Waar ik nu hoor te zijn…

Het is rond half tien in de avond. Deze komende week staat in het teken van Natural Language Processing, het door de computer laten doen van slimme dingen met geschreven teksten. Voor we daarmee kunnen beginnen moet er wel tekst zijn. Dus vandaag sloegen we aan het “web-scrapen” en de hierdoor gekopieerde internet pagina’s sloegen we op in MongoDB. Allemaal technisch geleuter, maar ik verheug me al een tijdje op deze week. Of eigenlijk heb ik altijd al het meest verheugd op de tweede helft van het theoretisch deel van de opleiding, die deze week begonnen is. En dus kun je zeggen dat ik best happy ben.

En dus boeit het me niet dat het al half tien is en ik nog steeds op “school” ben. Met een groepje van vier (2 medewerkers en 2 studenten) zijn we even daarvoor in de buurt een hapje gaan eten in een 50’s Drive-In, inclusief jukebox. We praatten over andere docenten, het zijn van data scientist, de CV van de andere student, mijn reden om naar SF te komen, de succesvolle startup van een van de medewerkers. Maar ook het bouwen van een slimme dating-app die een lokale beschikbare miljonair voor je zoekt, kwam ter sprake. Geen idee uit welke hoek dat onderwerp kwam….. Maar het werd gezellig, zelfs zo erg dat ik “extravert” werd genoemd. En dat is al even geleden.

M., de andere student… Ik heb een zwak voor die jongen. Hij heeft een enorm hoge knuffelfactor en tovert met zijn aanwezigheid eigenlijk al meteen een glimlach op je gezicht. Hij is een en al positiviteit. Hij is Amerikaan, maar komt niet uit de buurt. Via Airbnb zocht hij een betaalbare kamer in San Francisco en hij dacht wat leuks gevonden te hebben in de buurt. Om vervolgens bij aankomst erachter te komen dat hij helemaal geen prive-kamer had geboekt en met tig mensen in stapelbedden op een kamer slaapt voor 1200 dollar per maand. Een upgrade naar de “kast” is mogelijk, maar er is een lange wachtrij voor die exclusieve plek. En het kost wel extra. Het leverde een paar goede verhalen op, en mijn levendige fantasie maakt er een rampzalig verhaal van. Ondanks dat bleef hij de voordelen van de situatie inzien. Maar ik was vandaag toch wel blij te horen dat hij inmiddels een andere kamer heeft gevonden.

Ze plaagden hem vandaag met zijn CV. De eigenaar van de startup zag er geen heil in om hem aan te nemen met zo’n slecht CV. Dus gooide M. de helft van zijn CV meteen (digitaal) in de prullenbak. Maar ja, bij de startup-per weet je nooit hoe serieus hij echt is. Hij is wat je je voorstelt bij de echte Silicon Valley nerd. Die jongen is geniaal, heeft een fotografisch geheugen, en is op het eerste gezicht “een beetje vreemd” met wat ogenschijnlijke autistische trekjes. Hij kan soms enorm in zichzelf gekeerd aan het werk zijn. Hij draagt het liefst relaxte oversized kleren en het zou me niet verbazen als hij het liefst de hele dag op zijn sokken zou lopen. Als je er een beetje doorheen prikt, blijkt het een geweldige vent te zijn. Heel eerlijk en met een leuk gevoel voor humor. Hij was ooit docent en hoort nog steeds bij het meubilair van de school. Hij is huisgenoot met de co-founder van zijn bedrijf, de man die mij zaterdag een rondleiding door Oakland gaf. Over dat soort constructies later vast meer…

De ander was vandaag onze docent, omdat dit zijn specialisme is. Maar meestal ondersteunt hij bij de opdrachten die we moeten maken. Hij is Aziaat met een gek Brits accent wat ik soms maar moeilijk kan verstaan. Hij is zo iemand die uiteindelijk een hele goede docent zou kunnen worden. Hij is altijd geduldig en neemt zijn rol erg serieus. Naarmate dat hij minder serieus hoeft te zijn, komt zijn melige kant omhoog die erg aanstekelijk is. Hij is een van de mensen die vaak langer blijft plakken op school en mensen nog helpt met hun opdracht of project. Hij heeft hiervoor zelf ook de opleiding gedaan en herkent veel van de dingen waar wij tegenaan lopen. En ik vermoed dat hij eigenlijk nooit meer afscheid heeft willen nemen van deze belevenis, wat ik me heel goed kan voorstellen.

Met tegenzin loop ik richting mijn bus. De tijd gaat te hard. Het liefst zou ik een kamer in het gebouw zoeken en voor mezelf claimen om in te gaan wonen. En nooit meer weg gaan….Ik raak gehecht aan deze gekke bijzondere intelligente gezellige mensen en de energie die daarbij hoort.