Workaholics

Het is de normaalste zaak van de wereld. Als je in San Francisco woont heb je een minimaal een huisgenoot. Het maakt niet uit of je nog studeert of al jaren werkt. Want eigenlijk moet je wel een heel duurbetaalde nerd zijn om hier zelfstandig te kunnen wonen (op een plek buiten de Tenderloin). Als je een beetje rond zoekt voor appartementen hier zit je al snel op een bedrag van minimaal 3000 dollar per maand. En dan heb je een studio of een 1 kamer appartement.

En misschien is dit wel een van de verklaringen voor het workaholic gedrag wat ik bij opvallend veel mensen hier tegen kom. “Wil er dan niemand gewoon lekker thuis zijn?” is wat ik me vaak af vraag. Helemaal in het begin sprak ik iemand bij de bushalte die me vertelde dat hij een reistijd had van soms wel 3 uur. Hij vond het vreselijk, maar hij had tenminste een gave baan. En dit is geen uitzondering. Vaak genoeg tref ik mensen die ‘s ochtends veel te vroeg opstaan om richting werk te gaan, om ook nog eens enorm lange dagen te maken en dus pas tussen 8 a 9 thuis zijn. Het is gewoon… Afgezien van de reistijd zijn er ook genoeg mensen die na het werk nog even naar een meeting hier en daar gaan. Nog een biertje doen met wat collega’s en rond 10 uur naar huis vertrekken.

“Komt het door de baas of de werknemer zelf?”, is een andere vraag. Het is waarschijnlijk een mix van die twee. Er zijn bazen die er alles aan doen om een werknemer zo van alle gemakken te voorzien, dat hij nog weinig behoefte heeft om naar huis te gaan. Tijdens mijn rondleiding bij Facebook begreep ik dat gevoel meteen. Ik kan dat misschien het beste beschrijven als een klein Disneyland. De kantoorpanden staan opgesteld in een cirkel en in het midden is een klein gezellig dorp gevormd waar bijna alles gratis is. Er is overal eten te krijgen, het is zonnig en er zijn allerlei terrasjes, er is een lokale bank en allemaal winkeltjes. Recent hebben ze er ook nog eens een spa geopend. En je vrienden waren natuurlijk meer dan welkom om langs te komen. Het enige wat ik miste terwijl ik rond liep, waren plekken om te overnachten. Ik kon behalve een bed geen reden verzinnen om daar nog weg te gaan als werknemer. En dat weten zij zelf ook wel, blijkt.

Maar de werknemer heeft er zelf ook een handje van. “Succes” is soort van allesbepalend hier. Veel van de techies zijn een beetje doorgeschoten. Elke minuut die je slaapt is een gemiste kans op succes. Je moet op zijn minst een idee hebben voor een startup. Of een goede baan bij een billion-dollar-company. Je bent verslaafd aan je werk. En in de bus onderweg naar je werk zit je natuurlijk al met je laptop op schoot te werken. Voor of na je werk ga je nog even sporten om gezond te blijven. Vervolgens is er elke avond een hele rits aan nerd-bijeenkomsten, met gratis eten, waar je je hart kunt ophalen. Netwerken, eten, drinken en up-to-date blijven qua nieuwste ontwikkelingen. Vergroeid met hun computer, hun werk en het internet.

Is het echt zo erg? Of hebben mensen gewoon geen zin om naar huis te gaan? Is het een gevolg van het lekkere weer? Of kunnen ze door de hectische werkdagen niet meer alleen zijn (en tot rust komen) en is het hebben van een huisgenoot dus juist heel prettig? Is het gedrag wat ophoudt rond je 30ste? Het is in ieder geval een voor mij vreemde cultuur die ik niet goed kan duiden. Maar het lijkt mij onmogelijk om zoiets lang vol te houden. “Ben je verplicht om hieraan mee te doen om serieus genomen te worden in deze omgeving?” Dat is de grote vraag waar ik nog geen antwoord op heb.