De ramen ondoorzichtig….

Nieuwsgierig als ik ben kijk ik bij het langslopen de huizen in. Steeds meer mensen maken dat onmogelijk door plakplastic op de ramen te plakken. Maar er bestaan nog steeds mensen die er geen moeite mee hebben als er iemand naar binnen tuurt bij het voorbijgaan. Ik doe zo ideeen op. En zie ook vooral dingen die ik niet zo wil. Een huis volledig ingericht als eeuwige kerststal. Of compleet met schrootjes van onder tot boven. Je kunt het zo gek niet bedenken, of mensen hebben het wel hun huis aangedaan. En misschien zijn het ook wel deze gekste huizen waar er geen schroom bestaat. Trots op hun huis en op hun leven. En iedereen die wil kijken, doet dat maar lekker. Niets te verbergen!

Als het huis een metafoor is voor je ziel, dan is dit zo des Roosje’s! Voel ik me veilig genoeg om geen plakplastic voor mijn raam op te hangen? Geen schroom te voelen voor de eigenaardige dingen van mijn huis. De ramen open en iedereen mag naar binnen kijken. Daar een oordeel over hebben wat me niet deert. Het zijn tenslotte maar voorbijgangers en slechts de mensen die ik echt ken mogen in mijn huis/ziel kijken van binnenuit.

Ik heb nog geen plakplastic. En ik heb ook nog geen plannen om het op te plakken. Maar ik heb nog wel ondoorzichtige vitrage en daar overheen nog gordijnen. Nee, bij Roosje kijk je op het moment nog niet naar binnen. Maar de stap om de vitrage en gordijnen open te gooien is makkelijker gezet dan dat stomme plastic van het raam af te peuteren!

Buikpijn?

Een tijd geleden begon het. Midden in de nacht wakker worden van de pijn in je borst en er niet meer van kunnen slapen. “Help, ik ga dood” is het eerste wat je denkt. Maar als de pijn aanhoudt en je hart gewoon blijft kloppen, blijk je gewoon nog even met de pijn te moeten leven. Je daait in bed van links naar rechts, gaat nog eens rechtop zitten en toch maar weer liggen om uiteindelijk maar een rondje te gaan lopen en erachter te komen dat niets helpt. De pijn blijft. Om na een paar uur weer zomaar te verdwijnen en geruime tijd weg te blijven…

Zo heb je dit eerst een keer in het half jaar, dan wat vaker en vervolgens elke maand wel een keer (zo lijkt het). De ene keer wat heftiger dan de andere keer. Maar vooral ‘s nachts… En ik kreeg steeds meer het idee dat het met een vreetkick te maken had die ik vaak de dag ervoor had gehad…En nachten met heftige pijn werden lange dagen met etterende pijn…Een soort van pijnlijke kater in je lijf…

Maandag had ik het ineens op een doordeweekse dag zonder speciale aanleiding. Geen vreetkick gehad, alleen wat Vifit gedronken. Eerst misselijk worden en dan komt langzaam die bekende etterende pijn. Concentratie ging naar 0 en dat is best lastig op het werk… De volgende ochtend de huisarts gebeld en ik mocht vandaag langskomen.

Conclusie? Waarschijnlijk galstenen. Vooralsnog is een operatie niet ter sprake gekomen. Eerst maar eens zien of die stenen er echt zitten, hoeveel en hoe groot ze zijn. Dan daarna maar eens kijken of het iets is waar ik gewoon omheen kan dieten of waarvoor gesneden moet worden. Maar als het zo is, moet ik in ieder geval stoppen met roken, koffie drinken en zuipen…oja, en te vet eten. Gelukkig lukt 3 van de 4 me al heel goed 😉

Wie is toch die ene lezer?

