De konkelende kinders van Planet Fan…

Ik kan me er niet achter verschuilen dat ik 13 was en dus niet beter wist. Nee, ik was ruim 25 toen ik mijn eerste schreden zette op “Planet Fan”. Het was vrij laat dat ik dacht te ontdekken dat de hedendaagse fan ongeveer net zo oud was als ikzelf. In mijn beleving waren die gillende keukenmeiden bij een concert namelijk niet ouder dan 18. En dat was een meevaller. Met deze kennis besloot ik toe te treden tot een groep die al gepokt en gemazeld was in het fanzijn. Je hoorde de meest fantastische verhalen. En tussen de regels zat ook iets verstopt, waar ik de vinger niet op kon leggen.

Naief maar trots om bewoner te zijn van “Planet Fan”, zoals Robbie de woonplaats van zijn fans noemt. Ik merkte al snel een van de eerste nadelen: het is verslavend. De chatbox op de officiele site kreeg zo nu en dan bezoek van Robbie zelf en dus moest je daar ongeveer wonen om maar niets te missen. En als je even een tukkie moest doen of boodschappen, dan had je hele bellijsten. Zodra Robbie op de site verscheen liep de chatbox dan ook in no time compleet vol, ook al was het 4 uur in de nacht. Een bijzonder verschijnsel waar ik wel wat experimenten mee wilde doen. Met wat handige nerd-technieken kreeg ik het al snel voor elkaar om ook een “Robbie-jasje” aan te trekken en heb daarmee per ongeluk (??) ook grote hysterie veroorzaakt (oops, de algemene room ipv de oefenkamer).

Op de planeet ontdekte ik al snel een soort van kasten-stelsel. En dit loopt vanaf de nepfan tot aan diehard, met een enkel buitenbeentje zoals de “geflipte fan”. In deze laatste categorie hoort bijvoorbeeld een Australische fan die al jaren ervan overtuigd is via satelliet gevangen gehouden te worden door Robbie. De reguliere kastenindeling kan vrij eenvoudig uitgelegd worden. Dit is een wiskundige formule van “aantal bijgewoonde concerten (eerste rij geeft bonuspunten)”+”aantal jaren fan”+”aantal keren in het echt gezien”+5x”samen mee op de foto”+ 0,5x”activiteit op fan-verzamelplaatsen”. Nieuwelingen worden maar wat graag ingedeeld als nepfan. En verdienen in de ogen van andere bewoners om die reden dan ook direct geen plek op de eerste rij bij een concert. En al helemaal geen kaarten via een prijsvraag voor een intiem optreden of meet&greet.

Gelukkig is in dit kastenstelsel groei mogelijk. Zij het met moeite. Want je oude posities blijven je achtervolgen. Ergens, hoe diehard je inmiddels ook geworden bent, blijven andere diehards je altijd als de nepfan onder de diehards beschouwen. Maar, door maar zoveel mogelijk concerten bij te wonen op de eerste rij, maak je grote sprongen. En dus met een inhaalslag van 16 concerten in 2006 maakte ik de sprong van nepfan naar diehard. En dat is dan wel de “ultieme” plek. Want als diehard krijg je toegang tot de scoops. Je hoort als een van de eersten over wedstrijden die eraan zitten te komen. Geruchten dat er een optreden in een tvprogramma aan zit te komen. Je komt als het ware op een lijst “mensen die overal bij horen te zijn”.

Geschiedenis is op “Planet Fan” ieders specialiteit. Feilloos weet iedereen wie wat in het verleden heeft gewonnen en wie toen mee mocht. Hoe dit geregeld werd en wie er buitengesloten werd. Waar de ruzies plaatsvonden en met welke reden. En ook schulden worden goed in de gaten gehouden. Want als je vorig jaar mee mocht met fan x, en je wint zelf, behoor je allereerst je schuld te vereffenen met fan x.

Maar in tijden van schaarste breekt er rumoer uit op de planeet. De nepfans worden als eerste ge-elimineerd. En binnen de diehards blijken een soort van subgroepen te bestaan. Er zijn maar 100 plekken te vergeven voor een prive concert. Dus vertel het vooral niet aan de andere subgroep, want dat gaat ten koste van je eigen overlevingskansen. Er ontstaat een vorm van informatiehamsteren die zeer professioneel geborgd is. De onrendabele lijnen buiten de subgroep worden verbroken, vrijwillig of onder druk. En potentiele lucratieve pionnen worden nieuwe overeenkomsten mee gesloten. De subgroep met de meest gehamsterde informatie heeft meer macht en is zo aantrekkelijk dat het mogelijk is met zogenaamde “0-uren” contracten te werken. En eigenlijk komt dit neer op “Als we je nodig hebben ben je welkom, maar vol is vol”. Dit kan dus tot gevolg hebben dat er in de paniek net genoeg kaarten geregeld worden voor de harde kern van de subgroep en jij als trouwe flexwerker naast de pot piest. En dan sta je er ineens alleen voor.

Daarnaast heb je ook subgroepen die zich al afgesplitst hebben. Vaak zijn dit duo’s met hun eigen specialiteit. Prijsvragen winnen, netwerken met de juiste contacten, snelle inzetbaarheid, geld. En misschien kun je dit ook wel zien als een groep specialisten die naar gelang de situatie een tijdelijk samenwerkingsverband vormen met andere specialisten. En dan wel op grond van gelijkwaardigheid. Echter met een gevaar: Ben je niet op tijd met je werkafspraken, val je buiten de boot zodra er gerend moet worden.

Pychologisch is schaarste op deze planeet een zeer interessant verschijnsel. En het lijkt een reductie van de gemiddelde mentale leeftijd te veroorzaken. En voor je het weet zit je tussen allemaal konkelende kinders die alleen maar “van ikke, mij, niet jou, want jij bent stom!” roepen. Dus misschien is de leeftijd toch helemaal niet zo hoog als ik eerst dacht….of moet je je toch maar gaan specialiseren 😉