Oops..

Leuk dat voorbereiden op verhuizen. Maar ook wel erg confronterend. Want je weet dat je een probleem hebt op het moment dat je in je kledingkast ongeveer 10 paar (spiksplinternieuwe) schoenen ontdekt waarvan je het bestaan was vergeten….

Stroom

Gelukkig ben ik geen jongetje en heb ik nooit mee hoeven maken (en zal dit ook nooit gebeuren) hoe het voelt om tegen schrikdraad aan te plassen. Maar door op te groeien in een enigszins groene omgeving weet ik van het bestaan van dat irritante draadje. Nee, niet ertegen plassen. Maar natuurlijk geregeld met de vingers aangezeten natuurlijk (hopelijk niet op de stukjes waar net overheen geplast was). Het gevoel was irritant genoeg om dat niet voor de lol nog eens te proberen.

En stroom is eng. Je telefoonbotje overleef je nog wel. Een schok van de autodeur ook nog. Dan zit er heel veel tussen. En van bliksem ben ik bang dat ik dat niet zal overleven…

Dat stukje dat er tussen zit heb ik vandaag even meegemaakt. Niet gek ook, met een nieuw huis. Maar de lichtknopjes zijn nog niet helemaal netjes weggewerkt natuurlijk. Die hangen aan draden uit de net gestucte muur. Na het werk wil je even gaan kijken hoe mooi het vandaag nou weer is geworden, maar helaas helaas. In de winter is het ‘s avonds donker…

Stroom doet zeer. Maar gelukkig doen mijn reflexen het goed. Maar ik kijk voorlopig wel ff uit met de lichtknopjes!

Een huis kopen…

Goed, je woont al een jaar of 7 op hetzelfde adres in de Pijp. Het is drie hoog en er knaagt wat. In al die jaren is het nooit echt helemaal naar je zin geweest. En de laatste jaren gooi je er een beetje met de pet naar. De gaskachel gaat niet meer aan in de winter. Een rookmelder krijgt geen nieuwe batterij meer….

Even terug naar jezelf dan. Waarom is dit huis nou nooit helemaal lekker gaan voelen? En dan zijn er een paar dingen. Die gaskachel voelde nooit echt veilig. Het gesis van gas maakte me nerveus. En als er een gaslek was, zou ik dat nooit ruiken met alle gevolgen van dien. Ja, cv zou toch een stuk fijner zijn, maar als je huurt betekent dat vooral veel meer extra huur betalen. Dat kon niet het enige zijn. 3 Hoog is ook een probleem. Onderburen hebben is gezellig en waarschijnlijk een stuk stiller dan bovenburen hebben. Maar als er onder mij brand zou uitbreken, waar moest ik dan heen? En zou ik het uberhaupt wel door hebben?

En misschien onbewust nog wel het belangrijkste. Ik woonde hier ooit met een ex. Is de energie van die relatie blijven hangen? Zit ik mogelijk daarom vaak niet lekker in mijn vel? Misschien wel, misschien niet…

Maar stiekem ook dat mijn katten naar buiten moeten. De kleine ruimte binnen staat ze tegen. En met hen, wil ik ook wel eens een BBQ in de tuin geven.

Dus je moet wat. Je zoekt eens op funda en komt erachter dat alles toch wel zeer duur is. Je ziet een leuk en enigszins betaalbaar huisje en belt een of het nog beschikbaar is. “Helaas mevrouw, deze is vanochtend waarschijnlijk al verkocht”. Maar wat nou als je nog zoiets zou tegen komen? Je vraagt eens na. Je overlegt eens met je ouders. Je spreekt een aantal ervaringsdeskundigen. Je belt een makelaar en dan gaat het balletje rollen…

“Waar wil je zoeken?” Aangezien ik nu op een TOP lokatie woon wil ik eigenlijk niet ver weg. Met een “deze straat?”, gaat het nooit lukken natuurlijk. Dus ik geef mijn voorkeur aan. Oud-Zuid, dat zou fijn zijn. Later bedenk ik me dat Oud-West ook wel leuk kan zijn.

