hoewel de wisselwerking nu gewoon niet werkt (wiens verantwoordelijkheid dat dan ook is), wie zegt me niet dat dit iets tijdelijks is? En je een definitieve beslissing neemt om een tijdelijk probleem op te lossen.

En dan zeg ik tegen mezelf:”Echte vrienden kom je uiteindelijk toch wel weer tegen”. Maar tussen tegenkomen en elkaar weer in de armen sluiten zit een groot verschil. En die onzekerheid maakt het moeilijk definitieve beslissingen te nemen.