Bijna klaar voor 2015

Voor de zoveelste keer loop ik een rondje door mijn huis. “Moet ik echt niet een van deze boeken mee?”. Ik trek de kast open en haal daar een harde schijf met belangrijke bestanden uit. “Die gaat naar een goede vriendin”. De spullenberg in mijn koffer groeit en groeit. Ik krijg visioenen van de hele straat die op mijn koffer komt helpen zitten om hem straks dicht te krijgen.

Mijn lijstje van dingen die geregeld moeten worden is gevoelsmatig veel te kort. Dus ik loop steeds met het idee rond dat ik belangrijke dingen aan het vergeten ben. Een gevoel wat ik maar al te goed ken van de simpele stedentrips, maar nu nog tig keer groter. Mijn innerlijke controlfreak draait overuren ter ondersteuning van mijn interne regelneef. Vandaag toch nog snel even een lunchbox gehaald, zodat ik ook simpelweg brood mee kan nemen naar de les. Waar je al niet aan denkt…

De kerstperiode is ideaal om iedereen toch nog snel even te zien voor ik vertrek. Er zijn mensen die zeggen “Jij gaat echt nooit meer terug komen”, terwijl ik daar zelf helemaal niet van uit ga. Maar stuk voor stuk, wie ik er ook over spreek, iedereen reageert oprecht positief op mijn plannen. Dat maakt het extra leuk. En ik loop de laatste tijd dan ook met een grijns door Amsterdam, nog even deze stad in me op nemend voor ik een paar maanden vertrek.

Door al het regelen, inpakken, stressen en afspreken zou ik bijna vergeten dat er nog flink wat precourse huiswerk gemaakt moet worden. Ze zeggen dat het tussen de 20 en 40 uur zou moeten kosten, maar dat valt vies tegen als je het niet wilt afraffelen. Maar het is geweldig om in de mood te komen voor 2015 dat wat mij betreft geweldig zal beginnen….

Waarom wil ik dit?

“Ik kap ermee, laat allemaal maar zitten!”, schoot er een paar weken geleden constant door mijn hoofd. Alles wat ik dacht dat ik wilde was op losse schroeven komen te staan. Ik was bekaf en wilde alleen maar slapen en huilen. Zo erg als ik me had verheugd op mijn kennismaking met San Francisco, zo erg liep het uit op een deceptie. Was dit dan echt wel mijn droom? Had ik mezelf misschien alleen maar wijsgemaakt dat ik dit wilde? Of wilde ik hier alleen maar heen vanwege hun? De “hun” waar ik het nu niet meer voor hoefde te doen.

“Dat was het dan… ik annuleer wel en ga dan maar gewoon werken”. Want waar is het eigenlijk allemaal goed voor? Die comfort zone is misschien toch zo gek nog niet. “Ik gebruik de vakantiedagen en het geld wel gewoon voor een vakantie en laat mijn ambitie los”. Ineens had ik sterk de behoefte om terug te grijpen naar de automatische piloot. Gewoon te kunnen voorspellen hoe mijn toekomst eruit zal zien.

Mijn voorbereidingen zette ik in de koelkast, in afwachting van wat mijn gevoel zou gaan doen. Maar het uitzicht op de zekerheid prikkelde me ook niet meer. In een soort van niemandsland zat ik; niet meer terug kunnen, maar ook niet vooruit willen. Gelukkig, met het drogen van de tranen kwam de voorpret langzaam weer terug en trok ik de koelkast voorzichtig weer open. Ik begon er weer over te fantaseren.

De daadwerkelijke ondertekening van het cursuscontract was een gigantische drempel. En heus niet alleen vanwege die cursus alleen, of wat het allemaal kost. Maar eigenlijk ook vanwege de betekenis van het geheel. Ik liet met die handtekening het oude los en koos voor iets nieuws en onzekers. Drie maanden in San Francisco wonen, wie zegt me dat het de tweede keer wel goed bevalt?

Maar het moment dat ik de krabbel zette, is alles anders geworden. Geen twijfel meer. Ik kon tenslotte nu toch niet meer terug. De intercity kwam langs en ik sprong erop. Aanbetalen, onderdak zoeken, auto regelen, verzekeringen uitzoeken… bellen, mailen en nog meer bellen. Alles draait nu om mijn Amerikaanse avontuur.

MIJN Amerikaanse avontuur. Ge├»nspireerd door… Ik zit in een super flow. Er komen ineens allemaal meevallers. Heb een betaalbare auto gevonden. En heb de meest waanzinnige “too good to be true” kamer gevonden. Onderweg krijg ik contact met allemaal boeiende en fijne mensen, die me uitnodigen voor borrels en etentjes als ik eenmaal in San Francisco zit. De mails van de toekomstige klasgenoten stromen binnen en het begint nu echt te leven. En intussen durf ik zelfs te zeggen dat ik ongeduldig aan het worden ben.

Vandaag werd me een aantal keer gezegd “Joh, ik dacht dat je al in Amerika zat”…. en ik kon alleen maar denken “Helaas nog niet….”.