Amacteur!

De hele dag gebeld naar 538 voor kaarten voor Robbie. Met mijn hoofd bij de actie van de Phonehouse de volgende dag en de telefoonrekening van deze dag, fietste ik maandag naar een pand in Amsterdam West. Geen idee wat ik moest verwachten…als ik maar op tijd klaar was. Als ik maar eerder thuis was dan Mailin, die bij mij bleef slapen om de volgende ochtend weer veel te vroeg ergens in een rij te gaan liggen…

Mijn telefoon was bijna leeg. Ik luisterde op het laatste streepje batterij nog naar radio 538. En hoorde vlak voor aankomst het langverwachtte nummer van Robbie langskomen. Tijd om te bellen naar 538. “He, jammer!!” klonk het regelmatig aan de andere kant van de lijn. Geen doorkomen aan…Hoe kon het toch dat er inmiddels al een paar meiden van het forum waren die met het grootste gemak aan kaarten zijn gekomen, zoals het lijkt…

“Oh, daar is het!”… Nog net zie ik het pand terwijl ik met mijn hoofd heel ergens anders zit. Ik parkeer snel de fiets….bel nog een keer naar 538 tot er een winnaar bekend wordt die helaas niet mijn naam heeft. Me afvragend waar ik terecht zou komen drukte ik mijn telefoon uit en liep ik naar binnen.

Een hartelijk welkom. En hier en daar een bekend gezicht. Wel gek, waar kende ik die mensen van dan? Ik was hier tenslotte nog nooit geweest. De link met de televisie was bijzonder laat gelegd. Pas toen er hier en daar een naam werd genoemd wist ik het. “Die ken ik van die soap….zij is die presentatrice….oh waar is hij ook weer van?”

Blijkbaar hebben ook BN-ers acteerles nodig. Maar dan wel even in een ander klasje natuurlijk! Ik begon de zenuwen wel erg te voelen en vroeg me af wat ik daar in hemelsnaam deed. Een gevoel dat ik de hele avond heb gehouden!

Een acteer workshop. En meteen in het diepe! Doodeng en ik wilde heel hard weglopen. En dan had ik niet eens de lastigste opdrachten…Maar als je een heel rijtje mensen tegenover je hebt zitten kijken, is het wel heel eng! Ja, acteren is schaamte loslaten…Maar moet dat dan meteen in de eerste les dan?

Heel lekker ging het dus niet, maar er zijn nog vele lessen. Hoewel ik het erg leuk vond om te kijken naar anderen, vond ik het zelf net ff wat minder om aan de beurt te zijn. Toch gek….want ik zit daar tenslotte om iets te leren. Maar het zal wel de zenuwen zijn.

Toch volgende week weer die kant op. Ik heb best wel wat geleerd, als is dat misschien nog eerder persoonlijk dan dat het iets met acteren te maken heeft. Ja, gek genoeg is acteerles een vreemde soort van therapie 😉

Je dromen achterna…

Iedereen heeft dromen. Als klein meisje droom je over “later als je groot bent”. En meisjes willen dan stewardess worden, dierendokter of ballerina. Mijn dromen veranderden toen al constant.

Maar een van mijn eerste dromen was wel modeontwerpster. Daarom wilde ik naar de huishoudschool, want dan kon ik leren naaien. Zie hier…ik doe inmiddels iets met IT. Ik weet amper hoe ik een knoop aan een blouse zet en heb geen naaimachine.

Ergens gedurende dit jaar realiseerde ik me ineens dat ik zoveel dromen heb opgebouwd, maar er eigenlijk maar bar weinig mee doe. Het enige wat ik ermee doe is uitstellen. En dus voelde het ineens alsof ik al jaren aan het “slapen” was en alleen maar aan het wachten was op het juiste moment om wel die stap te nemen.

En zulk inzicht komt best hard aan. Ik ben inmiddels toch al de 30 gepasseerd en heb een berg dromen waar je u tegen zegt. Waar een normaal mens voor de helft al een mensenleven nodig heeft om het waar te maken. Dus tijd om er wat aan te doen.