Een van de eerste bezichtigingen was vlak bij het Stadionplein. Mooi van buiten en nog mooier van binnen. Groter dan de 60m2 die ze zeiden dat het was. Grote kamers en erg licht. En leuke originele details. “En dit is de tuin”……….. Een klein hoekje waar je bovenop je buren komt te zitten. Dat werd hem niet. Maar de binnenkant bleef door mijn hoofd spoken.

Nog een bezichtiging in dezelfde periode vond plaats in de Rivierenbuurt. Terwijl ik erheen liep raasde er al een tram door de straat, voor het huis langs. Het hele huis stond vol met mensen. Het had wel 3 kamers, maar 1 kamertje was eigenlijk meer een inbouwkast. Ze hadden de keuken opengebroken en nu was het een hele mooie woonkeuken aan de tuinkant. Mooi huis, kleine slaapkamer, tram door de straat en enkel glas aan de tuinkant. Dat moest ik maar niet doen. Een paar dagen later begon de twijfel, maar was het al verkocht….

Veel daarna was stukken minder dan de woning in de Rivierenbuurt. Had ik toch die moeten nemen? Na een bezichtiging of wat begin je een beetje duidelijk te krijgen wat je eigenlijk nou zoekt. En werd de hoeveelheid woningen waar je per maand naar binnen stapt wat minder. En zo nu en dan fiets je over een leuk stukje kade in Amsterdam en zie je wat woningen te koop staan.

Die kade, daar werd ik verliefd op. De eerste 2 benedenwoningen die daar te koop werden aangeboden waren vreselijk lelijk. De buitenkant zag er dramatisch slecht uit en de tuin was toch behoorlijk klein. En binnen was het ook een kale bende. Oude huurwoningen, je kunt je er vast wel iets bij voorstellen.

Tot er een woning in het andere blok vrij kwam. Dat zou ‘m worden. Ik deed vol goede moed een bod. Maar met mij deden nog 4 andere mensen dat. Deze woning ging aan mijn neus voorbij en voor er daar weer een woning vrij zou komen….

Dan komt de zomerdip. Want wie wil er niet nog even genieten van zijn tuin in de zomer. We zetten het huis wel in de herfst te koop, leek iedereen te denken. Ik gaf de moed een beetje op en zag alle prijzen keihard stijgen. Hoe moest ik nou ooit een woning gaan vinden die aan al mijn eisen voldeed en nog betaalbaar was ook? Ik dacht nog wel eens terug aan die leuke woning die helemaal in het begin voorbij kwam, waar ik net een dag te laat mee was. “Een half jaar geleden was het allemaal nog wel redelijk betaalbaar”

Ik besloot weer naar het werk te gaan fietsen. Kocht een nieuwe fiets en op een van de eerste ritjes kwam ik door de straat van de betaalbare woning. Ik zag de leuke trappetjes voor de ingangen. Keek eens naar de nummers waar ik misschien had kunnen wonen als ik wat eerder was gaan zoeken. Fietste dromerig verder en zag in een flits een bord “te koop” achter een raam staan. Ik fietste door.

Een paar uur later toch nog maar even langs gaan. Inderdaad te koop. Ik zocht op internet naar de gegevens van die woning. Niet te vinden. De volgende dag belde ik mijn makelaar hoe het eigenlijk met die woning stond. Wat was eigenlijk de vraagprijs? Niets bekend over die woning. Ik gaf door wie de verkopende partij was. Ik was er blijkbaar erg vroeg bij, want hij was nog niet aangeboden. Maandag konden we bezichtigen.

Even kijken kan nooit kwaad dacht ik nog. Lopend door dat huis bleek het erg groot. Ik kreeg er niet echt een heel warm gevoel bij, maar ook niet koud. De tuin was niet heel groot en er moest veel aan gebeuren. Maar daar was de prijs dan ook wel naar. Maar ja, er kon geen bad in de badkamer… En die ene woning aan de kade was ik eigenlijk verliefd op. En dit was niet aan die kade…

Ik zat in dubio. Mijn verstand zei dat dit een buitenkansje was. Ik moest niet gaan wachten op die ene woning aan de kade. Deze woning was betaalbaar en op een goede lokatie. Was vooral groter dan andere woningen in die prijsklasse. Iedereen was enthousiast, behalve ik. “Dit is niet je droomhuis, maar een erg goede tussenoplossing”….

