Relatie geluk en inspiratie…

Heerlijk, die dubbelzinnige titels. Het werd weer eens tijd voor een blog. Ik voel me namelijk verplicht, want ik krijg klachten. En een van die klagers ben ik zelf. Want het kan toch niet zijn dat er niets te schrijven valt?

Ik hoor regelmatig dat ik eigenlijk iets met schrijven zou moeten doen. En dat hoor ik dan zowel van mensen die dit blog kennen, als van mensen die verwachten dat je laatste verhaal een opstel was op de middelbare school. “Je hebt fantasie”, waarmee ze eigenlijk bedoelen dat je wel hele vreemde kronkels hebt. “Je zou boeken moeten schrijven!” waarmee er dus eigenlijk gesuggereerd wordt dat je zoveel kronkels hebt dat je er meteen meerdere boeken mee kunt vullen. Toppertje was wel de suggestie van een 7-luik… Ik wilde meteen een sprintje trekken naar de psychiater.

Mijn eerste blog was in december 2003. Schreef ik in mijn eerste jaar nog 1000 berichten bij elkaar (zinnig en vooral onzinnig), nu moet ik moeite doen om er 2 per maand uit te persen. Weinig behoefte, geen noodzaak en geen inspiratie is de reden. Een verslagje van een bijgewoond concert kan nog net. Een opleving van Robbie-manie kan ik ook nog veinzen. Maar het wil niet meer. Het werkt niet meer zo, dat als ik achter (of voor, voor de pietlutten) mijn toetsenbord ga zitten, de verhalen zich vanzelf schrijven. Ik kan tijden naar een scherm staren en gewoon niet weten wat te schrijven. Weg inspiratie. Niets, noppes, nada om te melden.

Zo zei een vriendin van mij van de week:”Ze heeft allemaal vrienden op internet, het is ook zo’n kluizenares!”. En ik werd gewoon giftig. Ja, zo’n tijd is er geweest. En laat dat nou net de tijd zijn geweest dat ik 1000 berichten per jaar schreef. In een tijd dat ik amper buiten kwam en zo min mogelijk sociale contacten had, wist ik meer bij elkaar te verzinnen dan nu. En dat terwijl ik nu zoveel meer meemaak.

Ik begin kunstenaars te begrijpen. Dat de mooiste kunstwerken zich vormen in de diepste dalen. Voel je maar lekker ongelukkig, je hoofd gaat tekeer met slechte kronkels, en je grijpt naar iets om er vanaf te komen. Je moet schilderen, muziek maken of schrijven. Weg met die negatieve gedachten en emoties! Een ultieme vorm van therapie die misschien wel heilzamer is dan antidepressiva.

Dus dat hier weinig stukken geschreven worden is gewoon een goed signaal. Tijd om te leren inspiratie te halen uit andere dingen dan mijn eigen hersenspinsels. En niet te verzanden in verhalen over “hoe geweldig het allemaal wel niet is”, want ik heb ooit eens gelezen dat mensen liever lezen over ellende dan halleluja verhalen. Ik noem geen namen en geef geen link, want haar blog doet het nog steeds niet *hint*. Of zou ze gewoon net als ik gewoon prima in haar vel zitten?

John Mayer maakt me trotse Nederlander…

“Ga je mee naar John Mayer?” werd me een tijdje geleden gevraagd. Nou, voor mij was dat niet zo interessant. Ik kon niet eens een liedje bedenken wat ik kende. John Mayer, die man op twitter die best geinige dingen zegt en de ex van Jennifer Aniston is. Die ik eigenlijk alleen maar ken van de roddels. “Welk liedje ken ik dan van hem?” heb ik vervolgens een paar keer gevraagd.

Nee, John Mayer moet je echt heen als je de kans hebt…. Uhuh…. De eerste kaartverkoop was een drama. Ik had gezegd dat het niet zo hoeft. Niemand had kaarten en overal las en hoorde ik zwaar teleurgestelde reacties. Was ie dan echt goed? Toen een oud klasgenoot van mij, die nogal muzikaal is, ook zwaar down bleek te zijn, begon ik ergens toch ook wel te balen. Daar moest ik blijkbaar heen.

Er kwam een extra show. John tweette namelijk dat hij het zo bizar vond dat het in Amsterdam in no time was uitverkocht. Hij wist niet dat hij big in Amsterdam was. Maar dat wist ik ook niet ;). Ik gaf aan toch wel mee te willen (niets veranderlijker dan mijn keuzes) en in de voorverkoop werden een aantal kaarten gescoord.