Met wat horten en stoten begon ik deze zomer er al een beetje mee. Ik ging op zoek naar iemand die gitaarles kon geven. En ging me verdiepen in het aanschaffen van een goede piano. Maar het kwam niet echt van de grond. Gitaarles was vanwege de zomer natuurlijk stopgezet en tijdens het oefenen deden mijn vingers alsweer zoveel pijn dat ik me afvroeg of ik dit echt wel wilde… En een piano bleek toch best aan de prijs. En wat is nou eigenlijk een goede? Dus werd het weer op de lange baan geschoven… “later…”

Maar maandag gaat het dan echt gebeuren. Ik kan niet meer terug! “Toevallig” kwam een collegaatje met de opmerking dat ze een acteercursus volgt wat vreselijk leuk is. Aangestoken door haar enthousiasme en denkend aan de lange lijst met dromen begon het bij mij te borrelen. En “toevallig” begon net de nieuwe groep… En “toevallig” konden ze nog net een plekje vrij maken voor me!

Dus maandag ga ik beginnen met een acteercursus. Ik schijt werkelijk waar in mijn broek van de zenuwen. Maar ben helemaal blij…Ben benieuwd of ik dat maandagavond nog steeds ben of dat ik dan 1 droom minder heb 😉

Robbie terug van weggeweest…en mijn robsessie ook!

Met spierpijn in mijn hele lijf, maar vooral in mijn kuiten, zit ik achter de laptop zo ontzettend gaar te wezen. Ik vraag me af of hier wel een zinnig verhaal uit gaat komen. Even uitrekken en gaan met die banaan!

Maandag was er nog niets aan de hand. Ik was zo fit als een hoentje. De koffer puilde uit vanwege de 2 slaapzakken, 3 luchtbedden en uitgebreid overlevingspakket voor het wachten in de rij. Met de koffer vertrok ik richting Amsterdam CS om daar de trein naar Londen te nemen. Me nog steeds niet beseffend dat ik Robbie weer live zou gaan zien waren we iets later onderweg naar de plek waar het zou gebeuren.

Londen dus. Robbie zou optreden bij de Electric Proms. Iets van de BBC waar ik nog nooit van had gehoord. Een paar weken daarvoor was het bijna onmogelijk om kaarten ervoor te krijgen. Gelukkig was een vriendin wel gelukkig en vroeg ze mij ook nog eens mee! Dus wij zouden erbij zijn in “The Roundhouse”. Een van de beste concertlokaties van de laatste tijd, als ik diverse websites mocht geloven. Een kleine zaal waar max 3000 man in past. En daar zouden we Robbie gaan zien….

Maar zo voelde het niet. De trein reed rustig via Brussel richting tunnel. En ik dacht vooral na hoe ik het potje Uno kon winnen en waarom sommige mensen zo snurken in de trein. We hadden het wel over Robbie en hoe vroeg we in de rij zouden gaan liggen. Mailin en ik waren er al wel uit. De rest wist het nog niet zo goed. Maar ja, hoe laat zouden de andere fans gaan liggen dan???

Aangekomen en meteen de eerste bekenden ontdekt op King’s Cross…Hotel opgezocht…Spullen gedropt…En op weg voor een eerste inspectie. Er lag nog niemand en alles zag er overzichtelijk uit. Er zou 1 deur open gaan. Kleine trap…Dit ging goedkomen. Als er maar niet al 40 man ging liggen voor wij kwamen. Nee…dit ging goedkomen prentten we onszelf nog maar eens in. Beetje “the Secret” in de praktijk. Alle beetjes helpen. Maar eerst uit eten!

We hebben geniaal gegeten. De beste sushi ooit als voorgerecht! Dat hele hoofdgerecht boeide me eigenlijk niet zoveel meer. Zo was ik aan het nagenieten van de sushi. Helaas vond ik mijn toetje wat minder lekker…Maar subliem…En zo’n mooie tent ook. Bijna overal waar je keek zag je houtsnijwerk. Zeer luxe stoelen en tafels. Geweldige sfeer voor zo’n grote ruimte…Alleen jammer van de treinen die zo nu en dan langs reden 😉

Plan de Campan…Vroeg naar bed en nog vroeger eruit. Om 4 uur moesten we bij The Roundhouse zijn. Spullen klaargelegd, wekker gezet en de hele nacht amper geslapen van de zenuwen. Alles wat ik droomde ging over hoe het mis kon gaan. En ‘s ochtends vroeg ik me serieus af waarom we ook alweer zo vroeg gingen liggen…want het zou toch allemaal fout gaan….”onee, dat was een droom”

Maar toch de rij maar in. We hadden 5 mensen voor ons en dat was best ok. Eerste rij kwam nu echt in zicht. Beetje ruzie schoppen ter kennismaking en je luchtbed opblazen. Vervolgens jezelf in een slaapzak frommelen. En dan proberen nog een uurtje of wat te tukken. Wat natuurlijk niet lukte. Maar de tijd vloog gek genoeg wel voorbij.