Dan toch maar doen. Want als ik zou gaan wachten tot die “vlinders” weer zouden komen zou ik 50.000 euro duurder uit komen op deze manier. En je hebt toch ook nog een paar dagen bedenktijd. Dus doe maar. Geboden, geaccepteerd. Geen slapeloze nachten, dus het ging nog goed. En toch blijven twijfelen…Waar kwam dat toch vandaan?

Hypotheek regelen dus. En bij het in handen hebben van een aantal offertes begint de ellende. De financiele crisis raakt Nederland. Rentes schieten omhoog en dus moet er gekozen worden uit de offertes die in handen zijn. Tien jaar vast of twintig? Boetes of hogere rente? Iedereen had andere redenen om ergens voor te kiezen. En de ene adviseur spreekt standaard de andere tegen. Waar was ik aan begonnen?? Ik ging voor veiligheid en koos die van 20 jaar.

Vanuit het niets: Mijn droomhuis staat leeg. Ik fiets nog eens langs en zie dat het echt leeg staat. Ik bel eens naar de verkopende partij en hoor dat hij inderdaad in de verkoop zal gaan komen. Maar moet eerst nog getaxeerd worden. Hoewel het wel de hele dag door mijn hoofd spookt en ik het typisch iets voor mij vind, dat dit nou juist nu gebeurt, ben ik er niet heel erg van slag van. “Lost zichzelf wel op als ik daar zou moeten wonen”…. En “Zou ik hierom dan zo getwijfeld hebben bij het kiezen voor mijn nieuwe huis?”. Maar voorlopig gebeurt er niets en ga ik gewoon door met mijn plannen.

Dan begint de geldverstrekker zich te wringen. Duurt lang en mondelinge afspraken waren blijkbaar verkeerd geinterpreteerd. Dit was een van de spelers waar in het nieuws veel over te doen was. Zouden ze omvallen? Uiteindelijk, na veel geharrewar, kwam het verlossende telefoontje. Het was nu echt helemaal rond. We konden passeren.

De dag van het passeren komt er een telefoontje. Het geld was niet overgemaakt door deze geldverstrekker. “Joh…” Ze zouden direct een spoedopdracht geven. Waarom was ik niet heel verbaasd dat het niet vlekkeloos verliep. Maar wel vervelend, want mijn planning ging naar de maan. Zonder passeren geen sleutel. Zonder sleutel geen mogelijkheid tot klussen. Zonder mogelijkheid moest ik het klusteam afbellen dat de volgende ochtend op de stoep zou staan. Daar zat ik helemaal niet op te wachten!

De notaris draaide nog wat extra formulieren uit. Je tekent wat zonder dat het ook maar een sleutel oplevert. De bankrekening werd tussendoor nog een paar keer gecontroleerd of het geld inmiddels niet al binnen was. Er werd nog eens een boos telefoontje gepleegd met de geldverstrekker dat er een rekening zou komen voor de extra kosten. Op het moment dat we de deur uitliepen was er nog steeds geen geld binnen…. Gek met zo’n spoedopdracht, maar het zal wel…

Zonder sleutel in mijn zak en champagne in mijn maag vertrok ik weer naar huis. Ik belde eens naar de klussers dat het wat anders was verlopen en dat we mogelijk later zouden moeten gaan beginnen. Na 17:00 uur ging de telefoon. Het geld was binnen, we konden passeren. Echter, morgenochtend was ik de eerste….

Makelaar bellen hoe dat zou gaan met de sleutel. Dat zou de volgende ochtend toch gewoon kunnen. Ik belde het klusteam dat alles toch volgens plan zou gaan verlopen. En al met al heeft het vooral stress opgeleverd en een rekening en boze telefoontjes voor de geldverstrekker.

