Cultureel gedrag vertonen…

Het Grachtenfestival, de opening van het klassieke muziekseizoen. Echt wat voor mij, zou je zeggen als je me totaal niet kent, of wilt pesten. Maar ja, soms spreek je af met een vriendin en dan is het standaard terrasje hangen ook wel een beetje afgezaagd. Dus ik google op “wat is er te doen in Amsterdam” en kom na wat klikken op een heel leuk uitje:”Architectuur-rondvaart Amsterdam”. En laat dit nou net georganiseerd worden in het kader van het Grachtenfestival.

Maar onze aandacht had het en het was niet duur. Dus meteen maar geboekt. Er waren alleen twee onzekerheden:”Waar was precies de opstapplaats?” en “Als er maar geen klassieke muziek aan boord is”…

Dit eerste was al best spannend bleek. Voor de Hermitage lag een zeer mooie aanlegsteiger wat erom vroeg om gebruikt te worden. Mensen zaten in het zonnetje te genieten op het hout van de steiger, wachtend op een boot. Maar of het onze boot was, kon niemand vertellen. Ook binnen in de Hermitage wist niemand van het vertrek van de architectuur-rondvaart. Onrustig als ik soms kan zijn kreeg ik het na een tijdje op de steiger zitten zonder actie op mijn heupen en besloot ik toch even aan de zijkant van de Hermitage te gaan kijken. En daar lag een prachtige boot te wachten op passagiers die de moderne architectuur van Amsterdam wilden bewonderen.

Als je al instapt begin je je af te vragen waar je aan bent begonnen. Een boot vol mensen die uit de tijd van de klassieke muziek leken te komen. Tussen de bach lovers en de grijze dakduiven voelde ik piepjong. Maar ja, wat verwacht je anders van het Grachtenfestival publiek. Bij vertrek was de gemiddelde leeftijd al weer aardig bijgetrokken…

Vanaf de Hermitage was het eerste stuk nog oude architectuur. We kwamen langs de Stopera, de achterkant van het Waterlooplein, via de Oude Schans en Montelbaanstoren (die nog steeds scheef staat). Er volgde snel een uitleg over de Openbare Bibliotheek van Amsterdam en het conservatorium wat bedekt is met een speciaal folie. Wegvarend van het Oosterdokseiland richting het IJ, met nog een snelle opmerking over Nemo, om de pakhuizen van de IJhaven en woningen op het Java-eiland te bekijken.

Nou weet je wel dat er de laatste jaren heel veel is gebeurd in dat gedeelte van Amsterdam. Maar pas als je erdoorheen vaart en de verhalen hoort besef je het pas hoezeer dit stuk van Amsterdam eigenlijk is opgeknapt. En tuurlijk, de bouwers en architecten hebben hun fouten gemaakt. En niet alles is even mooi geworden. Maar het is in ieder geval niet meer een gebied waar ik 10 jaar geleden in gekraakte pakhuizen naar een houseparty ging…

Vanaf het water is goed te zien dat de javabrug gewoon dwars door een pakhuis heen gaat. En dat de dwarsgrachten van het javaeiland dezelfde architectuur hebben (Deja-vu gevoel). Met wat leuke weetjes over het KNSM-eiland met het veel te gehorige ronde plein en de veel te sjieke kop van het eiland voeren we Zeeburg verder in. Het gebied waar je ooit echt absoluut niet wilde wonen. Maar als je naar de juweeltjes van woningen tegenover de Stokerkade kijkt, en ziet hoe relaxt iedereen zijn eigen steigertje heeft, geniet aan het water met een wijntje, kun je je niet indenken dat deze mensen hier niet zouden willen wonen.

Dan zijn deze woningen meteen ook wel erg prijzig (prijzen gaan al snel richting een miljoen voor een heel grachtenpand), maar dan heb je ook meteen wat. Dus ik zag mezelf al wonen in zo’n huis. En bedacht me dat oude huizen toch ook hun charmes hebben. En was toch wel weer blij met mijn eigen huisje, met tuin, maar zonder steiger…

En toen was het alweer tijd om terug te gaan naar de Hermitage. Gelukkig was dit niet via dezelfde route maar dan omgekeerd, maar via de Borneokade, waardoor we ook hierover nog de nodige weetjes te horen kregen. Zo nu en dan herkende ik gebouwen die ik vanuit de trein ook regelmatig zie. En werd ik gewezen op een gedicht op een gevel dat ik zelf ook nooit helemaal kan lezen met de snelheid van de trein.