De rij werd wel langer, maar niet schrikbarend. De drukte viel eigenlijk wel mee, totdat de kaarten afgehaald konden worden (om 12:00 uur). In een razend tempo stroomden de mensen toe en voegden ze zich in de rij. Maar dat maakt niet zo uit als je vooraan staat…zou je denken. De security leek het erg goed onder controle te hebben. De vrouw die alles in de hand had kreeg het voor elkaar de hele rij te verplaatsen en terug te verplaatsen zonder dat ook maar iemand zijn plekje in de rij verloor. Dat leek een goed teken te zijn. Maar hoe zou dat straks gaan als de deuren open gingen?

Ons ideaalbeeld was 10 per keer binnen laten. En dan op je gemakje een plek vooraan uitkiezen. Lekker gezellig met alle Nederlanders bij elkaar staan. Rustig wachten tot Robbie op kwam en dan feest vieren. De uitvoering was wat minder…De vrouw die zo in control was mocht al naar huis blijkbaar en dus liep alles in de soep. De mensen van de gastenlijst van BBC zagen hun kans schoon toen de fans die al uren stonden te wachten eindelijk naar binnen mochten. Op een of andere duistere wijze wisten zij zich ook naar binnen te wurmen en liepen we in plaats van rustig de trap op…helemaal geplet en veel te druk de trap op. “Waar komen al die mensen vandaan??” dacht ik, nadat we per 3 naar binnen werden gelaten…

De zaal was pikkedonker en ik herkende eigenlijk niemand. “Waar moet ik staan?”….”Waar is iedereen?”… En dus dook ik in het eerste het beste gat naast iemand die ik kende. En een fractie later was het hele hek vol. Maar ik stond vooraan. Ruzie te maken met een spanjaard die me eruit leek te willen duwen. En aan de andere kant van die spanjaard stonden nog meer nederlanders. Dus het plan werd om hem eruit te drukken….hihi.

Maar toch wel opgelucht dat het uiteindelijk soort van goed was gekomen terwijl het bij het naar binnen gaan ineens zo mis leek te gaan. Maar wel jammer dat we allemaal verspreid stonden. Mailin die mij mee had genomen stond een stuk verderop en smste me “Vooraan. Super plek. Toch erg jammer dat ik bij jullie sta….”. Zo zie je maar dat je van stress rare dingen gaat smsen 😉

Na zijn optreden bij X-factor had ik er een hard hoofd in dat Robbie een goede showcase neer zou zetten. Hij leek zijn swing kwijt te zijn. En dat heb je niet zomaar terug… Maar vanaf de eerste seconde dat hij op het podium stond was het duidelijk dat X-factor een eenmalig fiasco was geweest. Ondanks zijn nog steeds lelijke schoenen en nog lelijker spijkerpak was het meer Robbie dan ik in 2006 had gezien op de grote podia. Geweldig!

Hij deed nieuwe en oude nummers. Heel apart om mee te maken dat bij een bekend nummer de zaal helemaal hysterisch wordt. En bij een onbekend nummer iedereen muisstil zit te luisteren en af en toe zijn duim opsteekt of tussendoor begint te klappen. Tja…je kent tenslotte de tekst niet, dus meezingen is wat lastig. En als je wel meezingt zegt Robbie vast iets als:”Jij kent de tekst…je hebt ‘m illegaal gedownload!!”. Dus lippen op elkaar en genieten. De paar nummer van zijn nieuwe cd die hij speelde waren bijna allemaal helemaal super. Met als favo Blasphemy, wat hij met tranen in zijn ogen zong. Maar wat een opluchting dat ik zijn nieuwe cd leuk ga vinden.