Dan een rare dag. Is het nou wel of niet rond? Een telefoontje van de notaris dat er gepasseerd is, maar levering nog moet gebeuren. Nooit meer een telefoontje gehad over de levering. De muren zien er steeds slechter uit. De brokken steen liggen verspreid over de grond. Leidingen worden losgetrokken en de waterspetters trekken in de vloer. Als dit maar goed gaat!

Besloten is om de cv leidingen onder de vloer te trekken. Geen idee hoe de kruipruimte eruit ziet, want de ruimte bij het luik was dichtgemetseld. Er wordt dus een gat gemaakt in de vloer. “Dat moet wel lukken”, werd me verteld. De loodgieter bleek er gewoon in te kunnen staan. Geen kruipruimte, maar meer een kelder! Onder de hele woning door!

En nu is de eerste week klussen achter de rug. Het is een puinzooi en ik doe mijn best om daar doorheen te kijken. Drie gaten in de vloer, tig in de muur. Gelukkig komt er ook een stucadoor volgende week. Hopelijk kan hij het een beetje toonbaar krijgen. Ze zeggen allemaal:”Je weet niet wat je ziet als het eenmaal gestuct is”. Ik heb hoop, maar eerst zien, dan geloven….

Rome

Dertien jaar en een beetje is het geleden. Toen maakten Judith en ik (plus nog een berg andere tieners) Rome onveilig op onze manier. En dit tot ergernis van sommige van onze docenten. Een enkeling moest er hartelijk om lachen. Rome maakte een onuitwisbare indruk op ons, maar ik had zelf het idee dat we meer bezig waren met lol maken, dan te zien wat de stad eigenlijk allemaal te bieden had.

Jaaaaren later werd het wel eens tijd om als zogenaamde volwassen mensen terug te keren naar deze stad. Al was het maar om de Spaanse trappen te bezichtigen, die toendertijd in de stijgers stonden. Zo low budget mogelijk, maar toch in het centrum. We vlogen met Ryanair naar het vliegveld waar vandaag een noodlanding werd gemaakt door deze maatschappij. En hadden een hotel aardig in het centrum voor een bedrag waar je normaal de buitenwijk nog niet eens voor haalt.

Bij de boeking was nog niet duidelijk hoe ongelukkig de gekozen datum wel niet zou zijn. Want 6 november tot en met 9 november in Rome. En 10 november zou mijn woning passeren. Je zal je terugvlucht maar missen….*stress*. Maar annuleren bleek niet mogelijk en om nog eens 13,5 jaar te wachten op de volgende keer…

Koffer gepakt, tickets en paspoort in de tas en richting Rome dus maar. Eerst met de trein naar Eindhoven en vervolgens overstappen op het blauw/geel/witte gevaarte waar ik altijd zweethandjes van krijg. De vlucht was echter bijzonder prettig te noemen. Afgezien van wat weinig beenruimte en het ontbreken van een hapje en een drankje. Het leek een beetje op een vliegend winkeltje. Maar vlak voor de landing maakte de piloot alles goed. “Voor de mensen die rechts zitten. Als je nu uit het raampje kijkt zie je Rome al liggen. Als je goed kijkt kun je het Colosseum al zien liggen. En vele andere oude gebouwen bij het Forum Romanum. En de Sint Pieter. En mijn huis…” Even daarna merkt hij wel even op of de mensen die links zaten wel gewoon wilden blijven zitten. Niet veel later stonden we aan de grond.

In het vliegende winkeltje bestond de kans om alvast een buskaartje te kopen voor naar het Centrum van Rome. Maar wij voelden ons nog niet geroepen om daaraan mee te doen. Op het vliegveld moest dat toch ook gewoon kunnen. En ja hoor, voor 3 euro minder kon er een retourkaartje gekocht worden voor een bus die al klaarstond buiten. Een bijna leg bus vertrok zelfs iets eerder naar Rome city. Vol medelijden (NOT) keken we bij het wegrijden naar de lange rij mensen die een kaartje voor de andere bus hadden gekocht en nog stonden te wachten op hun bus. Het begon al goed!