In de freezing kou stond vervolgens de halve HMH al voor de deur te wachten toen we aankwamen. Ik kon niet voorkomen dat ik dacht:”Waarom staan die mensen in hemelsnaam nu al buiten te wachten….ik ken zijn muziek niet eens!” In de vrieskou, iets wat ik misschien niet eens zou doen voor Robbie! (“yeah right”, hoor ik je denken)

Binnen toch best redelijke plaatsen aan de zijkant voorin. En prima uitzicht op het podium waar eerst Lisa (van Xfactor) een paar nummers zong. Dijk van een stem, maar het viel me ineens op hoe erg onherkenbaar die eigenlijk was. Op tv was ik toch best onder de indruk van haar geweest, maar hier kreeg ik geen kippenvel. Of zal het met de kleding te maken hebben (Vooral niet aan je hotpants trekken als ze je kruis in kruipen)?

Maar we kwamen voor John Mayer. En dan is dat zo anders dan je verwacht! Ik dacht namelijk dat hij vooral zanger is die zichzelf begeleidt op gitaar. Maar het is net ff andersom. Gitarist die er voor de gelegenheid ook maar even bij zingt. Nou boeit dat me normaal niet zo… Maar hij was toch wel meesterlijk!

Bespeel je instrument met gevoel, is zijn grootste talent, wat mij betreft. Zijn lijf speelde van zijn tenen tot zijn kruin mee op de gitaar. Soms verdween hij helemaal in zijn muziek en leek hij wel in trance. Dan weer zat hij met pretogen te geinen met zijn band.

De zaal was bizar uitzinnig. Het leek wel alsof de Beatles weer aan het optreden waren ofzo. Waar kwam dat nou weer vandaan? Maar iedereen voelde het. En ik vond dat nog het meest bijzondere van de avond. Ja, geweldige muziek. En de band kon niet genoeg krijgen van het publiek. Maar het idee dat Nederlanders toch blijkbaar elke keer weer de harten van de muzikanten veroveren… Ik vond het wel wat. Hij gaf aan niet zoveel met toeren in Europa te hebben, tot dit optreden in Amsterdam. Hij zou altijd terug blijven komen zolang hij muziek zou maken. En daar hou ik wel van.

Het concert van John Mayer maakte dat ik fan ben van een artiest waar ik al veel eerder fan van had moeten worden. Heerlijk die unieke sound! Het concert maakte dat ik trotse Nederlander werd omdat wij blijkbaar goede muziek erg weten te waarderen en dat laten merken. Maar ook dat we blijkbaar gewoon heerlijk relaxt zijn en willen genieten met zijn allen. En soms moet je dat gewoon weer even beseffen.

Egotijd…ook wel “me time”

Steeds weer als ik een vakantie probeer te vinden (zoeken doe ik veel, vinden wat minder) komt het dilemma: Ga ik alleen of met iemand samen? Nou heb ik wisselende successen behaald met beide manieren, dus ben ik er niet achter wat het beste is….

Want wat is dat toch? Er gaan toch zat mensen met vrienden samen op vakantie. Maar als ik het doe ben ik na de vakantie moeier dan daarvoor. Ik heb dan echt wel het gevoel een overdosis van deze vriendschap te hebben gehad. Hoe leuk mijn vrienden ook zijn, ik ben niet in staat een week fulltime met ze op te trekken.

Nee, na een aantal jaren op mezelf te wonen heb ik een steeds groter wordende behoefte aan egotijd/me time. Gewoon even niemand om me heen. Doen waar ik zin in heb. Geen gesprek gaande houden. Desnoods suf voor me uit staren of zeer lang uitslapen. Of wellicht een internetcafe opzoeken en een beetje ongestoord rondsurfen…

Doe dat maar eens als je met iemand op vakantie bent. Of je kwetst iemand omdat je even niet bij hem/haar in de buurt wilt zijn. Of iemand durft je niet alleen op pad te laten gaan. Of de ander kan zelf totaal niet alleen zijn en vraagt zich af wat hij/zij dan moet doen. En ga zo maar door. En daarbij…ook al krijg je het voor elkaar…dan nog is het niet helemaal ego-tijd. Want al die tijd hou je toch je horloge in de gaten omdat je ergens een tijd en plaats hebt afgesproken elkaar weer te treffen…. Toch ergens een gebrek aan vrijheid…

“Maar dan ga je toch lekker alleen?”, zou je denken? Dat is de eerste 2 dagen ook heerlijk. Maar daarna gaat het knagen. Niemand om je ervaringen mee te delen. En alleen dineren is dan weer iets wat ik niet zo gezellig vind. Obers snappen het vaak ook niet helemaal en zorgen in dat geval dat je in sneltreinvaart je eten op tafel krijgt. Uitgebreid een boek lezen of plannen maken voor de bezienswaardigheden van morgen is dan toch lastig.

Dus ik ben een reis aan het uitzoeken, maar kom er niet uit. Een singlesreis naar Midden-Amerika. Ga ik dat heerlijk vinden of er helemaal gestoord van worden? Want dan is 3 weken ineens heel lang…..