Ik weet graag wie mij leest. Of eigenlijk, voor wie ik schrijf. Want als ik het alleen voor mezelf zou doen, zou het niet op internet hoeven…Alleen is mijn publiek de laatste jaren erg veranderd en heb ik een groot vraagteken daartussen…

Afgelopen weekend heb ik met pijn en moeite de berichten met nog iets betekenis overgezet van 20six naar dit blog. (Er kan dus nu terug gekeken worden tot de eerste dag dat ik een poging deed tot bloggen). Ik schreef toen vooral voor de community. De meeste mensen kende ik in het echt toch niet en dus was het fijne therapie. Langzaam ging dat over naar vrienden en familie die begonnen te lezen. Met de verhuizing naar een eigen domein veranderde het helemaal. Nu lezen eigenlijk alleen maar bekenden mijn blog, met nog wat verdwaalde googlaars en 1 hardnekkige onbekende…

Want wie is toch die onbekende lezer? Die lezer die mijn site vertaalt met Google naar het engels? Eens in de zoveel tijd komt’ie weer voorbij. En dat gaat al jaren zo…

Mijn fantasie slaat op hol als ik niet uitkijk. Want inmiddels verdenk ik Robbie ervan mij in de gaten te houden. Dat hij pas weer gaat touren als ik al die robbie crap van de site af haal. Of misschien wil hij weten wanneer ik in de buurt ben zodat hij me kan verrassen….Die Robbie. Als hij mij nou gewoon mailt wil ik best voor hem alles in wat leesbaarder engels zetten, want die vertalingen van Google zijn niet altijd even begrijpelijk…

Kijk zelf maar

Kaarten gewonnen voor Tina Turner vanavond!!!!

Ideaal dat hyves. Vorige week een wedstrijd op de tickets4U hyves voor kaarten voor Tina Turner. Nooit live gezien maar altijd stiekem wel willen zien. In eerste instantie niet gewonnen maar er kwam een tweede kans. Als eerste reageren en je zou winnen. En dat hoef je maar 1 keer tegen mij te zeggen natuurlijk!!

Dus ik was als eerste en won de kaarten!!! WOOOHOOO

Enige nadeel….Zo snel niemand kunnen vinden die met me mee wil 🙁 En het is nogal kort dag, dus ik heb ze maar terug gegeven…Hopelijk kan de tweede reageerder wel op korte termijn iemand vinden om mee te nemen.

*gaat vanavond maar naar de bios*

Moonlight

TV-series op boxen zijn geweldig. Je sluit jezelf een weekend op in huis en kijkt aflevering na aflevering. Zo hoef je niet steeds een week te wachten of standaard bijvoorbeeld donderdagavond op vaste tijden thuis te zijn.

Eens in de zoveel tijd loop ik weer door de FRS op zoek naar nieuwe boxen. Een nieuw seizoen van Heroes of Ghost Whisperer zien liggen is dan helemaal geweldig. Maar ja, dat gebeurt je natuurlijk ook maar 1x in het jaar per serie.

De vorige keer kwam ik een voor mij onbekende serie tegen.

Moonlight was allang op de Nederlandse tv geweest, maar dat was volkomen aan me voorbij gegaan. Ik nam dan ook de dvd box mee naar huis om me er alsnog in te gaan verdiepen.

Ik was vrij snel hooked. Vampierverhalen was ik wel een beetje zat, maar hier kon ik niet genoeg van krijgen. Mick St. John in pak…*zucht* *zwijmel*. In een zucht keek ik de afleveringen allemaal af en besloot ik het tweede seizoen te bestellen. Via google kon ik geen nieuwe box vinden en al snel was daar het verdrietige nieuws: Moonlight was al na 1 seizoen stopgezet!!!

Maar er schijnt nu een nieuwe serie aan te komen met Alex O’Loughlin. En ik hoop maar dat hij daar net zo fijn gekleed gaat als in Moonlight. Want een man in een goed pak is toch wel heerlijk om te zien. Three Rivers gaat het heten en ik heb geen idee wanneer en of het op de Nederlandse tv gaat komen…

Ondertussen moet ik het even met de foto’s doen…Bij het googlen kwam ik erachter dat hij 6 (grote) tattoo’s heeft. Eigenlijk een gigantische afknapper, maar kijk dan…

Bridget Roosje

Bridget Jones had er een handje van om op de verkeerde man te vallen. En haar succes komt omdat vrouwen zich erin herkennen. Zo ook ikzelf natuurlijk. En dat begon al heel vroeg….