Eenmaal in het centrum was de orientatie even lastig. Waar stonden we nou precies en welke kant was het hotel op? Gelukkig vonden we redelijk vlot de juiste plek en de kamer bleek zelfs een extra bed te hebben. Gratis internet is ook niet weg natuurlijk. Geen bad helaas, maar of we nou ook echt tijd zouden hebben om in bad te gaan? Volgende plan was om iets te eten te vinden. We werden gewezen op een tent in de buurt die niet te duur was en waar we een welkomstdrankje zouden krijgen plus korting vanwege een of andere deal met het hotel. Na veel teveel mozzarella, parmaham en brood te hebben gegeten kon het hoofdgerecht er eigenlijk al niet meer in. Maar Gnocchi moet altijd wel ergens passen. Bij het afrekenen bleek echter van de korting niets waar te zijn. We kregen nog wel het welkomstdrankje achteraf, maar dat was eigenlijk ook niet te zuipen. Hoewel het eten lekker was en niet bizar duur, was het drinken zelf wel duur. Helaas pindakaas, hier gingen we niet meer terug komen.

Een avondwandeling door Rome was eigenlijk het enige was de eerste dag nog mogelijk was. Gewapend met de plattegrond op zoek naar het Colosseum en dat ging best aardig. Rondje oude meuk en spelen met de instellingen van het fototoestel. Alles was al dicht, maar het was dan ook al wel vroeg donker. Overal stonden grote hekken omheen en de weg werd maar heel slecht aangegeven. Aangekomen bij Circus Maximus bleek dit eigenlijk totaal onherkenbaar. Mogelijk door alle legervoertuigen dat het niet overeenkwam met mijn herinnering? Ik gok alleen dat mijn herinnering geromanticeerd is.. Een straatje links en rechts en nog wat oude gebouwen langs om vervolgens uren later bij het hotel aan te komen.

Nu al zere voeten en we moeten nog 2 hele dagen. De tweede dag werd het tijd om de Spaanse Trappen nou eens echt te gaan bewonderen. En als we die richting toch op gingen, moesten we natuurlijk ook even langs de Trevi fontein, het Pantheon, het park Villa Borghese en de Sint Pieter.

Bij het Piazza del Repubblica sluitten we direct al op een fijne ervaring. Heel alto-Rome was uitgelopen om mee te doen aan een of andere protestmars. Geen idee waarvoor, zo goed is ons Italiaans nog net niet. Met een omweg op weg naar de fontein en op een gegeven moment nog tot de ontdekking gekomen dat we door een kerk heen liepen. Of eigenlijk, tussen de buitenmuren door. Want die Romeinen zijn zo gek nog niet. Als er een weg nodig is en er staat een oude kerk in de weg, dan gaat die er dwars doorheen!

Eindelijk gevonden en missie 1 gestart. Er moest een foto gemaakt worden net als vroeger. Dat is geinig enzo. We schrokken even van hoe druk het wel niet was. Zo druk was het toendertijd toch helemaal niet? *schrik* Als we een foto willen maken dat ik boven het hoofd van Judith een flesje water leeg giet, wie moet dan die foto maken? Alles kwam goed, dat kunnen we gewoon zelf natuurlijk! Het sloeg om in lichte waanzin om nog meer rare foto’s te maken. Op de foto met een wildvreemde. Zomaar naast iemand gaan staan…enz. Vervolgens vond een irritant kindje het nodig om Judith nat te spetteren, dus vonden we het tijd om dat kind even bang te maken. En alleen voor de foto hoor, zo onvriendelijk ben ik niet, heb ik gedaan alsof ik het kind in de fontein zou gooien. En paps liet het gewoon toe. Die vond het blijkbaar ook een ettertje…