En toen wist ik weer waar ik was. Bij het zien van de molen “De Gooyer” herkende ik een stuk Amsterdam dat ik vanaf de fiets ook vaak zag. Want de stad ziet er vanaf het water soms echt onherkenbaar uit. De pandjes werden weer ouder en na een laatste blik op het Scheepvaartmuseum waren we binnen de kortste keren weer bij de Hermitage.

Wil je deze route zelf ook volgen? Gebruik dan deze link en maak vooral gebruik van de Bird’s Eye functie om de pandjes te bekijken!!


Hermitage


Openbare Bibliotheek Amsterdam naast het Conservatorium


Java-eiland


Javabrug door het pakhuis heen


Uitzicht vanaf de Stokerkade

Beatstad en de weg naar huis…

Dusssss… Keane komt op Beatstad en moi gaat erheen. Zo gezegd zo gedaan, zou je denken. Maar moi is een beetje moe de laatste tijd. Het lijf werkt niet helemaal soepeltjes mee en concerten bezoeken is dan best even intensief merkte ik al bij het optreden van Milow.

Dus het plan. Niet vroeg al aanwezig zijn om op de eerste rij te komen. Een plekje op het veld was voor de verandering ook best leuk. Want er waren tenslotte heel wat optredens en het zou een lange dag gaan worden als we al vroeg op die eerste rij zouden komen… Lang staan, veel wachten, niet plassen, eten of drinken…Nee, laat maar…

Het zou worden…Lekker zitten, luisteren, drinken halen…picknicken en relaxen….Miss Montreal en Rigby zouden we maar even overslaan. Alain Clark waren we wel benieuwd naar. Dus we waren ook precies op tijd op het terrein. Liepen naar voren voor een plekje om te gaan zitten….en liepen verder naar voren…en verder naar voren…en stonden ineens bijna vooraan! (Bij allerlei bekenden zowaar…)

Het fanatisme in mij werd wakker. Misschien dat ik toch wel vooraan wilde staan. Want het was Keane… En Keane is vanaf achterin niet zo leuk als met het hek in je buik vooraan. Dus we keken en luisterden naar Alain Clark. Ik was er trouwens niet heel erg ondersteboven van. Kan me herinneren een keer bij het duet met zijn vader te hebben gehuild toen ik het op tv zag, maar nu live deed het me niet zoveel. Klonk goed, maar dat was het ook.

Snel wat drinken halen… Een frietje scoren en een plekje vooraan proberen te vinden. De wannabe punkers stonden al klaar bij Stereo en die zouden vast niet bij VanVelzen vooraan blijven staan. Dus dat was ideaal. Straks zou er plek vrij komen. Dus geduldig zijn, luisteren naar Stereo en opschuiven als er plek is. En wat ik vond van Stereo? Tja…Ze was wel blij geloof ik…

Anyway…Tijd voor VanVelzen. Wat een feest is dat! Ik weet niet hoe hij dat doet, maar iedereen doet mee en het gaat maar door. Het was zeer fijn om ter afwisseling zoiets te hebben terwijl je eigenlijk toch staat te wachten op Keane.

Tegen de tijd dat Keane begon waren we aardig naar het midden gekomen. Stonden we op rij 2 en was ik content. Prima plek en mijn lijf hield het nog vol. Dus dit ging lukken.
En dus genoot ik van Keane en kwam er halverwege ook voor onze neus plek vrij aan het hek zodat we eerste rij stonden. Hoe relaxt is dat!

Met een veld vol mensen met oranje hoedjes keken en luisterden we naar Keane. Ik verwonderde me over een mooi stukje skyline van Den Haag. In het donker werden de uitgedeelde lichtgevende hartjes helemaal fantastisch en zo ontstond er een betoverend oranje/rood veld van luisteraars op het Malieveld.

En dan is het voorbij. Loop je richting trein die heerlijk dichtbij is. Stap je met honderden oranje hoedjes in de trein naar Amsterdam en geniet je na van de optredens. Op Hoofddorp stopt de trein en zie je dat het water met bakken uit de lucht komt buiten. Er rennen wat mensen met poncho’s naar de trein. En nog een paar…En nog een heleboel…En dan blijkt dat Mysteryland afgelopen is en iedereen zwaar verregend daar vandaan komt om bij ons in de trein plaats te nemen. Hadden we eerst een trein vol oranje hoedjes. Nu was het een combinatie tussen zeiknatte poncho’s en oranje hoedjes. De conducteur nam de tijd om zoveel mogelijk poncho’s mee te nemen en met grote vertraging waren we eindelijk in Amsterdam…..Thuis

Breedbeeld verergert anorexia of juist niet?