De eerste keer dat ik me bewust herinner verliefd te zijn, was ik 11. En ik was verliefd op een klasgenootje. Stoer en sportief. Eigenlijk het type jongen waar alle meisjes verliefd op waren. Hij kon goed skien en was voor mijn gevoel het hele jaar met niets anders bezig. Dit was de eerste jongen waar ik verkering aan vroeg. Dat deed ik bij gymles. En het was ook het eerste blauwtje dat ik liep…

Daarna was het even stil. De middelbare school was allemaal nieuw. Bijna alleen maar nieuwe klasgenoten. Het leven van een brugpieper ging niet over rozen. Ik had natuurlijk voor mijn gevoel de grootste en foutste tas van de hele klas. Mijn crush van de lagere school was in een andere klas terecht gekomen. Maar bij ons in de klas zaten ook leuke jongens. En ook hier zat een sportieve jongen bij. Hij zou mijn volgende hardnekkige crush worden.

Het schoolleven was een heel ander leven dan dat van de camping. In de winter was ik verliefd op die sportieve jongen en in de zomer was ik verliefd op een vriend van mijn broer die op de camping stond. Want terwijl je zwijmelt moet je wel de mogelijkheid hebben om het onderwerp van het zwijmelen te kunnen zien. En gelukkig konden deze werelden prima naast elkaar bestaan. Klasgenoten komen tenslotte niet op de camping en de jongens van de camping zitten niet bij mij in de klas.

Verliefd in stilte was ik. Ik wisselde briefjes uit met vriendinnetjes in de klas over die leuke jongen. En hij vroeg verkering aan een van die vriendinnetjes. Zij durfde geen nee te zeggen en maakte het vrij snel daarna uit. Verdrietig kwam hij bij mij, vriendin van zijn ex. En niet veel later durfde ik hem eindelijk verkering te vragen. Hij durfde geen nee te zeggen en maakte het vrij snel daarna uit…

In die tijd kun je op 100 jongens tegelijk verliefd zijn. Sommige crushes gaan na een dag alweer over en anderen blijven bestaan. Mijn eerste “verkering” is me nog heel lang bijgebleven. Gewoon omdat ik meer wilde…En later ook zou krijgen (toen ik 20 was)

En als het dan weer zomer was, was dit allemaal verdwenen. Ik liep en fietste langs de caravan van die jongen. Deed briefjes in zijn postvakje. Zwijmelde met vriendinnetjes van de camping over hem. Liep een blauwtje die geen indruk maakte. Op volwassen leeftijd zou dit gedrag stalking worden genoemd. Nu was het gewoon het puberaal verliefdheid syndroom…

Mijn timing is nooit goed geweest. Op school was het tijd voor een nieuwe verliefdheid. Dus viel ik op een jongen met krulletjes. Maar hij was (nog) niet verliefd op mij. Een jaar later zou hij mijn agenda volschrijven met liefdesverklaringen aan mij zoals:”Als jij op je rug ligt ben je hoger dan als je staat”. Een vreemde manier van de liefde verklaren..dus dat duurde ook even voor ik het door had.

Het gros van de verliefdheden weet ik niet eens meer. Daarvoor zal ik mijn oude agenda’s weer moeten doorlezen. En de volgekalkte schriften uit die tijd. En naast de verliefdheden op klasgenoten zwijmelde ik ook bij Koen Wauters en NKOTB.

We wilden niet braaf zijn, maar wisten niet hoe dat moest. De hele klas had er eigenlijk een soort van last van. De klassenfeestjes werden thuis georganiseerd zonder de mentor erbij. Want anders mochten we niet schuifelen. Het enige wat we zouden doen op die feestjes. Want zoenen deden we nog niet. Je schuifelde ongeveer met alle jongens en hoopte met de leukste jongen nog wat meer te schuifelen. Je dronk wat sinas en giechelde bij het zien van een stelletje die heel innig aan het schuifelen was. De drank kwam pas later. Eerst stiekem door het meesmokkelen van bijvoorbeeld een fles passoa. Pisang en Blue Curacao deden het ook goed. Jammer van die felle kleurtjes als je bij het opruimen niet goed in de vensterbank kijkt. Ouders hebben dan toch wel zo hun bedenkingen bij een groene jus. We mochten daar nooit meer een feestje geven….