Nog wat agenten gespot om mee op de foto te gaan en op naar het volgende plekje. Onderweg kwamen we per ongeluk langs het Pantheon waar je blijkbaar niet op de grond mocht liggen. Maar hoe moet je anders leuke foto’s maken? Niet veel later ging de telefoon en belde mijn makelaar. Er moest tenslotte een paar dagen later gepasseerd gaan worden. Gezellig kletsend liet ik nog even vallen dat ik in Rome was en prompt wist ze een erg fijne ijs-tent op te hoesten op 200 meter afstand van waar we toen stonden. En inderdaad, het ijs was werkelijk geniaal daar! (“met je rug naar het Pantheon en dan rechtdoor en dan aan je linkerhand! Iets met Parma”)

De Spaanse trappen vielen onwijs tegen. Dat stelde echt geen moer voor, behalve dat het vermoeiend was om naar boven te lopen. Dus wat foto’s geschoten en van het uitzicht “genoten” voor zover dat mogelijk was en richting park vertrokken.

Vroeger hebben we in de hitte hier een tijd gezeten. Op een heuveltje genieten van de schaduw en rust. En we konden lekker gaan en staan waar we wilden. Ijsjes halen om de hoek. Dus dat ene hele fijne plekje moesten we terug vinden. Maar dat doe je niet zomaar lopend. We besloten een tweepersoons fiets te huren, eentje waar je naast elkaar zit. Met hulpmotor natuurlijk! Dit bleek gevaarlijker en ook leuker dan verwacht. Maar dat ene plekje is niet meer teruggevonden. Ook waren we aardig wat geld lichter, vanwege een veel te duur tentje waar 1 broodje, een kopje koffie en een sinaasappelsap al 20 euro kostte.

Onderweg richting Sint Pieter begon het al een beetje te schemeren. Vanaf de heuvel zagen we dat er een podium werd opgebouwd op het Piazza del Popolo. Later bleek dit voor Andrea Bocelli te zijn. Aangekomen bij de Sint Pieter was het inmiddels al donker. Dit waarschijnlijk omdat we aan de praat werden gehouden door een kerel die ons bloemen wou geven, gratis. Maar er wel geld voor terug wou hebben. Ehhhhh…

Het plein voor de Sint Pieter was al gevuld met stoelen en Judith zat ernstig te genieten van deze plek. Alles was natuurlijk alweer dicht, dus we konden er niet meer in. Hoe ernstig we ook met ons ogen knipperden. Dus dan maar langzaam richting hotel om iets te eten te zoeken. Dat eten werd een hele foute hamburger die best wel lekker was. Daarna waren we kapot en werd het tijd om de kamer op te zoeken.

Zaterdag was de laatste dag en toen moest het allemaal gebeuren. We moesten namelijk nog steeds langs bij de Via Appia om de zonnebril van Judith te gaan zoeken. 13,5 Jaar geleden sprong ze in een plas en verloor toen haar zonnebril. En al die tijd had ze hem gemist. Maar er moest natuurlijk nog veel meer bekeken worden. Het Colosseum van binnen en het Forum Romanum. En natuurlijk moest de Sint Pieter ook in het licht bekeken worden samen met de Sixtijnse kapel.

Gezien deze drukke agenda maar een dagkaart voor de metro gekocht. Dat kost je 4 euro en dan kun je met de metro, bus, tram zoveel je wilt. Bij de Sint Pieter aangekomen was er een gigantisch lange rij die het hele plein over ging. De moed zakte ons een beetje in de schoenen en dus was plan B de Sixtijnse kapel. Dit was een stuk minder druk (=geen rij) en er bleek zelfs studentenkorting te gelden. Plan B bleek niet veel later een heel goed plan, toen het ineens begon te regenen. De komende tijd waren we toch nog wel even druk met het bekijken van een fresco of tig. Na weet ik veel hoeveel gangen weet je het wel en ga je je bezig houden met het in de weg lopen van mensen die van nature andere mensen in de weg lopen. Niet dat het hielp…

De volgende bestemming was het Colosseum. Hier stond ook een rij, maar deze keer gingen we er wel in staan. Dat ding was nog net zo groot als vroeger maar had tegenwoordig een lift. Een hypermoderne, glazen lift…Verder zeg ik niets. Het bezoekje aan de rij in het Colosseum kostte helaas wel zoveel tijd, dat het Forum Romanum inmiddels zijn poorten gesloten had (Het sluit in november pas om 15:30…). Dus nog een rondje Circus Maximus en op zoek naar een manier om op de Via Appia te komen.