Je doet eigenlijk niet meer mee als je vandaag de dag nog geen breedbeeld tv hebt (ik doe dus niet mee). Maar sinds de eerste dag dat ik daarop tv heb gekeken, valt het me op dat het beeld erg vertekent. Als je de doorgewinterde breedbeeld kijker ernaar vraagt ontkennen ze het compleet. “Nee, de mensen zijn niet dikker”

Maar toch is het zo. Niet alle uitzendingen zijn nog in breedbeeld en daarom strekt de monitor het beeld uit. En dus krijgt de dunste actrice op een breedbeeld tv een dikke kont. Werd er altijd gezegd:”TV maakt je 10 kilo zwaarder”, sinds breedbeeld moet het wel zijn:”Breedbeeld tv maakt je 20 kilo zwaarder”.

Zou dit fenomeen nou juist anorexia in de hand werken of juist het tegenovergestelde veroorzaken? “Zij weegt 50 kilo maar heeft gewoon nog steeds een huge ass, hoe dik moet ik dan wel niet zijn”, of “Oh, die mensen op tv zien er net zo uit als ik…ik ben dus best normaal”.

Of misschien werkt het zelfs heel anders. Zijn actrices zich bewust van de extra 20 kilo op breedbeeld. Gaan ze extra dun worden en terwijl ze er op tv best normaal uit zien, worden ze in de modebladen dit niet. Maar juist extra dun. Met alle gevolgen van dien, want dit zou normaal zijn….

Ik ben er nog niet helemaal uit… Wat is logisch?

Linksom of rechtsom…

Met rages ben ik nogal een trage. Zo ook met deze. De rubik’s cube is terug (zellfs alweer weg) van weggeweest. En ik heb ‘m…

Vandaag liep ik over de Haarlemmerdijk en vond ik een erg leuke spelletjeswinkel. Gelokt door stapels met dozen van de meest uiteenlopende spellen ging ik naar binnen. Het gros heb ik nog nooit van gehoord en al helemaal nooit gespeeld. Hoe leuk spellen dan ook zijn, een keuze maken is dan lastig. Je kunt het maar beter een keer bij een vriend hebben gespeeld.

Mijn oog viel op een rubik’s cube. Een die ik nog kende van vroeger. Vervloekt heb ik dat ding. Alle uren dat ik dat ding in mijn handen heb gehad, heb ik ‘m nooit op kunnen lossen. Ik speelde eerder vals door de blokjes eruit te halen en terug te plaatsen. Maar door de rage die gaande is (of was) werd mijn aandacht toch weer getrokken. Volgens wiskundige algorithmes is het zeer eenvoudig om de cube op te lossen, als je de diverse experts mag geloven.

Dus ik keek naar zo’n ding en dacht me te herinneren dat hij 5 rijen met blokjes had. Ik zag er wel een met 2, 3, 4 en 7, maar die van 5 lag er niet bij. Blijkt later dat zo’n ding gewoon 3 rijen had en helemaal niet zo groot was als mijn herinnering. Dus kocht ik de standaard cube, 3 rijen…

En dan de verschillende sites die uit moeten leggen hoe je zo’n ding op moet lossen. Ik maak ‘m eerst vreselijk in de war en doe vervolgens een schietgebedje. Ik ben meteen de weg al kwijt. Even een wit kruis maken bovenop. Oh, en het kan op zoveel manieren dat we er meteen even geen handleiding bij geven. Hevig gefrustreerd maak ik er vaker een potje van dan dat het wat oplost, totdat ik de hint begrijp op een andere site. Eronder, kleuren boven elkaar en omdraaien. En zowaar, ik had een kruis!

Dat is dan nog het eenvoudigste deel van die hele kubus. Het hele oplossingstraject is opgebouwd uit verschillende stappenplannen. “Als je gekleurde blok hiervandaan daar heen moet, doe dan dit…” Uiteindelijk maak ik ergens tussen de vele stappenplannen een verkeerde move waarmee ik mijn hele kubus weer in de war maak. We beginnen gewoon opnieuw.

En uiteindelijk, na 2 keer opnieuw beginnen en veel gepuzzel en gegoogle is het me voor het eerst van mijn leven gelukt. Ik heb de kubus opgelost zonder vals te spelen!

Morgen die van 7 rijen maar eens kopen 😉