Hoogtepunt van de oude nummers was toch wel “I will talk and hollywood will listen”. Heerlijk zo’n swing nummer er tussendoor. En dat met een groot orkest op de achtergrond. Het had uren door mogen gaan voor mij…Maar dat deed het niet. De anderhalf uur was veel tekort. Het leek een mini concert en hij had zoveel nummers gedaan. En daarna dropen we af…Dat was het dan. 3 Jaar wachten en dan zie je hem weer live. En dan is het zo geweldig! Hier en daar een “verliefde” zucht en daarna begon de evaluatie. Tijd om me hier niet mee te gaan bemoeien…Want hij deed dit en zei dat…En dat was compleet langs me heen gegaan of vond ik niet interessant… En ik was moe 😉

Mijn telefoon stond inmiddels vol met smsjes. Het was live uitgezonden in diverse bioscopen en ik was gespot. Altijd leuk! Nu moest en zou ik natuurlijk zelf ook de show op tv kijken. Terug in het hotel direct BBC2 opgezet en niet veel later begon het. Heel gek om je dan te bedenken dat je daar net daarvoor tussen hebt gestaan. En om dingen te zien en te horen die tijdens het optreden niet waren opgevallen.

Die uitzending werd herhaald en dus hebben we de rest van de trip in Londen die aangezet bij het wakker worden. Het was inmiddels woensdag en we waren gaar. Deze dag zou er gewinkeld gaan worden (met zeer laag tempo) en misschien een musical bijgewoond. Dat bleek een uitstekend plan. Na ergens in Soho een tentje te hebben gevonden waar ze heerlijke broodjes en taartjes hadden (en niet zulke lekkere koffie, waar de eigenaar nog steeds depri van is), vervolgden we onze weg naar de Primark. Een plek die je wel leeg moet kopen als je daar rondloopt! Maar ik heb me ingehouden (kan ik niet van iedereen zeggen…).

Snel nog even het forum checken voor de eerste verslagen van het optreden van Robbie en toen naar de musical. Het was “We will rock you” geworden en dat bleek een prima keuze te zijn. Zelfs hier kwam Robbie in voor en dus paste het weer mooi binnen de Robbie-Roadtrip.

Over de terugreis op donderdag zal ik maar kort zijn. Dat was een groot drama. Treinen geannuleerd, koffer kapot, stoptrein naar Amsterdam, natuurlijk afgezet door een taxi-chauffeur, giga-moe en chagrijnig, batterij leeg en aan het hyperen vanwege de vage berichten uit Nederland over de vervolgsacties rond Robbie….

“Wat??? Hij staat morgenmiddag in Berlijn? En het is gratis???” ……. “Ik neem een andere trein!….”

Wie helpt mij naar Robbie toe?

Robbie Williams komt naar Nederland. Een eenmalig zeer kleinschalig optreden op 9 december. Maar kaarten komen niet in de verkoop.

Om aan kaarten te komen moet je toevallig een mobiel KPN abonnement nodig hebben met daarbij een toestel van de Phonehouse. Nou loopt mijn eigen abo nog een tijdje door en lijk ik wel gek om 2 keer te betalen vanwege een concert van Robbie.

Dus vandaar mijn oproep aan alle trouwe blog lezers… Jullie willen zelf natuurlijk helemaal niet naar Robbie Williams toe. Maar hebben natuurlijk wel een KPN abo nodig op korte termijn. En natuurlijk willen jullie mij naar dit concert helpen zodat ik uitgebreid verslag kan doen en je eeuwig dankbaar ben, en jullie volgens karma 3x een eigen wens vervuld zullen krijgen (volgens karma is dat niet per definitie door mij geregeld…kun je ook weer van een ander krijgen)

Help Roosje naar Robbie!! Mail/bel me met het goede nieuws…

Robbie Williams en Paul de Leeuw II

Kaarten ingeleverd en dan ineens toch signalen dat er wel iets met Robbie stond te gebeuren bij de opnames van Lieve Paul. Je zou jezelf toch voor je kop staan als je op tv ziet dat Robbie aanwezig was en je doodleuk een paar dagen eerder je kaarten hebt teruggegeven.

Maar ja, Paul kondigt aan dat K3 komt en daar zal hij vast niet over liegen. Maar was het in 2005 ook niet Robbie en K3??? De meiden worden toch wel wat onrustig. Tot iemand de knoop doorhakt terwijl ze met de Vara aan de telefoon hangt. “We gaan gewoon, dan maar naar K3!”.

Een snipperdag genomen en op naar Almere. Buiten stond inmiddels al een erg lange rij en dit had tot gevolg dat we helemaal bovenin de zaal terecht kwamen. Best een voordeel, want met K3 als hoofdgast wil je niet op de eerste rij gezien worden;)

Robbie kwam natuurlijk niet opdagen. Dat was inmiddels ons ook wel duidelijk, terwijl we stiekem toch bleven hopen. Maar we hebben ontzettend veel lol gehad ondanks dat. En het is zaterdag en zondag op tv, dus vooral gaan kijken zou ik zeggen 😉

Thuis aangekomen was ik kapot. Het lichtje ging uit en ik droomde van Robbie bij Paul de Leeuw… Was het maar zo mooi geweest… Maar als je ‘s ochtends wakker wordt dan bereikt je ineens het bericht:”Robbie stond wel gepland voor Paul de Leeuw, maar heeft 2 dagen vantevoren geannuleerd”

*baalt lichtelijk*

Robbie Williams en Paul de Leeuw…..