Maar de Via Appia was ook uitgestorven. Maar het was inmiddels dan ook alweer donker. Een klein stukje gelopen om iets van herkenning te vinden. Maar helaas. De weg werd versperd door een aantal omgezaagde (??) bomen. Tot hier en niet verder. De Via Appia Antica was niet verlicht en dit werd iets te spannend allemaal…

Tja…Dan even wat eten en koffers pakken, want dan is de trip alweer voorbij. De volgende ochtend weer richting vliegtuig vertrekken en een paar uur later stonden we weer met beide benen op Nederlandse bodem… Te kort, maar wel leuk! Maar jeetje, wat is het druk geworden de laatste jaren zeg!

Maria Mena

Als je niet uitkijkt kan vanuit het niets een nummer van Maria Mena snoeihard aankomen. Net even dat ene woord dat een gevoelige snaar raakt en haar stem die dat versterkt. Ik heb geen idee meer waar ik haar het eerst heb gehoord, maar toen de kaarten in de verkoop kwamen, leek het mij een leuk idee haar eens in het echt te gaan bekijken. En Paradiso is altijd leuk en zeer vlakbij. Dus why not!

Ik was moe en had eigenlijk allerlei andere dingen aan mijn hoofd toen het eindelijk zover was. Maar de kaarten waren al betaald en we konden Maria moeilijk om een andere afspraak vragen. Dus ik toog toch maar gewoon richting Paradiso. Vooraan hoefte niet. En zitten zou helemaal fijn zijn. We eindigden uiteindelijk aan de zijkant op een opstapje met erg goed zicht over de hele zaal. Ik leunde tegen een pilaar en wachtte af.

De voorprogramma’s kan ik soms wel wat aandoen op zo’n dag. Dan gebeurt er eindelijk wat op het podium en dan is het nog een draak van een band. Maar niet deze keer. Op het moment dat ik het voorprogramma verwachtte, verscheen er een vrouw in een compleet mislukte gele jurk. “Wat is dit nou weer?” dacht ik. Maar bij de eerste klanken van haar stem bleek al dat er geen voorprogramma was. Dit was Maria Mena!

Waar Amy MacDonald ontzettend snel klaar was en erg weinig nummers zong, was dit het tegenovergestelde. Bij het eindigen van een nummer werd direct het volgende nummer ingezet. En zo nu en dan nam ze tussendoor ook even de tijd om uit te leggen hoe verschillende songs waren ontstaan. Maria schijnt een bepaalde afwijking te hebben die zorgt dat ze altijd eerlijk is, zo vertelde ze. Daarop volgde dan een aantal verhalen over haar leven en bijbehorende liedjes.

Ze was zichtbaar aan het genieten van de grote menigte in Paradiso. 3 Verdiepingen met mensen, ze kon het niet geloven. En bij de toegift grapte ze nog even dat ze het liefst de hele set weer overnieuw zou doen.

Zeker leuk en een super stem ook live. De muziek was niet helemaal goed afgesteld zo leek het wel. Hier en daar werd een iets te harde toon omgezet in een schelle klank. Jammer van een mooi liedje, in dat geval. Erg staan te kijken van haar band. Maria komt uit Noorwegen en daar zie je niets van. Totdat je haar band bekijkt. Een voor een overduidelijk noorman. Of misschien wel een beetje Viking! Wat een portret:)

Maar hoe mooi het ook was, het raakte me niet zoals ik had verwacht. Dan deed de cd me meer. Misschien was het de band. Misschien het gekke dansen of de gele jurk. Of de schelle klanken. En daarom erg leuk om heen te gaan, maar ik moet en zal er niet perse bij zijn een volgende keer.

Maar dan nog, ze wilde toch niet meer weg uit Nederland. Of misschien wilde het liefst Paradiso gewoon kopen. Dus die blijft hier nog wel even zingen, dus genoeg kans op verbetering.