Als de hele klas braaf is en je opgroeit op de biblebelt dan mis je nogal wat. Met de eerste zoen was ik dan ook behoorlijk laat. En het was niet eens met een vriendje. Een one-night-kiss eigenlijk. Ik was 15 en was hooked. Alleen liever met een andere jongen die ik dezelfde week had ontmoet. Alleen woonde hij wel heel ver weg en kwamen we niet verder dan een lange afstandsrelatie met liefdesverklaringen op papier…Mede dankzij een vader die nog even niet kon wennen aan het idee dat zijn kleine meid groter werd. Maar uit het oog was uit het hart. Tijdelijk dan wel, want ik zou jaren later (in het bezit van een OV) eindelijk met hem zoenen op station Utrecht…

De eerste trouwplannen maakte ik met een jongen die ook ver weg woonde, maar wat nog te overzien was. Ik wilde in een witte kever, hij wilde in een wit invalidenwagentje. We konden het niet eens worden en dat betekende ook eigenlijk wel het einde van de verkering.

Lange afstandsrelaties werden een stuk makkelijker met de komst van een brommertje. En dat heeft als resultaat dat ik de volgorde vandaag de dag totaal kwijt ben. Was het mijn hele lieve verkering met de jongen uit Nijkerk? Of de verkering waarvan ik niet eens wist dat ik die had (hij maakte het uit en daarmee werd mij duidelijk dat het aan was geweest)? Of misschien de geheime afspraakjes met de jongen uit het dorp. Want we vonden elkaar wel spannend, maar onze vrienden vonden ons niet leuk. En dan zit er niets anders op dan stiekem te doen.

Kalverliefdes gingen over en maakten plaats voor verliefdheden die dieper zaten. Het was niet meer mogelijk om op 10 jongens tegelijk verliefd te zijn. Ik werd verliefd en zat eraan vast. Sliep niet meer en at niet meer. Klapte dicht als ik hem zag en droomde overdag over niets anders. Hij was zo leuk dat hij mij nooit leuk zou kunnen vinden. En toen al bleek dat mannen slecht in hints zijn. Ik heb het nooit recht in zijn gezicht verteld en nog jaren doorgedroomd.

De middelbare schooltijd eindigde met het krijgen van mijn eerste echte vriend. 7 Jaar ouder en met auto. Een half jaar om elkaar heen draaien voor de eerste zoen. Het begin van de volwassen Bridget Roos.

Een nothing-box en een setje handboeien…

Je kunt zeggen wat je wilt, maar mijn huis is warm. Nadat vorige week mijn familie langs kwam om de casa te bewonderen, waren het vandaag de vrienden en collega’s. De hoeveelheid familie weet je over het algemeen best aardig, maar hoeveel er vandaag zouden op komen dagen was me totaal onduidelijk. Dus wat en hoeveel haal je in huis?

Met de huidige kredietcrisis ligt de nadruk alleen maar meer op het sociale. Zorg goed voor je medemens. Zo zal er ook voor jou gezorgd worden (ofzo). Dus je wilt niemand met honger de deur uit. En nu ik zo’n supersonische keuken heb, moet die ook gebruikt worden. Maar jeetje, hoe werkt dat eigenlijk allemaal?

Vol goede moed eerst de ingredienten maar eens halen. Met de fiets en tas naar Appie. Voor het gemak even een karretje gepakt, want drinken sjouwt niet zo fijn in een mandje. Iets voor de chocoladefondue, nog meer voor de chocoladefondue. En ook iets hartigs, en nog wat hartigs…Oh, en dit is ook lekker! En ja, dit voor bij de kaas. En die op de toastjes. Oja, dan moet ik ook nog toastjes. Oh wacht. Slagroomsoesjes! En heb ik nog wel genoeg pinda’s en borrelnootjes? Hmmmz, toch ook nog maar wat gezonde snacks. Heb ik nu alles????

De kar zat vol. Er kwam geen einde aan bij de kassa en ik zag het al helemaal niet op mijn fiets passen. Of ik het in etappes op kon halen. En dat was geen probleem. Maar met dat ik met mijn karretje volgeladen naar de servicebalie liep, zag ik staan dat je met borg je karretje ook mee naar huis mocht nemen! Mooi geregeld en ik voor sufferd met een veel te hard rammelend karretje naar huis toe lopen. Wat een uitvinding!! Wie heeft er nou een auto nodig als je het ook zo kunt doen!!! Voordeur open, tassen naar binnen gooien, deur weer dicht en terug naar Appie om de borg terug te halen.

Het gevolg van veel dingen in huis hebben, is dat je koelkast het niet allemaal aan kan. Hij stond bol met alle troep die ik had ingeslagen. En van de helft wist ik eigenlijk nog niet eens wat ik ermee wilde doen. Maar gevulde eieren moest in ieder geval wel lukken.