Wat doe je als je Robbie Williams fan bent en je dus bij elk optreden wilt zijn wat hij geeft? Scherp zijn. Zo ben je op tijd op de hoogte van kaartverkoop voor optredens in de buurt. Met mazzel kom je dan aan kaarten voor Londen en ben je ergens bij als dat kan….en zal het nooit aan jezelf liggen als je ergens niet bij kunt zijn.

Dus kaartje voor Londen in de pocket dankzij hele erge mazzel en wachten tot Robbie naar Nederland komt. De tijd kruipt voorbij, maar er komt geen nieuws. Wel wordt bekend dat hij meerdere dingen in Duitsland gaat doen. Dat hij naar Australie gaat. Dat Zwitserland aan de beurt komt… En de landen worden 1 voor 1 toegevoegd aan het lijstje van landen die Robbie aan zal doen de komende maanden om zijn nieuwe cd te promoten.

Maar Nederland staat nog steeds niet in het lijstje. Ik dacht terug aan 2005 waar Nederland 1 van de 4 landen was waar hij een heel bijzonder optreden gaf. En in 2006 deed hij maar liefst 4 concerten voor dit kleine landje terwijl andere veel grotere landen er maar 1 of 2 kregen. Dus Nederland staat wel degelijk op de lijst van Robbie Williams bezoekjes, zou je denken.

Dus ik keek maar weer eens op de lijst. Zag een Xfactor optreden op 11 oktober en Londen op de 20ste. Neem daarbij een oud gerucht dat het een kwestie van weken was dat Robbie naar Nederland zou komen en dus kwam ik uit op een datum tussen de Xfactor en Londen. Want ja, wat moet hij anders in de tussentijd doen?

In 2005 was zijn bezoek aan Paul de Leeuw een groot succes en dus was dit de eerste gedachte. Robbie bij Paul de Leeuw. Dat kon toch eigenlijk niet anders? Dat was zo geslaagd! En waar moest ie anders heen? Dus gebeld voor kaarten en er bleken nog kaarten voor de 15de. Maar niemand van de Vara kon zeggen wie er dan op zou treden…

En dan worden we vervelend. Met meerdere kaarten voor de 15de in de pocket gaat het spel beginnen. Bellen naar het bedrijf. Bij de publieksservice blijven polsen of er al wat bekend is. Met smoesjes EVA tv bellen om uit te zoeken wie er te gast is. Paul de Leeuw spammen op twitter. Mailen naar Lieve Paul. Paul op hyves krabbelen. Toch nog eens polsen via vrienden en vage kennissen of ze al wat weten….En ga zo maar door.

Inmiddels is het dus al 10 oktober en weten we nog niets. Je kunt je kaarten 3 dagen vantevoren nog annuleren, dus we hebben nog tijd. Maar we worden zenuwachtig. Nog niets gehoord wie er te gast is. Straks is het een hele suffe uitzending. Maar na Mika en Nelly Furtado zal het best weer een andere grote ster kunnen zijn. Maar dit keer geen berichten op twitter en niets in het geruchtencircuit. Geen enkel teken dat er iets met Robbie stond te gebeuren in Nederland. En daar zat ik dan met mijn kaarten voor Paul de Leeuw op 15 oktober. Niets wetend….En zonder geduld….

Hoe dichter de datum dichterbij komt, hoe onzekerder een bezoek van Robbie zal zijn. We zouden bijna vergeten dat de oorspronkelijke aanschaf van de kaarten puur een wilde gok was… Een soort van veredelde kansberekening gebaseerd op 1 voorgaande ervaring. Niet heel betrouwbaar dus. Maar Paul en de mensen om hem heen blijven zeer goed in staat alle informatie vooral niet te geven aan de gasten.

Dus vandaag zag het er nog steeds niet rooskleurig uit. De kaarten werden ingeleverd voor een andere dag. Want als Robbie zou komen, was het allang groots aangekondigd… Toch??

