De grote ommezwaai?

Na jaren van piekeren en meer downs dan ups, werd ik er zelf ook zo vervelend van dat het anders moest. Veranderen dus. Iets waar blijkbaar een ingebouwde weerstand tegen bestaat. Zo ook in mij. Ik wilde wel anders zijn, maar niet veranderen. Mijn leven moest anders worden, maar ik ging er niets anders voor doen.

Ik droomde over mijn andere leven. Op het strand van Mexico rondlopen in mijn nieuwste bikini met mijn eindelijk strakke figuurtje. Met aan mijn arm de ideale man. Om maar een van de dromen te noemen…. Ik had het idee dat alles anders zou zijn. Je achteraf precies je vinger kon leggen op het moment dat de knop om ging. Dat je kon zeggen:”Die gebeurtenis of die actie heeft alles veranderd!”

Met dat beeld stap je in een proces. En ineens merk je dat je niet meer piekert als voorheen. Dat je meer energie krijgt. Dat je je grenzen beter aan gaat geven. Dat je niet meer zo bang bent voor ruzie. Dat je risico’s durft te nemen. Dat je stopt met uitstellen. En dat falen soms ook best bevrijdend werkt.

Een vriendin vraagt wat ik heb gedaan. Ik kijk anders uit mijn ogen en ben een stuk relaxter. Het lijkt me voor de wind te gaan. Zij wil dat ook. In haar herken ik mezelf. Dromen van een ander leven zonder actie te willen ondernemen….

Nu begrijp ik hoe vermoeiend ik moet zijn geweest in de omgang. Mijn volgende uitdaging is nu om iedereen zijn eigen leven te laten leiden. Hoe aanlokkelijk het ook is om iemands handje vast te gaan houden, te duwen in de (voor mij) juiste richting, boos te worden dat iemand voor de zoveelste keer moppert zonder er eens wat aan te doen…

Want het is zo simpel om je leven veranderd te krijgen. Maar zonder zelf een stap te zetten, kom je er nooit…

Leave a Reply

Your email address will not be published.