Dus vanochtend aan de gang. Zo’n feestje geven doe je ook niet ff voor de lol zeg! Ik zou er bijna overspannen van raken. Eerst alleen de soesjes? Of ook alvast de borrelhapjes? En wanneer doe je de toastjes en chocoladefondue? Uiteindelijk maar besloten alles tegelijk neer te zetten. Tafel gedekt, zooi erop gegooid en de keuken ingedoken voor de tweede ronde. En de derde…en de vierde…

En de koelkast? Die is er niet leger van geworden. Heel vreemd! Maar de tafel stond helemaal vol met alles wat Sonja Bakker verboden heeft (afgezien van wat plakjes komkommer en worteltjes) en nog elke keer dat ik de koelkast open trok, viel er wel weer wat uit, omdat het eigenlijk net niet meer erin paste.

Maar alles kwam goed. Tot ik veel te laat tot de ontdekking kwam dat ik de eieren nog moest koken! Argh! Gelukkig kwam Judith nog even helpen en is zelfs dat nog goed gekomen. Jammer van die klont in de spuitzak, want nu waren de toefjes veel minder mooi gestyled. Maar het zal er niet minder om hebben gesmaakt!

En ik vond het zelf erg geslaagd. En wil ik jullie deelgenoot maken van een aantal vreemde/originele/typische kadootjes:
-een setje fietslampjes (iemand heeft mijn blog gelezen!!)
-een nothing box (wisten jullie dat mannen die bezitten en vrouwen niet, behalve ik nu…)
-handboeien voor in mijn kelder (zo denken mijn collega’s dus over me….)
-een super mooie en grote bos gele tulpen (zal ik die zetten op de kast bij de vaas met gele tulpen of op de schouw naast die andere bos gele tulpen? ;))

En daarnaast nog heel veel andere fijne en leuke kadootjes voor in huis en tuin! Ik ben dus vreselijk verwend en ga nu meteen op zoek naar een nieuw huis om snel weer zo’n feestje te geven! Iedereen die is geweest of niet kon en toch mee heeft gedaan aan het gezamelijke kado: heel erg bedankt voor je bijdrage aan een warmer huis! En iedereen die weg is gebleven: en bedankt he 😉

NB: zelfs Robbie schijnt nog op mijn feestje te zijn geweest, maar dat had ik net ff te laat door 🙁

Reddende engel?

Je blijft iets te lang op het werk plakken, gaat ook je avondeten nog in de kantine halen en komt uiteindelijk in het donker bij je fiets. Licht voor aan, licht achter aan…Even een tikje tegen het achterlicht, want dat helpt normaal wel als hij niet direct aan gaat. Iets harder tikje, want het werkte niet. Meppen tegen dat ding. Nog een keer uit en aan zetten en zelfde ritueel. Even aan de andere kant staan en nog eens proberen. Knopje ingedrukt houden. Er tegenaan blazen. Beetje wrikken om te zien dat er wel een klein lichtje ver weg schijnt…en weer uit gaat.

Hmmmz…Licht voor weer uitgedaan om batterijen te sparen. Fiets op de standaard en even zien of het achterlicht open gemaakt kan worden om vocht eruit te halen of batterij aan te duwen. Maar ik krijg in de stress het lampje niet open. Ik keek om me heen en zag teveel agenten en besloot niet gewoon op te stappen. Fiets weer op slot en even op het werk gevraagd of ze misschien een achterlichtje hadden liggen. Dit was niet het geval…

Dan maar naar de Hema lopen…*zucht* geen zin. Maar anders staat die fiets het hele weekend op het werk, net als ik hem nodig heb. Ik draai me om om heel erg balend te beginnen aan de wandeling naar de Hema. En daar kwam een collega net de trap af om naar huis te gaan….

“Eh, je hebt toevallig geen achterlichtje bij je zeker?” vroeg ik maar voor de zekerheid. “Je zult me niet geloven, maar volgens mij wel,” en ze haalde een rood lichtje uit haar jas. “Ik heb geen voorlicht hoor,” werd eraan toegevoegd, maar dat was geen probleem… Ik huppelde naar buiten en fietste naar huis en zwaaide even naar de agenten.