En niet veel later de aankondiging op twitter dat K3 te gast zou zijn…. Nog niet iedereen heeft door dat ik mijn kaarten al heb aangepast en zij hebben op slag met mij te doen, vanwege dat K3 verhaal.

Maar ja…als iemand ergens wat opvangt dan wordt het even stressen….helemaal als het iemand is die soms nog wel eens iets met Robbie te maken heeft… En ja…wat moet zo iemand bij K3??? Ik zou het niet weten, maar wil nu stiekem toch wel kaarten voor de 15de 😉

Ego paintball…

Mijn ego heeft het even zwaar. En dat is niet direct negatief. Maar mijn ego is op ontdekkingstocht en maakt van alles mee. Fijne dingen en ook mindere dingen. Met het universum die de touwtjes in handen heeft. Een hoger doel…. Daar is het allemaal goed voor.

Dus ik sta op een paintball veld. En van alle kanten schieten ze op me. Maar geraakt worden is eigenlijk niet eens zo slecht. Zolang je maar niet keihard geraakt wordt zonder dat je het door hebt en pas een half uur later je bedenkt dat je pijn hebt, maar geen idee meer hebt wie dat veroorzaakt had. Om dit spel goed te spelen moet ik anticiperen, reageren en een klein beetje schrap staan.

Zo nu en dan vraag ik me wel eens af waar ik aan ben begonnen. “Waarom wilde ik dit ook alweer?” Ik wilde voelen wat ik echt voel. Ik wilde weten wie ik echt ben. En haar wilde ik dan dus ook echt zijn… Dus ik zette mijn helm op, trok mijn overall aan en besloot mee te doen met dit spel dat “leven” heet. Dat spel waar je constant verrast wordt en waar sommige kogels best hard aan kunnen komen.

Het pakt anders uit dan verwacht. Ik had misschien een 2d spel verwacht terwijl het minimaal 3d is. Het spel had in mijn idee maar 1 thema maar komt nu in mijn hele wereld naar voren. Dus op mijn werk wordt ik neergeknald. Terwijl ik met vrienden zit te borrelen krijg ik een verfkogel tegen mijn kont. Zomaar op straat kan ik nog net bukken voor een sluipschutter en zelfs online moet mijn ego op scherp staan.

Maar de kleine stappen die nodig waren zijn er wel. Ik schiet terug, ontwijk als dat nog lukt, ga in de onderhandeling, maar verstop me niet meer standaard achter dat grote stevige welbekende muurtje. Ik oefen nog wel even door, want de muur is wel verleidelijk. Maar elk genomen risico levert nu in ieder geval wel iets op.

Zomaar een zaterdagavond…

Wat begon als ontzettend luie dag, een beetje met de laptop op schoot filmpjes kijken, beetje internetten en chatten, is uiteindelijk toch best apart geworden.

Ik wist al wel dat ik de deur nog uit moest. Er waren namelijk voor erg weinig 2 kaarten gescoord voor James Morrison in Odeon. Dat laat je als jezelf respecterend concert- en muziekliefhebber niet aan je neus voorbij gaan. En dus pakte ik de fiets en vertrok ik richting stad.

Bij Odeon bleek al een rij te staan en de deuren waren nog niet open. Maar gelukkig is het een kleine zaal en zijn we niet hele erge fans van James. We kletsen daarom nog even bij, gaan toch maar in de rij staan en staan niet heel veel later binnen in Odeon. We hoorden vertellen dat er eigenlijk alleen maar grote fans aanwezig waren toen ik het antwoord op de prijsvraag niet wist. Dus dat ik maar beter niet kon laten merken dat ik niet zo’n bijzonder grote fan ben. Dat zou wel bepaalde reacties los kunnen maken. Ik gokte dus maar dat James inmiddels 4 optredens heeft gedaan in Nederland en liep de zaal in, mijn ogen uitkijkend vanwege het prachtige plafond daar!

Het was een mini optreden. 45 Minuten stonden er gepland, het werden er nog net even wat minder. Maar semi-akoestisch, klein, intiem en gewoon fijn. En daar stond een artiest die wel voor een veel groter publiek heeft gestaan. Maar ook hier genoot hij van. Ik inhaleerde nog wat fijne gevoelens bij wat nummers, droomde weg en grinnikte om een onverwachte grimas van James. En eigenlijk is elk nummer van hem gewoon weer heel vertrouwd. Komt door zijn stem. Doet ie niets aan 😉

Maar ja…dan is het nog vroeg. En dus werd het tijd om ons filmabo te gebruiken. En van alle films die er dan zijn, besluit je naar Dance Flick te gaan. En dat was de meest domme actie ooit. Vlak voordat we de zaal in konden, zag ik iemand staan die best wel op Richard Krajicek leek. Hij stond een beetje in zijn eentje, maar leek minder groot en breed dan wat ik van “De Kraai” zou verwachten. Maar we konden er echt niet omheen. Het was hem wel…En hij ging naar de bios. Maar met wie? Ik voelde al een ontzettend grote roddel aankomen toen er een vrouw zijn kant op liep. Daphne was ook niet direct herkenbaar in het wild. Geen idee waarom dat is. Maar als Richard er niet bij had gestaan, had ik haar nooit herkend.

Slim van ze dat ze niet naar Dance Flick zijn geweest. Al de eerste 5 minuten werd me duidelijk dat ik hier nooit naartoe had moeten gaan. Ik vind niet snel een film slecht, maar deze was SLECHT!! En nog zwaar irritant ook. Maar ik heb hem uitgezeten en ben daarna gruwelend de zaal uitgelopen. Wat een fiasco. Daar moesten we wat op vinden.

Dan maar een tweede poging. Het was inmiddels al bijna middernacht, maar zelfs op 00 uur draaide Fame nog. En het is toch weekend? Morgen hoeven we niet vroeg ons bed uit. Dus kaartje gehaald en een paar minuten later weer kwijtgeraakt op het toilet (don’t ask). Maar gelukkig mocht ik nog steeds naar binnen…De zaal was redelijk uitgestorven. Een stelletje bleek geen hotelkamer nodig te vinden. En voor ons zaten 2 meiden die hun eigen versnaperingen bij zich hadden. En de sfeer zat er vast vanwege het tijdstip al snel goed in. Een beetje melig werd het wel, een paar mannen schoven net even tever door terwijl dat vanwege de lege zaal toch niet nodig was. De toon was gezet. Beetje grinniken, rare opmerkingen maken en de film kijken 😉

De reacties over Fame zijn wisselend. De heren vonden er maar niets aan. Vonden de vorige Fame veel beter. Ikzelf vond het prachtig. Heb er zelfs nog een beetje inspiratie uit gehaald. Jammer dat ik dankzij deze hele avond alleen een veel drukker programma ga krijgen. Want ik moet nu ineens de co-assistent kijken omdat 1 van de heren daarin speelt. En nog iets anders, maar daar kan ik nu even niet opkomen. En natuurlijk mijn eigen inspiratie van Fame tot iets moois laten uitbloeien…

Bed zonder matras…

“We komen uw bed donderdagavond afleveren”, met die belofte werd ik naar huis gestuurd. Ik had net mijn karretje vol met Ikea spullen afgegeven bij transport en verheugde me op het ontvangen en in elkaar zetten van mijn nieuwe bed, 2 dagen later.

Netjes op tijd ging de bel die donderdagavond. In rap tempo werden de met pijn en moeite uit het schap gehaalde dozen naar binnen gedragen. Even natellen…Ja, dat was het…wilde ik even tekenen…Krabbeltje…”Oh, er zit nog een briefje bij”…

“Oja mevrouw..Het matras blijkt oververkoop te zijn….die kan niet geleverd worden”. Ik kom tot de ontdekking dat het matras inderdaad niet tussen de spullen staat. Hoe blond! Verward vroeg ik me af hoe dat dan zat. Kreeg ik geld terug? Komt het matras ooit weer wel? “U moet morgen maar even dit telefoonnummer bellen en dan leggen ze het wel uit”.. Daar zit je dan. Net je oude matras aan de weg gelegd voor het grof vuil. Je nieuwe bed in ontvangst genomen. Alleen hadden ze er ff niet bij gezegd dat het matras er niet bij zou zitten. Wat heb je in hemelsnaam aan een bed zonder matras???

Dus netjes even bellen. Er was een fout ergens. Volgens de voorraad had het matras er wel moeten zijn, maar in het magazijn was het niet te vinden geweest. Een soort overboeking op je vakantiebestemming. Jammer maar helaas…er was niets aan te doen. “De matrassen zijn volgende week weer leverbaar, dan nemen we weer contact met u op”. Het enige wat ik kon bedenken was:”Waar moet ik al die tijd in hemelsnaam op slapen??”

Nou moet ik zeggen dat mijn bank echt super lekker ligt. Daar val ik dan ook geregeld op in slaap. Maar ja…Om daar een week op te slapen, met de katten die continu over je heen lopen omdat ze het zo gezellig vinden dat je bij hun slaapt… Nee, dank je. Ik haalde dan maar het logeerbed uit de kast, deed de stekker in het stopcontact, en voor ik het wist stond er een heus luxe bed in mijn slaapkamer. Aerobed deluxe superedition…Als we die niet hadden…

De dag nadat het matras weer geleverd kon worden had ik nog niets gehoord en besloot ik maar eens te bellen. “Nee mevrouw, wij bellen u…”, en dat was het dan. Er was zoveel fout gegaan vanwege een verbouwing in het Amsterdamse magazijn. Ik was niet de enige zonder matras. Met die mededeling zag ik al die mensen gefrustreerd voor zich uit kijken…Zich afvragend waar ze op moesten slapen…

De dagen kropen voorbij…Ik was allang met andere dingen bezig en was inmiddels gewend aan mijn luchtbedje. Donderdagavond ging de telefoon:”We komen vanavond uw matras brengen”. Fijn, dat soort korte termijn beloftes, maar ik kon dus gewoon niet. Die avond zou ik niet thuis zijn. Dus dan vrijdag maar…”Dat kan dan tussen 5 en 8″. Geen goed idee, aangezien ik dan van een heerlijke hotstone-massage zou gaan genieten. “Kan het niet tussen 8 en 11?”, vroeg ik…

Dat kwam helemaal niet uit. Er waren namelijk ook nog andere mensen zonder matras. En ja…die tijd was gereserveerd voor de mensen die morgen kun matras zouden krijgen..En als de auto vol was, dan was ie vol. Ik legde uit dat ik daar behoorlijk van baalde, aangezien ik al erg lang op een matras wacht en mijn oude matras al geruime tijd geleden heb weggegooid… “Misschien moeten we het dan toch maar vanaf 8 uur doen op vrijdagavond…we gaan dat gewoon regelen”.

Mooi…Vrijdagavond dus. Ik ging relaxt naar de hotstone-massage…Ging daarna nog even bij Appie langs. Zette thuis een dvd op. Maakte het mezelf gemakkelijk en wachtte tot het 8 uur was… En 9 uur… En 10 uur….

Nou moet je weten: de busjes van de Ikea transport zijn klein… Daar passen misschien 5 klanten met hun bestelling in. En als ze om 8 uur gaan rijden, dan zou je verwachten dat ze om 10 uur allang bij je langs zijn geweest. Dus het donkerbruine vermoeden begon zich aan mij op te dringen dat ik voor 11 uur ‘s avonds nog steeds mijn matras niet zou hebben…

Dus het werd 11 uur. Ik was alweer vrolijk in slaap gevallen op mijn bank. Maar had nog niets gehoord van een deurbel of geklop… Zo vreemd. Ik keek maar eens in de brievenbus of daar een briefje lag. En checkte mijn telefoon. En vond helemaal niets. De tijd verstreek en om 12 uur en 1 uur zat ik nog steeds zinder matras en besloot ik nog een extra nachtje op mijn luchtbed te gaan slapen.

Die nacht werd ik gek. Ik droomde van telefonistes die door mij door het telefoondraadje heen werden getrokken omdat ze me doodleuk vertelden dat ik nog een maand moest wachten op mijn matras. Ik heb de hele Ikea gesloopt. Ben de transportafdeling langsgeweest om te zeggen dat ze me NU een matras moesten komen brengen…En ga zo maar door. Je zou er zo een hele vette actiefilm van kunnen maken.

Vol woede pakte ik de telefoon vanochtend om de Ikea te bellen. Maar na het horen van de stem aan de andere kant van de lijn was alles weg. Wat vreemd en dat is niet de bedoeling. Alleen toen ze vertelde dat het transportbedrijf het weekend niet bereikbaar is, begon er weer wat op te borrelen. “Wacht…ik ga er gewoon een spoed van maken en ga gewoon een beetje liegen dat u geen matras meer heeft”…..*stilte*….Ik grinnik:”Maar dat is nog waar ook”….*stilte*….”Oh…dan moet dit heel snel opgelost worden..Ik bel u zo terug”.

En dus ging iets later de telefoon. Ze zouden binnen een uur mijn matras komen brengen. En deze keer waren ze er wel (al waren ze een klein beetje te laat).